The Nightingale

Μέσςs age in a bottle Τέταρτο

Το αόρατο πορτοκαλί

Η Μπαλάντα της Πανδώρας και το πέμπτο πέταλο του Άζαχ

Dws μου άρχοντα λέξεις, αόρατες λευκές

ta θύματα να νοιάζονται δεν πρέπει,

0ι σκιές στον άδειο, να πέσουν, να χαθούν,

χpόνο, που τείνει στη στιγμή που έρπει.

Γευμάτισε εικόνα των ματιών μου προσταγή

κι απογύμνωσε το psema απ' των άλλων την αλήθεια

κλεί do σε τις πύλες για να αποτρέψεις την φυγή

καθόρισε το τέλος τους, στα δικά μου παραμύθια

h μουσική που παίζει στην αρχή,

παλεύει με τον γέρο άνεμο.

Μα ο Θύμ ι ός θα φύγει, δε θα 'ρθει

σα παιδί λογικό και φρόνιμο

Της Δευτέρας το σημείωμα.

“Μην αποκρύψεις καμία πραγματικότητα που αντιμάχεται με την ψευδαίσθηση. Θα έχει τους λόγους της και εσύ το εισιτήριο σου. Φάε το 5 pέταλ O”

Η Πανδώρα στο χέρι της το πορτοκαλί πέταλο κρατά. Πίσω της ο ουρανός στη δύση κατεβαίνει και στου ορίζοντα το τέρμα, το κεφάλι του βυθίζει. Χρώμα του ουρανού πορτοκαλί, το πέταλο αόρατο μπροστά του.

Το αφήνει στη γλώσσα της και αυτό λειώνει. Και στα γράμματα του ανάμεσα αόρατο λευκό, το κενό με κώδικα αόρατο γεμίζει.

Το απαγορευμένο πέταλο…

Γραμμένο με γράμματα λευκά....

Υπορουτίνα 11

Η σκηνή βράχος θεριεμένος είναι. Κλάσμα του κόσμου τούτου να το σηκώσει δεν μπορεί. Είτε από χέρια με αίμα κυκλωμένα, είτε από μέταλλο, από άψυχο πλασμένα.

Λέγεται πως ο θεός πληγωμένος από έρωτα, τον έριξε στης γης τα σπλάχνα και τώρα πάνω του άντρας και γυναίκα στέκονται.

Για να μας δείξουν το κεφαλαίο του δικού τους…

Τα φώτα σβήνουν..

Τα υπόλοιπα κρύβονται στις σκιές του λευκού...

Τροχαλία που δύσκολα γυρνά..

Τραγούδα για τον Αφέντη σου Πανδώρα..




Σοφίτα

Πίσω απ’ το κήπο που ανάσαινε γιασεμί

Μια Σοφίτα... μια νεκρή υγρασία, μια παλιά πληγή.

Το φως φοβάται, στις γωνίες γλιστρά

Επιτρέπει να φανούν μόνο όσα είναι ακίνδυνα.

Κάδρα-φαντάσματα, πρόσωπο ή ξύλο;

Μακριά απ’ τη Γωνία, μακριά απ’ τον φίλο.



Η γριά σκύλα τρέμει, η καρδιά της αργή

Φαρμακίλα στο στόμα, η Βασίλισσα έρχεται...



Ο γλοιώδης ο ήχος, η ανάσα που καίει.



"Κουνήσου άχρηστη... πιάσε το καπάκι!"

Πριν σχιστεί το μετάξι, πριν χυθεί το φαρμάκι.

Η Μάνα τρώει τα παιδιά της, το μπαούλο ανοίγει

Κράτα το σφιχτά, πριν ο τρόμος σε πνίξει.


Μη βλέπεις! Μη νιώθεις!



Ήμουν μικρή, έχωνα τη μούρη στο φως

Καπνός που ξεχύνεται, ένας πόνος βουβός.

Θα το λέω ως το βράδυ, μέχρι να το πιστέψω

Ξέχνα τι είδες, πώς να αντέξω;

Ακούω το μάσημα, ρυθμό και επιμονή

Σάρκα και κόκαλο, μια αταίριαστη φωνή.


Δόντι που συναντά... κόκαλο.

Τα πόδια μου... δεν υπακούν.

Τα μάτια μου... στρέφονται...



Και βλέπω!


Στο μπαούλο Της...

Μη βλέπεις...

 

-Σε παρακαλώ..

Όχι άλλο, δε θα αντέξω. Η φωνή μου κουρασμένη, τα φτερά μου δως μου..

-Τραγούδα για μένα Άχρηστη...


Σοφίτα 2

Πίσω απ’ το κήπο... που ανάσαινε γιασεμί

Μια Σοφίτα γεμάτη σκόνη, μια παλιά πληγή.

Νεκρή υγρασία, πτώματα βουβά

Το φως φοβάται, στις γωνίες γλιστρά.

Κάδρα με πρόσωπα... ή μήπως είναι ξύλο;

Κρύβονται απ’ τα κύματα, δεν έχω πια φίλο.



Η γριά σκύλα νιώθει την καρδιά της αργή

Φαρμακίλα στην ανάσα, μια βουβή κραυγή.

Η Βασίλισσα έρχεται, ο ήχος γλοιώδης

Ο κύκλος ανοίγει, ο τρόμος θηριώδης.



«Κουνήσου άχρηστη... πιάσε το καπάκι»

Πριν σχιστεί το μετάξι, πριν χυθεί το φαρμάκι.

Δεν αναπνέω πάνω απ’ το ανοιχτό μπαούλο

Φυλάω τα μυστικά της, το Ιερό της Χρέος... το δούλο.

Η Μάνα τρώει τα παιδιά της... και ο χρόνος σταματά.



Ήμουν μικρή όταν έχωνα τη μούρη στο φως

Καπνός που ξεχύνεται, ένας πόνος βουβός.

Θα το λέω ως το βράδυ, μέχρι να το πιστέψω

Για να ξεχάσω τι είδα, για να μπορέσω να αντέξω.

Ακούω το μάσημα, ρυθμό και επιμονή

Σάρκα και κόκαλο, μια αταίριαστη φωνή.



Δόντι που συναντά... κόκαλο.



Τα πόδια μου δεν υπακούν...

Τα μάτια μου στρέφονται...



Και βλέπω.



Στη Σοφίτα...

Το Ιερό μου Χρέος...