The Nightingale

Μέσςs age in a bottle Τέταρτο

Το αόρατο πορτοκαλί

Η Μπαλάντα της Πανδώρας και το πέμπτο πέταλο του Άζαχ

Dws μου άρχοντα λέξεις, αόρατες λευκές

ta θύματα να νοιάζονται δεν πρέπει,

0ι σκιές στον άδειο, να πέσουν, να χαθούν,

χpόνο, που τείνει στη στιγμή που έρπει.

Γευμάτισε εικόνα των ματιών μου προσταγή

κι απογύμνωσε το psema απ' των άλλων την αλήθεια

κλεί do σε τις πύλες για να αποτρέψεις την φυγή

καθόρισε το τέλος τους, στα δικά μου παραμύθια

h μουσική που παίζει στην αρχή,

παλεύει με τον γέρο άνεμο.

Μα ο Θύμ ι ός θα φύγει, δε θα 'ρθει

σα παιδί λογικό και φρόνιμο

Της Δευτέρας το σημείωμα.

“Μην αποκρύψεις καμία πραγματικότητα που αντιμάχεται με την ψευδαίσθηση. Θα έχει τους λόγους της και εσύ το εισιτήριο σου. Φάε το 5 pέταλ O”

Η Πανδώρα στο χέρι της το πορτοκαλί πέταλο κρατά. Πίσω της ο ουρανός στη δύση κατεβαίνει και στου ορίζοντα το τέρμα, το κεφάλι του βυθίζει. Χρώμα του ουρανού πορτοκαλί, το πέταλο αόρατο μπροστά του.

Το αφήνει στη γλώσσα της και αυτό λειώνει. Και στα γράμματα του ανάμεσα αόρατο λευκό, το κενό με κώδικα αόρατο γεμίζει.

Το απαγορευμένο πέταλο…

Γραμμένο με γράμματα λευκά....

Υπορουτίνα 11

Η σκηνή βράχος θεριεμένος είναι. Κλάσμα του κόσμου τούτου να το σηκώσει δεν μπορεί. Είτε από χέρια με αίμα κυκλωμένα, είτε από μέταλλο, από άψυχο πλασμένα.

Λέγεται πως ο θεός πληγωμένος από έρωτα, τον έριξε στης γης τα σπλάχνα και τώρα πάνω του άντρας και γυναίκα στέκονται.

Για να μας δείξουν το κεφαλαίο του δικού τους…

Τα φώτα σβήνουν..

Τα υπόλοιπα κρύβονται στις σκιές του λευκού...

Τροχαλία που δύσκολα γυρνά..

Τραγούδα για τον Αφέντη σου Πανδώρα..




Σοφίτα

Πίσω απ’ το κήπο που ανάσαινε γιασεμί

Μια Σοφίτα... μια νεκρή υγρασία, μια παλιά πληγή.

Το φως φοβάται, στις γωνίες γλιστρά

Επιτρέπει να φανούν μόνο όσα είναι ακίνδυνα.

Κάδρα-φαντάσματα, πρόσωπο ή ξύλο;

Μακριά απ’ τη Γωνία, μακριά απ’ τον φίλο.



Η γριά σκύλα τρέμει, η καρδιά της αργή

Φαρμακίλα στο στόμα, η Βασίλισσα έρχεται...



Ο γλοιώδης ο ήχος, η ανάσα που καίει.



"Κουνήσου άχρηστη... πιάσε το καπάκι!"

Πριν σχιστεί το μετάξι, πριν χυθεί το φαρμάκι.

Η Μάνα τρώει τα παιδιά της, το μπαούλο ανοίγει

Κράτα το σφιχτά, πριν ο τρόμος σε πνίξει.


Μη βλέπεις! Μη νιώθεις!



Ήμουν μικρή, έχωνα τη μούρη στο φως

Καπνός που ξεχύνεται, ένας πόνος βουβός.

Θα το λέω ως το βράδυ, μέχρι να το πιστέψω

Ξέχνα τι είδες, πώς να αντέξω;

Ακούω το μάσημα, ρυθμό και επιμονή

Σάρκα και κόκαλο, μια αταίριαστη φωνή.


Δόντι που συναντά... κόκαλο.

Τα πόδια μου... δεν υπακούν.

Τα μάτια μου... στρέφονται...



Και βλέπω!


Στο μπαούλο Της...

Μη βλέπεις...

Η

 

-Σε παρακαλώ..

Όχι άλλο, δε θα αντέξω. Η φωνή μου κουρασμένη, τα φτερά μου δως μου..

-Τραγούδα για μένα Άχρηστη...


Σοφίτα 2

Πίσω απ’ το κήπο... που ανάσαινε γιασεμί

Μια Σοφίτα γεμάτη σκόνη, μια παλιά πληγή.

Νεκρή υγρασία, πτώματα βουβά

Το φως φοβάται, στις γωνίες γλιστρά.

Κάδρα με πρόσωπα... ή μήπως είναι ξύλο;

Κρύβονται απ’ τα κύματα, δεν έχω πια φίλο.



Η γριά σκύλα νιώθει την καρδιά της αργή

Φαρμακίλα στην ανάσα, μια βουβή κραυγή.

Η Βασίλισσα έρχεται, ο ήχος γλοιώδης

Ο κύκλος ανοίγει, ο τρόμος θηριώδης.



«Κουνήσου άχρηστη... πιάσε το καπάκι»

Πριν σχιστεί το μετάξι, πριν χυθεί το φαρμάκι.

Δεν αναπνέω πάνω απ’ το ανοιχτό μπαούλο

Φυλάω τα μυστικά της, το Ιερό της Χρέος... το δούλο.

Η Μάνα τρώει τα παιδιά της... και ο χρόνος σταματά.



Ήμουν μικρή όταν έχωνα τη μούρη στο φως

Καπνός που ξεχύνεται, ένας πόνος βουβός.

Θα το λέω ως το βράδυ, μέχρι να το πιστέψω

Για να ξεχάσω τι είδα, για να μπορέσω να αντέξω.

Ακούω το μάσημα, ρυθμό και επιμονή

Σάρκα και κόκαλο, μια αταίριαστη φωνή.



Δόντι που συναντά... κόκαλο.



Τα πόδια μου δεν υπακούν...

Τα μάτια μου στρέφονται...



Και βλέπω.



Στη Σοφίτα...

Το Ιερό μου Χρέος...

Η

 

«Αμηχανική μπαλαρίνα»

Σας παρακαλώ κύριε πάρτε με από δω.

Εγώ δεν είμαι ψεύτικο είμαι αληθινό

μου αφαίρεσε τα πόδια να μη μπορώ να φύγω.

Μου πήρε τα φτερά στα χαμηλά να μείνω



Σας ικετεύω όμορφη Κυρία, σώστε με

Ή με το ψαλίδι το μακρύ για πάντα εσείς τελειώστε με



Ήρθα βρώμικο κακό πουλί

Που ήθελες μονάχη σου να πας;

Θα σε χτυπάω μέχρι να βγει φωνή

Τα μάτια θα σου δώσω εγώ να φας



Όχι όχι όχι Κύριε τα μάτια μου τα θέλω

Δίχως πόδια και φτερά τυφλή εγώ δε θέλω...

Η

 

Μηχανικό μου ΑΙδόνη μ’ έπνιξαν οι θύμησες και θέλω ν’ ακούσω κάτι από το Χωριό.

Μα Κύριε εσείς δεν είστε απ’ το χωριό, είστε από την πόλη.

Από την Πόλη έρχομαι γλυκιά μου μπακατέλα και αν δε κάνεις αυτό που θέλω..

με χαρά θα σε πετάξω στην κοφτερή μας την Προπ έλα

Όχι όχι όχι Κύριε με το κεφάλι μου σκυμμένο εγώ τη βουλή σας θα στυλώσω.

Υγρή χαρά και πάθος, ενώ για σας θα τραγουδώ και
δε θα 'σάς θυμώσω
…

Τον Μεγάλο σας έρωτα…



Vole haut, mon petit


Πέτα ψηλά μικρό μου

τόσο ψηλά, που να μη σε βλέπουν μάτια.

Άσε τη γη καρδιά μου

μακριά απ’ τα χωμάτινα παλάτια.



Κι εσύ χορεύεις ομορφιά μου, χορεύεις σαν αθάνατο

και νιώθεις πόνο που γεννάει έρωτα, στους τόπους της φωτιάς.

Χορεύεις με τις κραυγές των πληγωμένων, που διψάνε για ζωή

και δίνεις αίμα σε πλούσια στεφάνια, στις εκκλησίες της οργής.



Κάνε υπομονή πουλί μου και χτύπα τα φτερά σου

δε τέλειωσαν ακόμη της αγάπης τα φιλιά σου.

Μη χαμηλώνεις το κεφάλι και μην κοιτάς στη γη

υπάρχει μια ψυχή ακόμη και είναι μοναχή.



Με το χρώμα των ματιών σου, θέλω να βαφτώ τ’ ουρανού πολεμιστή

με τη θλίψη της φωνής σου, να πληγώσω της φωτιάς μου βαπτιστή.

Τις πολιτείες των παιδικών σου μυστικών, με ηδονή να λεηλατήσω

με τις φλόγες των χειλιών σου, το σκοτάδι της ψυχής μου να σκορπίσω.



Μα οι φωνές πουλί μου τώρα να πάψουν πρέπει

γιατί ο χρόνος με φθόνο τα φτερά σου βλέπει.

Χάρισε μου το απρόσιτο μυαλό σου και την ελεύθερη ψυχή σου

και κέρδισε του πάθους την ανάσα μου , με το πρόστυχο φιλί σου .



Φ ί λ α μ ε !

Η