Γιατί πολλές νεοεισερχόμενες υποτακτικές έλκονται από άπειρους Dom

Παρατηρώ συχνά κάτι που στην αρχή μοιάζει παράδοξο, αλλά όσο το σκέφτομαι τόσο πιο ανθρώπινο μου φαίνεται. Πολλές κοπέλες που μπαίνουν πρώτη φορά στον κόσμο της υποταγής δεν έλκονται απαραίτητα από τον πιο ώριμο ή τον πιο έμπειρο Dom. Αντίθετα, συχνά στρέφονται προς άντρες πιο άπειρους, πιο παρορμητικούς, πιο ακατέργαστους.

Δεν το λέω αυτό επικριτικά. Ούτε απέναντι στις γυναίκες, ούτε απέναντι στους άντρες αυτούς. Το βλέπω περισσότερο σαν μια φυσική κίνηση της ανθρώπινης επιθυμίας, ειδικά όταν βρίσκεται ακόμα στα πρώτα της βήματα.

Μια γυναίκα που μπαίνει τώρα σε αυτή τη δυναμική δεν αναζητά πάντα από την αρχή βάθος, δομή και συναισθηματική ασφάλεια. Πολύ συχνά αναζητά πρώτα το ξύπνημα. Την ένταση. Τη διέγερση. Το αίσθημα ότι κάποιος τη θέλει έντονα, ότι τη διεκδικεί, ότι τη βλέπει με πείνα. Και εκεί ένας άπειρος Dom μπορεί να φανεί πιο άμεσα ελκυστικός.

Ο άπειρος άντρας πολλές φορές εκφράζει την επιθυμία του πιο ωμά. Δείχνει περισσότερη βιασύνη, περισσότερη φωτιά, περισσότερη ανάγκη. Κυνηγά περισσότερο. Μιλά πιο απόλυτα. Προβάλλει πιο έντονα μια εικόνα κυριαρχίας που, στα μάτια μιας νέας υποτακτικής, μπορεί να μοιάζει με αυθεντική δύναμη.

Όμως η εικόνα της κυριαρχίας και η ουσία της δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Η αληθινή κυριαρχία δεν είναι απλώς ένταση. Δεν είναι μόνο η αυτοπεποίθηση, η διεκδίκηση ή η σκληρή γλώσσα. Είναι και αυτοέλεγχος. Είναι και ευθύνη. Είναι η ικανότητα να κρατήσεις τον άλλον χωρίς να τον σπρώχνεις μόνο με τη δική σου ορμή. Είναι η ικανότητα να διαβάζεις, να περιμένεις, να αντιλαμβάνεσαι πότε η επιθυμία συναντά τον φόβο, πότε η φαντασίωση συναντά την ευαλωτότητα, πότε η υποταγή χρειάζεται πλαίσιο και όχι μόνο ένταση.

Ένας έμπειρος Dom συχνά φαίνεται λιγότερο θεαματικός στην αρχή. Όχι επειδή του λείπει η δύναμη, αλλά επειδή δεν χρειάζεται να τη φωνάξει. Δεν βιάζεται να επιβληθεί. Δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τον ρόλο του κάθε πέντε λεπτά. Δεν μπερδεύει την πίεση με την παρουσία.

Και ίσως ακριβώς εκεί να βρίσκεται το σημείο όπου πολλές νεοεισερχόμενες γυναίκες μπερδεύονται. Γιατί η απειρία συχνά είναι πιο εύκολα ορατή. Η πείνα φαίνεται. Η βιασύνη φαίνεται. Η ακατέργαστη επιθυμία φαίνεται. Το βάθος όμως δεν φωνάζει. Η σταθερότητα δεν κάνει θόρυβο. Η ωριμότητα δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει.

Στην αρχή της διαδρομής της, μια γυναίκα μπορεί να ελκυστεί από αυτό που ταράζει το σώμα και τη φαντασία της πιο γρήγορα. Και αυτό είναι απολύτως ανθρώπινο. Δεν σημαίνει ότι δεν θέλει ουσία. Συχνά σημαίνει ότι δεν έχει μάθει ακόμα να ξεχωρίζει την ουσία από τη σκηνική της εκδοχή.

Πιστεύω ότι πολλές γυναίκες στην αρχή δεν διαλέγουν τον άπειρο Dom επειδή θέλουν πραγματικά λιγότερο ικανό άντρα. Τον διαλέγουν επειδή αυτό που εκπέμπει είναι πιο άμεσο, πιο έντονο και πιο αναγνωρίσιμο. Μοιάζει πιο κοντά στην πρώτη φαντασίωση. Και η πρώτη φαντασίωση είναι σχεδόν πάντα πιο θεατρική από την αλήθεια.

Με τον χρόνο όμως αρκετές αρχίζουν να βλέπουν τη διαφορά. Καταλαβαίνουν ότι άλλο να σε ανάβει κάποιος και άλλο να μπορεί να σε κρατήσει. Άλλο να ξέρει να προκαλεί και άλλο να ξέρει να οδηγεί. Άλλο να ζητά έλεγχο και άλλο να μπορεί να σηκώσει την ευθύνη του.

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να μειώσω τους άπειρους Dom, ούτε για να εξιδανικεύσω τους έμπειρους. Η εμπειρία από μόνη της δεν κάνει κανέναν σπουδαίο. Υπάρχουν έμπειροι χωρίς βάθος και άπειροι με ειλικρίνεια και καλές προθέσεις. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι κάτι πιο ανθρώπινο. Η διαφορά ανάμεσα σε αυτό που ελκύει πρώτο το βλέμμα και σε αυτό που μπορεί τελικά να αγγίξει πιο βαθιά την ψυχή.

Ίσως τελικά αυτό να συμβαίνει παντού και όχι μόνο εδώ. Συχνά ελκόμαστε πρώτα από την ένταση και αργότερα μαθαίνουμε να εκτιμάμε τη σταθερότητα. Πρώτα μας τραβάει αυτό που καίει και μετά αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε την αξία αυτού που αντέχει.

Και ίσως αυτή να είναι μια από τις πιο ήσυχες αλήθειες της ανθρώπινης επιθυμίας. Ότι συχνά η επιφάνεια μάς τραβά πρώτη, αλλά ο κρυφός μας πόθος παραμένει το βάθος.

 

Ο έμπειρος Ντομ και αυτός άπειρος ήταν.

 

Θα συμφωνούσα απόλυτα, αν η διατύπωση ήταν "συμμετρική", δλδ. "Υπάρχουν έμπειροι χωρίς βάθος και άπειροι με βάθος"

Αλλιώς, όπως είναι, θυμίζει λίγο εκείνη τη σκηνή απ΄την ταινία του Λάμπρου Κωνσταντάρα (δεν βρίσκω το κλιπ) που προσπαθεί κωμικά αλλά χαριτωμένα να πείσει την Μάρω Κοντού να προτιμήσει αυτόν από το γιο του (τον οποίο εσφαλμένα νομίζει ότι εκείνη αναλογίζεται για σύντροφο).

Ευτυχώς το BDSM επιτρέπει (sic) όλες τις παραλλαγές, βάθος με βάθος, επιφάνεια με βάθος, επιφάνεια με επιφάνεια.

Ο καθένας δικαιούται βέβαια να έχει τις προτιμήσεις του. Η προσωπική μου γνώμη, επειδή πρόκειται για ερωτικές σχέσεις, καλύτερα είναι οι νέοι/ες άπειροι/ες να διασταυρώνονται με νέους/ες άπειρους/ες για να συνανακαλύπτουν το BDSM, κι οι ώριμοι/ες έμπειροι/ες να διασταυρώνονται με ώριμους/ες έμπειρους/ες για να συνοδοιπορούν στο BDSM.