Απόκρυψη ανακοίνωσης

Καλώς ήρθατε στην Ελληνική BDSM Κοινότητα.
Βλέπετε το site μας σαν επισκέπτης και δεν έχετε πρόσβαση σε όλες τις υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τα μέλη μας!

Η εγγραφή σας στην Online Κοινότητά μας θα σας επιτρέψει να δημοσιεύσετε νέα μηνύματα στο forum, να στείλετε προσωπικά μηνύματα σε άλλους χρήστες, να δημιουργήσετε το προσωπικό σας profile και photo albums και πολλά άλλα.

Η εγγραφή σας είναι γρήγορη, εύκολη και δωρεάν.
Γίνετε μέλος στην Online Κοινότητα.


Αν συναντήσετε οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την εγγραφή σας, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας.

Ημερολόγιο Εκπαίδευσης

Συζήτηση στο φόρουμ 'BDSM Art and Literature' που ξεκίνησε από το μέλος slave32, στις 30 Απριλίου 2026 at 01:38.

  1. slave32

    slave32 Contributor

    1η Μέρα

    Είχε αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί μου, πέρασε κάποιος καιρός που στέλναμε μέηλ. Είχε ορίσει το πλαίσιο, τι ώρα να ξυπνάω, πως να του στέλνω μήνυμα, πως να τον χαιρετώ. Με τις μέρες ο έλεγχος και οι αναφορές γίνονταν πιο έντονες, τόσο που να θέλω από μόνος μου να του λέω τα πάντα. Μέχρι που του ζήτησα, σχεδόν τον ικέτεψα να του στείλω γυμνές μου φωτογραφίες. Μου εξήγησε πολλές φορές, πως δεν πρέπει να στέλνω φωτογραφίες μου στο διαδίκτυο, ήθελα απλά να του δείξω πως τον εμπιστεύομαι. Δέχτηκε, του έστειλα. Του άρεσε το περισσότερο από ότι είδε. Μου ζήτησε να αποτριχώσω πλήρως κάποια μέρη του κορμιού μου με λέηζερ. Το έκανα. Συνεχίσαμε να μιλάμε για τρεις ολόκληρους μήνες. Πλέον με έλεγχε πλήρως. Δεν ήξερα πολλά γι αυτόν, μόνο ότι ήταν πενήντα χρονών, με περνούσε είκοσι χρόνια δηλαδή. Πώς ήταν αυστηρός, αυτό το είχα καταλάβει από τις πρώτες μας κουβέντες και πως επιθυμούσε σκλάβο και όχι ημίμετρα.

    Ο Κύριος έμαθε για εμένα τα πάντα. Πως το σκεφτόμουν για χρόνια, πως δεν το είχα τολμήσει και πως κι εγώ έβλεπα τον εαυτό μου μόνο ως σκλάβο σε άνδρα, παρ' όλο που δεν είχα κάνει σχέση ή σεξ με άνδρα. Δεν είχα σαφή απάντηση γιατί με άνδρα και όχι με γυναίκα. Είναι ότι αυτό ήθελα, αυτό είμαι. Δεν ήξερα κάτι άλλο να πω.

    Μου ζήτησε να πάμε για φαγητό. Πήγαμε σε ένα πολύ ωραίο μέρος. Με περίμενε εκεί. Ήταν πολύ όμορφος. Αδύνατος, ψηλός, φαίνονταν γυμνασμένος. Με τράβηξαν τα μάτια του, πόσο αυστηρό ήταν το βλέμμα του, η βραχνή του φωνή. Ήταν πολύ άνετος σε αντίθεση με εμένα που ντρεπόμουν και σχεδόν έτρεμα.

    «Χαίρομαι που ήρθες, ξέρω ότι είναι μεγάλο βήμα για εσένα να με συναντήσεις»
    Έσκυψα το κεφάλι μου, στη κυριολεξία απλά κοίταζα το πιάτο μου.

    Μετά από λίγη ώρα, πλήρωσε το λογαριασμό. Πήγα έφερα το σακάκι του και τον βοήθησα να το φορέσει. Βγήκαμε από το μαγαζί. Μου ζήτησε να περπατήσουμε. Δεν ήξερα αν έπρεπε να σταθώ δίπλα του ή να τον ακολουθώ.

    «Μαζί μου περπάτα, νεαρέ» μου είπε και είχε αντιληφθεί το μπέρδεμα μου.
    «Είσαι ακριβώς όπως σε θέλω, νεαρέ» μου είπε και η καρδιά μου κόντευε να σπάσει.
    «Μάλιστα Κύριε, ευχαριστώ Κύριε» του απάντησα όπως ακριβώς με είχε μάθει στη διαδικτυακή κουβέντα.
    Ήθελα πραγματικά να πέσω στα γόνατα και να φιλήσω το πάτωμα που πατάει.

    Με πλησίασε πάρα πολύ κοντά, ένιωσα την ανάσα του. Έσκυψα το κεφάλι.
    και τότε το ψιθύρισε
    «Θέλω να σε φιλήσω» μου είπε κι έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Αυτός ο άνδρας, Αυτός Ο Κύριος επιθυμεί να φιλήσει ένα ασήμαντο ον σαν κι εμένα, ένα πράγμα;

    Γύρισε το πηγούνι μου προς το μέρος του και με φίλησε στο στόμα. Τα χείλη μου δεν κουνήθηκαν μόνο δέχτηκαν το πρώτο φιλί της κυριαρχίας του. Χαμογέλασε. Συνέχισε να περπατάει. Δυο βήματα μπροστά μου, τον ακολουθούσα, σαν πιστό του σκυλί.