Κολλητε

-Τι πρεπει να κανω για να με ξυλισεις;
-Να σε ξυλισω; Τι λες συνελθε!
-Δεν μπορω, δεν αντεχω αλλο.
-Μαριε, τι μαλακιες λες;
-Θελω να μου τις βρεξεις, να με διαταζεις, να σε υπακουω!
-Ρε μαλακα, εχεις πιει; τι ειναι αυτα που λες;
-Μιχαλη δε μπορω να υποκρινομαι αλλο, θελω να γινω σκλαβος σου!
-Σκλαβος μου; Σαλεψες ρε!
-Οχι
-Εισαι πουστης;
Κομπιασα για λιγο.
-Λεγε ρε, εισαι πουστης;
-Δεν.. δεν ξερω!
-Ρε μαλακα, σε ξερω απο μικρο παιδι. Τι επαθες ξαφνικα; ηπιες τιποτα στο παρτυ;
-Οχι, λιγες μπυρες μονο!
-Τα μουτρα σου ειναι κατακοκκινα!
-Απο ντροπη, αλλα δεν αντεχω αλλο!
-Τι δεν αντεχεις;
-Να ζω μαζι σου και να μην σε υπηρετω!
-Αντε παλι. Ας το συζητησουμε!
-Τι δεν με απορριπτεις δηλαδη;
-Να σε απορριψω; ρε μαλακα φιλοι ειμαστε, θελω να μαθω τι εννοεις!
-Ειμαι αποφασισμενος!
-Ενταξει, λεγε τι σε επιασε!
-Ειμαι υποτακτικος, μου αρεσει με τις γκομενες που ημουν να κανω οτι θελουν. Αλλα..
-Εγω που κολλαω;
-Απο τοτε που συγκατοικησαμε δεν μπορω να ξεκολλησω απο την ιδεα να..
-Να... ;
-Να ειμαι γυμνος, στα 4 και να κανω οτι σε ευχαριστει!!!
-Αχαχαχα τι μαλακας εισαι!
Εσκυψα το κεφαλι, εβαλα τα κλαματα.
-Το εννοω, μακαρι να σας υπηρετουσα!

Μου αστραψε ενα χαστουκι, με επιασε απο τα μαλλια!
-Συνελθε ρε!

Σηκωθηκε, πηγε να κανει ενα τσιγαρο στο μπαλκονι. Ενιωθα χαλια, αλλα ηξερα δεν υπηρχε επιστροφη..

 

Μπηκε μετα απο λιγο μεσα.
-Δεν επρεπε να σε χτυπησω
-Δεν πειραζει.. μου αξιζε
-Εισαι σιγουρος οτι θες τετοια πραγματα;
Εμεινα με το στομα ανοιχτο!
-Δεν θα υπαρξει η φιλια μας ξανα οπως ειναι.
-Το ξερω.. αλλα..
Ξεφυσηξε..
-Ξερεις οτι οι σκλαβοι περνανε ασχημα;
Κουνουσα καταφατικα το κεφαλι μου!
-Δεν ξερω ρε μαλακα, αλλα μου σηκωθηκε που το σκεφτομαι!
-Να σας παρω πιπα;
Γελασε!
-Θελεις;
-Θελω!
-Ελα εδω
Πηγα κοντα του, μου ανοιξε το πουκαμισο, μου εβγαλε τα ρουχα. Με ξεγυμνωσε. Αναψε ενα τσιγαρο, αφησε τον καπνο να πεσει πανω μου. Δινοντας μου ενα φιλι στο λαιμο, μ αγκαλιασε.
Τα ματια μου γεμισαν με δακρυα!
-Ησυχασε.. να περασουμε καλα!
Με εσφιξε στην αγκαλια τουα

 

ένιωσα τον κόσμο μου να χάνετε, όλο μου το κορμί ανατρίχιασε. Μπιμπίκιασε το δέρμα μου. Το παρατήρησε, χαμογέλασε.
-Είναι απαλό το σώμα σου, άτριχο σαν κοριτσιού..
Χαμογέλασα. Το πρώτο μου χαμόγελο σε αυτό το ταξίδι, συνοδευόμενο με ντροπή και καύλα.
Έβαλε το χέρι του στα αρχίδια μου, τα έβαλε στη χούφτα του, άφησα μια μικρή κραυγή να ξεφύγει από τα χείλη μου.
-Έχεις καυλώσει πολύ ρε..
Με κοίταξε, γέλασα.. Με χαστούκισε με το άλλο του χέρι.
-Δεν είσαι γκόμενα, σταμάτα να φέρεσαι έτσι
-Συγγνώμη..
Με χαστούκισε πάλι.. Τα δάκρυα μου επανήλθαν.. Φίλησε το λαιμό μου πάλι. Σταμάτησε, έκανε μερικά βήματα πίσω. Με κοίταζε.
-Το θέλω πολύ, με κάνεις να θέλω πράγματα που δεν φανταζόμουν
Έστριψα το βλέμμα μου στο πάτωμα
-Με καυλώνεις, αλλά δεν πρέπει!
Έπεσα στα πόδια του, στα γόνατα.
-Σας ικετεύω, συγχωρέστε με Κύριε Μιχάλη.
Έκλαιγα, έχυνα τα δάκρυα μου στα πόδια του. Τις ξυπόλυτες πατούσες του. Δεν κουνιόνταν. Ήταν χαμένος κι εκείνος.
'Εσκυψε.
-Έλα σταμάτα, μη κάνεις έτσι. Δεν έγινε τίποτα.
Μου έδωσε τα ρούχα μου. Ντύθηκα.
Πέρασε μια μέρα, δεύτερη, τρίτη. Δεν μιλούσαμε πολύ. Αποφεύγαμε ο ένας τον άλλον.

-Μάριε, έλα να μιλήσουμε.
Ήμουν στο δωμάτιο μου. Στον υπολογιστή έπαιζα παιχνίδια. Πήγα. Φοβόμουν ότι κάποια στιγμή θα ήθελε να μιλήσουμε.
Πήγα στο σαλόνι, έκατσα στον καναπέ δίπλα του. Κάπνιζε. Από εκείνη τη μέρα καπνίζει μέσα στο σπίτι μερικές φορές. Δεν τολμώ να του πω να μη το κάνει.
-Είδα μάζεψες τα ρούχα σου, πακέταρες. Θες να φύγεις;
-Όχι, αλλά φαντάζομαι δεν θα θες άλλο να συγκατοικούμε.
-Γιατί;
-Μετά τη φάση Μιχάλη, ντρέπομαι πολύ.
-Εντάξει, φυσιολογικό, αλλά δεν κάναμε τίποτα.
-Ναι
Σηκώθηκε μας έφερε από μια μπύρα.
-Χαλάρωσε ρε μαλάκα, που να σε γάμαγα κιόλας εκείνη τη μέρα.
Άνοιξα τη μπύρα. Ήπια.
-Αυτό φταίει έτσι, ότι δεν σε γάμησα;
-Όχι, ναι... άστο τα έχω χαμένα..
-Κι εγώ. Θες ακόμα να γίνεις σκλάβος μου;
Τον κοίταξα στα μάτια..
-Κάθε μέρα..
Χαμογέλασε. Ήρθε κοντά μου. Αυτή τη φορά δεν με χαστούκισε. Μου έδωσε ένα φιλί στο στόμα!

 

Ενιωσα τη γλωσσα του, τα χειλη του, την ανασα του. Δεν μπορουσα ν αντισταθω πια. Εκλεισα τα ματια μου .
-Μη σταματατε σας παρακαλω
Δεν ξερω ποτε μου εβγαλε τα ρουχα, σε μια στιγμη βρεθηκαμε και οι δυο γυμνοι. Ειναι τοσο πολυ γεροδεμενος, δεν σταματουσε να με πιανει κ να με φιλαει. Πηγαμε στο κρεβατι του, τα δακτυλα του μπαινανε μεσα μου, αφηνοντας μικρες κραυγες να ξεγλιστρουν απο τα χειλη μου.
-Εισαι παρθενος;
-Μαλιστα Κυριε
Μου χαμογελασε. Του αρεσε η απαντηση, αλλα κατι ειχε το βλεμμα του.
-Θα πονεσεις πολυ!
Δεν με ενοιαζε, ημουν ετοιμος να γινω οτι θελει. Του φορεσα το προφυλακτικο. Καταλαβαινα τι εννουσαι πριν. Εβαλε λιπαντικο πολυ στα δακτυλα του κ μεσα μου. Με εβαλε στα 4.
Μπηκε σιγα σιγα μεσα μου. Κραυγασα!
-Αχχχ ποναει πολυ!
Με εσφιγε με τα χερια του, εστριβε τις ρωγες μου ενω τον ενιωθα πιο μεσα μου. Με επαιρνρ απαλα, αργα πονουσε πολυ, αλλα αρχιζε να μου αρεσει. Δεν ξερω ποση ψρα κρατησε, μου φανηκε πολυ!

Βγηκε, εβγαλε το προφυλακτικο, το εβαλε ολο μεσα στο στομα μου.
-θα χυσω μεσα στο στομα σου!
Εκλεισα τα ματια μου, δεν με ρωταγε. Δεν το πιεζε βαθεια, οχι εκεινη τη φορα. Με επιασε απι τα μαλλια με πηγαινε περα δωθε.
Εχυσε ζεστο, γρηγορο. Παραξενη γευση.
-Γαμιεσαι πολυ ωραια Μαριε
-Σας ευχαριστω Κυριε
Εβαλε τα γελια..

Καναμε το μπανακι μας, εκεινος ντυθηκε. Ημουν χαμενος. Βγηκα με μια πετσετα τυλιγμενη γυρω μου.

-Δεν θα ντυθεις;
-Δεν ξερω, δεν μου ειπατε.
Με πλησιασε, εβγαλε τη πετσετα!

Με κοιταξε για λιγο.

-Πηγαινε να ντυθεις, να παμε να φαμε κατι.
Μου εδωσε ενα φιλι στο στομα

-Μαλιστα Κυριε.

Μου εριξε μια στον κωλο με το χερι του.

 

Πήγαμε για φαγητό, ήμουν χαμένος. Συναντήσαμε κι άλλους κάναμε ότι δε συμβαίνει τίποτα. Τρώγαμε. Του τέλειωσαν τα τσιγάρα. Μου ψιθύρισε στο αυτί να πάω να του αγοράσω. Πήγα. Ήταν τρομακτικό που με διέταζε πρώτη φορά. Το έκανα, κανείς δεν έδωσε σημασία. Όταν έφυγαν οι άλλοι, μείναμε οι δυο μας στο τραπέζι.
«Ξέρεις ότι έχω γκόμενα την Σοφία, δεν πρέπει να μάθει τίποτα»
«Ναι Κύριε» απάντησα. Γέλασε.
«Χαλάρωσε ρε μαλάκα, έξω είμαστε» γελάσαμε.
Περπατήσαμε, το σπίτι ήταν κανά τέταρτο μακρυά.
«Όλες αυτές τις μέρες που δε μιλάμε. έψαχνα στο διαδίκτυο. Διάβασα για το λίδερ, τους γκέυ Αφέντες με τους σκλάβους τους, πολύ μαστίγωμα πέφτει Μάριε»
Τον κοίταξα, καύλωσα. Το είδε.
«Παπάρα να δω πως θα περπατήσεις μέχρι το σπίτι» μου είπε γέλασε. Το ίδιο κι εγώ.
«Θες τέτοια πράγματα δλδ;»
«Ναι πολύ, Μιχάλη» του απάντησα και συνεχίσαμε να περπατάμε. Φθάσαμε σπίτι. Άνοιξα τη πόρτα. Πήγε στο δωμάτιο του.
«Γδύσου» φώναξε. Έβγαλα τα ρούχα μου αμέσως, τα δίπλωσα και τ' άφησα στο δωμάτιο μου. Ξεκίνησα να κάνω δουλειές στο σπίτι.
«Έλα λίγο» μου είπε. Πήγα στο δωμάτιο του. Διάβαζε.
«Όταν είμαστε μόνοι στο σπίτι θέλω να είσαι γυμνός»
«Μάλιστα Αφέντη» του απάντησα. Χαμογέλασε. Του άρεσε. Με άφησε να συνεχίσω τις δουλειές. Πέρασε ένα δύωρο.
«Έλα μικρέ» φώναξε. Πήγα στο δωμάτιο του. Ήταν γυμνός. Κρατούσε μια δερμάτινη ζώνη στο χέρι.
«Λες να σε πονέσει πολύ αυτή η ζώνη;» μου είπε και δεν ξέρω γιατί αλλά φοβήθηκα. Κοκκίνισαν τα μάτια μου. Γονάτισα έβαλα τα κλάματα.
«Α τώρα φοβάσαι ε;»
«Δεν ξέρω Αφέντη, πραγματικά δεν ξέρω»
«Ε ας μάθουμε τότε» μου είπε και μου άστραψε μια σφαλιάρα. Με άρπαξε από το μαλλί και με έσυρε στο κρεβάτι του άρχισε να με χτυπά πλάτη και κώλο με μανία. Δεν άργησα να βογγάω, να πονάω πολύ, συνέχισα το κλάμα. Αλλά το ένιωθα, το ήθελα, με ελευθέρωνε. Δεν σταματούσε και στην αρχή ήθελα να τελειώσει, αλλά από κάποιο σημείο και μετά δεν ήξερα τι ήθελα. Χτυπήματα, κλάματα και καύλα. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

 

Πέρασαν λίγες μέρες ακόμα από τότε, υπήρξε μια ηρεμία. Η Σοφία έρχονταν σπίτι, εννοείται ήμουν ντυμένος και φυσιολογικός με τη Σοφία εκεί. Το σπίτι πλέον άστραφτε. Καθίσαμε όλοι μαζί να φάμε. Είχε μαγειρέψει η Σοφία. Προσφέρθηκα να πλύνω τα πιάτα. Δεν ξέρω τι σχολίασε, τους άκουγα να γελάνε και μετά άκουγα που την πήδαγε. Ζήλευα, ζήλευα πολύ. Εκείνο το βράδυ ο Μιχάλης μου ζήτησε να πάω τη Σοφία σπίτι της. Ήταν παράξενα. Είναι πολύ όμορφη γενικά λίγο πιο μεγάλη από εμάς.

«Μάριε πως τα πάτε με τον Μιχάλη ή προτιμάς Κύριο Μιχάλη;» με ρώτησε και τα έχασα εντελώς, σταμάτησα.
«Έλα προχώρα, μη ντρέπεσαι» την ακολούθησα δεν ήξερα όμως τι να πω.
«Μου τα είπε όλα, ακόμα και για τη ζώνη» τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα από ντροπή. Σταμάτησε. Με φίλησε στο στόμα.
«Τα έφτιαξα με τον Μιχάλη γιατί δεν μου έδινες σημασία» μου είπε κι άρχισα να τα χάνω ακόμα περισσότερο. Με ξαναφίλησε. Τραβήχτηκα.
«Όχι δεν μπορώ, είστε η φίλη του Μιχάλη»
«Μου μιλάς πληθυντικό;» ρώτησε και γέλασε. Ούτε το είχα καταλάβει.
«Σου αρέσω Μάριε;»
«Πολύ» με ξαναπλησίασε και αυτή τη φορά έβαλε το χέρι της μέσα από το παντελόνι μου.
«Φυσικά και σου αρέσω» είπε κι έσφιξε τους όρχεις μου δυνατά.
«Θέλω να πεις του Μιχάλη κάθε λεπτομέρεια»
«Θα το κάνω»
Γύριζα στο σπίτι και τα πόδια μου έτρεμαν. Το σημείο που με είχε σφίξει η Σοφία έκαιγε ακόμα, κι η ανάσα της ήταν σαν να είχε αποτυπωθεί στον λαιμό μου. Ένιωθα προδομένος από το ίδιο μου το σώμα· πώς γίνεται να ντρέπομαι τόσο πολύ και ταυτόχρονα να είμαι τόσο ερεθισμένος;

Μπήκα μέσα. Ο Μιχάλης καθόταν στον καναπέ, κάπνιζε και με περίμενε. Το βλέμμα του ήταν σκοτεινό, εξεταστικό.

«Άργησες», είπε κοφτά. «Πες τα όλα. Μη μου κρύψεις ούτε ανάσα».

Γονάτισα μπροστά του, χωρίς να μου το ζητήσει. Οι λέξεις έβγαιναν με δυσκολία, αλλά ήξερα ότι δεν είχα επιλογή. «Μου είπε... μου είπε ότι τα ξέρει όλα. Για τη ζώνη, για το ότι είμαι δικός σου». «Και;» με διέκοψε, φυσώντας τον καπνό πάνω μου. «Με φίλησε, Μιχάλη... με φίλησε στο στόμα. Και μετά...» Κατάπια το σάλιο μου. «Έβαλε το χέρι της στο παντελόνι μου. Με έσφιξε δυνατά. Μου είπε ότι το έφτιαξε μαζί σου γιατί εγώ δεν της έδινα σημασία».

Ο Μιχάλης δεν νευρίασε. Αντίθετα, ένα άρρωστο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. «Σου άρεσε που σε άγγιξε η γυναίκα μου, ε; Σου άρεσε που σε έκανε ό,τι ήθελε στον δρόμο;» «Ναι, Αφέντη... φοβήθηκα, αλλά μου άρεσε».

Σηκώθηκε αργά. Πήγε στην ντουλάπα και την άνοιξε. Δεν έβγαλε τη ζώνη αυτή τη φορά. Έβγαλε κάτι άλλο, μακρύ, δερμάτινο, που κατέληγε σε λεπτές λωρίδες. Ένα μαστίγιο. Η καρδιά μου πήγε να σπάσει τα πλευρά μου.

«Η ζώνη ήταν το ζέσταμα, Μάριε. Τώρα που η Σοφία σε "σημάδεψε" με τον τρόπο της, ήρθε η ώρα να σε σημαδέψω κι εγώ όπως σου αξίζει. Γδύσου και πέσε στα τέσσερα στο χαλί. Τώρα».

Πετούσα τα ρούχα μου από πάνω μου σαν να με έκαιγαν. Έμεινα γυμνός, τρέμοντας, στην μέση του δωματίου. Πήρα τη θέση που μου ζήτησε. Η απόλυτη ταπείνωση και η απόλυτη ηδονή ανακατεύονταν μέσα μου.

«Είναι η πρώτη φορά που θα νιώσεις πραγματικό μαστίγωμα», ψιθύρισε από πάνω μου. Άκουσα τον ήχο του δέρματος που τεντωνόταν στον αέρα. Σσσσστ-παφ!

Η πρώτη μαστιγιά με βρήκε στην πλάτη. Δεν ήταν ο υπόκωφος πόνος της ζώνης. Ήταν σαν φωτιά, σαν ηλεκτρικό ρεύμα που διαπέρασε κάθε μου κύτταρο. Έβγαλα μια κραυγή που πνίγηκε στο χαλί.

«Κλάψε όσο θες, κανείς δεν σε ακούει», είπε και ξαναχτύπησε. Παφ!

Κάθε χτύπημα με έκανε να τινάζομαι, να πονάω, αλλά την ίδια στιγμή ένιωθα ότι επιτέλους «άδειαζα». Όλη η πίεση των τελευταίων ημερών, η ζήλεια για τη Σοφία, η ντροπή για το ότι με είδαν ως σκλάβο, όλα έφευγαν με το αίμα που ανέβαινε στην επιφάνεια του δέρματός μου.

«Είσαι δικός μας τώρα, Μάριε. Δικός μου και δικός της. Το κατάλαβες;» «Ναι Αφέντη! Ναι!» ούρλιαξα, ενώ τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι στο πρόσωπό μου.

Δεν σταματούσε. Ο ρυθμός γινόταν πιο γρήγορος. Ο πόνος ήταν αβάσταχτος, αλλά το σώμα μου ήταν σε πλήρη στύση, ακουμπώντας το κρύο πάτωμα. Ήμουν ένα τίποτα στα χέρια του, και αυτό ήταν το μόνο πράγμα που με έκανε να νιώθω ζωντανός.