«Γερμανικός ρομαντισμός, Ισπανική υποχώρηση, είναι φράσεις που μας πλήγωσαν..»

Στο γήπεδο όλοι μιλάνε για το πώς θα το κάνουν στη μάνα σου – φυσικά ποτέ κανείς δεν κάνει τίποτα σε κανέναν.

Το κτηριακό συγκρότημα που ζούμε είναι χαώδες. Περιφέρομαι στη μπόχα των διαδρόμων με μία σφουγγαρίστρα στο χέρι. Η γριά ιδιοκτήτρια μου έδωσε τη δουλειά. Στη χάση και στη φέξη διασταυρώνομαι με κάποιον ένοικο που δεν καταδέχεται ούτε να με φτύσει.

Τελικά χθες, βγαίνοντας απ’ την κεντρική είσοδο, είδα τη γριά μαζί με έναν μπασμένο αλλά ψωμωμένο. Η γριά μού έκανε νόημα να πλησιάσω, μου έτεινε ένα χέρι σταφίδα και έσκυψα δουλικά να το φιλήσω. Είχα πολύ ανάγκη τη δουλειά.

Και το χέρι του κυρίου, μου λέει. Ξαφνιάζομαι, την κοιτάω για ένα δευτερόλεπτο και σκύβω να φιλήσω κάτι ανάμεσα σε γροθιά και στριφτή τυρόπιτα.

Από εκείνη τη μέρα τον έβλεπα τυχαία εδώ κι εκεί. Και του φιλούσα το χέρι, κάτι σαν τελετουργικό.

Δεν είχαμε ανταλλάξει κουβέντα, μόνο το χειροφίλημα του παπά, κάτι που και οι δυο μας ξέραμε ότι δεν ήταν.

Αλλά τι ήταν; Μετά την τέταρτη συνάντηση, ένα μήνα περίπου από την πρώτη με τη γριά, πλέον ήμουν σίγουρος.

Το θέμα ήταν πόσο σκληρά θα αντιδρούσε. Πέρασε άλλος ένας μήνας, μόνο με ακόμα ένα τυχαίο χειροφίλημα στα σκοτεινά. Τότε ένιωσα την οργή και το αίμα μου να κυλάει, έπεσα ζαλισμένος από το χτύπημα προσπαθώντας να ξεχωρίσω τον τοίχο από το δάπεδο.

Άκουσα το ασανσέρ, χωρίς λόγο σκέφτηκα πόσο είχε ακριβύνει η ζωή, και όσο κυλούσε το αίμα στα χείλια έμενα αμίλητος – χωρίς στεναγμό.

Πέρασαν λίγες μέρες, πήγα να πληρωθώ στη γριά. Να περάσεις από τον κύριο μού σφυρίζει, θα του καθαρίζεις το σπίτι. Την κοίταξα στα παγωμένα μάτια της – υπερωρία, είπε χαιρέκακα.

Μάζεψα τον κουβά και τα συμπράγκαλα και ανέβηκα στον Πέμπτο.

Μου άνοιξε πάντα φορώντας το σκληρό ύφος του Ναπολέοντα. Με μία γκριμάτσα αποτροπιασμού κατάλαβα να αφήσω τα σύνεργα στο διάδρομο.

Μπήκα μόνος μου, η φιγούρα του χάθηκε. Ένας μεγάλος αττικός ήλιος με τύφλωσε. Η γκαρσονιέρα ήταν μία τεράστια τρύπα άπειρης ηλιακής λάμψης. Τέσσερις το μεσημέρι και η τζαμαρία είχε πάρει φωτιά.

Γονάτισα σχεδόν εκ του φυσικού στον θεό Ήλιο. Του τον πήρα στα γρήγορα. Λίγες σταγόνες κύλησαν στο πρόσωπό μου και έμεινα ακίνητος σαν σε φωτογραφία για να με δει.

Μετά πήρε το σφυρί. Ωραίο εργαλείο, από αυτά που πουλάνε στο Πράκτικερ.

Ήταν η ώρα να κάνουμε έρωτα!

Το υπνοδωμάτιο ήταν μικροσκοπικό σαν αποθήκη σκοτεινό. Ένα στρώμα όλο κι όλο.

Από εκεί βγήκα με σπασμένο δάχτυλο και άλλα δύο πλευρά. Αλλά ήμουν ο εκλεχτός, είχα δει το θαύμα να συμβαίνει, τους όρχεις να φουσκώνουν σαν μπαλόνια και την καύλα του να γιγαντώνεται – μία ώρα και.

Πάλεψα με νύχια και με δόντια να τον ικανοποιήσω.

Τώρα σιγή ασυρμάτου.

Η αποκατάσταση των πλευρών μου ακόμα αργεί, η δουλειά δεν βγαίνει. Η γριά φωνάζει, υπάρχουν παράπονα. Χειροφιλήματα τέλος, να τα μαζέψεις και να ξεκουμπιστείς, λέει.

Σέρνομαι μέχρι τον Πέμπτο, ένα θαύμα μόνο μας σώζει!

Μου άνοιξε ένας νεαρός, είμαι ο γιος του μου λέει. Ο πατέρας μου λείπει. Σε ξέρω, μου λέει, καθαρίζεις και σε εμάς – έτσι δεν είναι;

Τον ακολούθησα μέσα. Αυτή τη φορά είχε βραδιάσει. Στρώσου, μου λέει δείχνοντας το πάτωμα και μου πετάει μία μάπα από το πουθενά. Ασυναίσθητα έπιασα το πονεμένο μου πλευρό – το πιο πονεμένο από τα δύο.

Ο πατέρας σου με βασάνισε άσχημα τις προάλλες, του λέω, αλλά δεν τον κακολογώ, τώρα θέλουν να με πετάξουν έξω. Γέλασε. Και καλά θα κάνουν πατσαβούρα, φώναξε.

Και πριν αλέκτωρ λαλήσει βρέθηκα μπροστά σε έναν μυώδη πούτσο με κεφάλι ερυθρού γίγαντα. Δείξε μου, πρόσταξε. Και έβγαλα με πόνο τα ρούχα για να νιώσει πώρωση ακολουθώντας την πορεία θριάμβου του γεννήτορα μας.

Δεν πρέπει να αρνείσαι στον βασανιστή σου τη δόξα, κι αυτό αν θέλεις να βρεθείς πεσμένος στα γόνατα χωρίς σκάφανδρο στο μυστικό κέντρο του σύμπαντος. Μιλάμε για τον milky way, γιατί δευτερόλεπτα μετά, ήταν σαν κάποια αόρατη διαστρική αγελάδα να κλώτσησε την καρδάρα με όλο το γάλα για να πλημμυρίσει με σπέρμα τον Γαλαξία.

Πριν συνέλθω απ’ το σοκ ο νεαρός είχε γίνει άφαντος κι εγώ λουσμένος με το γενετικό υλικό ολόκληρης της ομάδας καλαθοσφαίρισης του Παναθηναϊκού μετά το τρία μηδέν στο Μαρούσι με τη Βαλένθια.

Πήρα τη μάπα και ξεκίνησα να δουλεύω – όλα έχουν μία εξήγηση.

Αυτό είναι το πρόβλημα, θα μου εκμυστηρευτεί ο νεανίας ‘εραστής’ μου, ο οποίος αποδείχτηκε ότι ήταν μπάτσος.

Είμαστε ξαπλωμένοι σαν γκόμενες στο κρεβάτι του μπαμπά και χαϊδευόμαστε.

Εκσπερματώνω πρόωρα και πολύ, θα πει, λες και δεν το ξέρω, απίθανες ποσότητες – που δεν μ’ αφήνουν σε ησυχία. Και δεν έχω καμία όρεξη να μπω στα βάσανα από τώρα, σπέρνοντας ένα παιδί κάθε εννέα μήνες…

Θα βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα, είπα ξέπνοα καθώς λέρωνα τη χούφτα του.

Ο γιός ήταν όντως άχαρος σαν καλαθοσφαιριστής, ψηλός και μυώδης, από εκείνους τους νέους που περνάνε όλη την μέρα στο γυμναστήριο.

Του καθάρισα το χέρι και έβγαλε από την άλλη σαν μάγος το γκλοπ.

Του έδειξα που έχω χτυπήσει και με καθησύχασε.

Φυσικά δεν με λυπήθηκε. Έδειξε προτίμηση σε ευαίσθητα σημεία. Κυλίστηκα, ικέτεψα και τρομαγμένος κρύφτηκα γύρω από τις τεράστιες γάμπες του. Το σφυροκόπημα κόπασε. Εκείνος είχε απλωθεί στα μαξιλάρια και τον έπαιζε. Η στύση του είχε πυρώσει σαν τρίφυλλο που περνάει από χέρι σε χέρι και δεν τελειώνει ποτέ.