Μαρτυρία Καύλας

Τον Στράτο τον είδα πρώτη φορά στο Τμήμα όταν πήγα να βγάλω τη νέα ταυτότητα. Μία εβδομάδα μετά τον σέρβιρα «τυχαία» στο 24/7 καφέ που κάνω λάντζα και καθαρίζω. Νύχτα αξημέρωτα, μόνος στη βάρδια και του έδωσα πακέτο.

Την πρώτη φορά φορούσε στολή, την άλλη όχι. Είχε στρογγυλό πρόσωπο αλλά σκληρό βλέμμα που αδίστακτα κοίταζε κατάματα σαν ζωγράφος.

Τώρα που το σκέφτομαι, πρώτα με τράβηξε η στολή και μετά η τέχνη, κι έτσι αγκιστρώθηκα.

Ήταν χαράματα, καθόλου πελατεία. Κάθισα βουβά κοντά του. Αποδείχτηκε ότι μέναμε στην ίδια συνοικία και αστειεύτηκα ότι θα μπορούσα να του φέρνω τον καφέ στο σπίτι.

Σε λίγο έφυγε χωρίς να πληρώσει αλλά με τον αριθμό μου.

Πήγα να τον βρω – μου τηλεφώνησε. Φορούσα κοντό σορτσάκι και φανελάκι – είχε κουφόβραση. Στη γωνία μιας πολυκατοικίας, δύο στενά πριν το δρόμο του, ένας μελαμψός σφύριξε συνωμοτικά. Πλησίασα και τον άφησα να προχωρήσει πρώτος στα ενδότερα της εισόδου.

Εκεί στα σκαλοπάτια προς το υπόγειο έγινε η δουλειά. Ήταν αρκετά τρυφερός. Κατόπιν έβγαλε μαχαίρι και υπέγραψε το δεξί μου μπούτι.

Η πόλη είναι γεμάτη μυστικές γλώσσες και περάσματα.

Μπήκα στο πλησιέστερο φαρμακείο και ζήτησα λίγο βαμβάκι και Betadin. Θα πρέπει να το πληρώσετε είπε ο φαρμακοποιός. Ήταν ένας ψιλόλιγνος με ψαρά μαλλιά. Εκτός κι αν.., είπε και κατάλαβα ότι ήξερε να ξεκλειδώνει τα περάσματα.

Μου αρέσει ο τρόπος που σε πηδάει ο κόσμος, έτσι στην τούρλα του Σαββάτου, εκεί που δεν το περιμένεις, πλέον οι γυναίκες έχουν γίνει πολύ μη μου άπτου, οι νέοι αρκετά κομπλεξαρισμένοι και μένουν κάτι μικροεπαγγελματίες, παλιές καραβάνες να ξεδίνουν εντός ωραρίου.

Απλώς χρειάζεται να ξέρεις να ξεκλειδώνεις την καύλα: ένα καυτό σορτς, ένας τσιλιαδόρος στη γωνία και η γειτονιά το γλεντάει.

Τελικά χτύπησα το κουδούνι του Στράτου και μπήκα. Έβγαλα και τα παπούτσια για να μην λερώσω. Με υποδέχτηκε πρόσχαρος και ελαφρώς ιδρωμένος, όσο ιδρώτα είχα γευτεί κι εγώ όλη μέρα. Είδα πάνω στο τραπέζι τις χειροπέδες και ασυναίσθητα κοίταξα να δω για το περίστροφο.

Αράξαμε στο σαλονάκι. Χωρίς περιστροφές, αστειευόμενος, του είπα ότι μάλλον έχω φετιχισμό με τις στολές. Εκείνος φορούσε μία μπεζ φόρμα. Είδε τη χαρακιά και συνοφρυώθηκε. Τι άλλο θέλεις να μου πεις εκτός ότι σου αρέσουν άνδρες με στολή, με ρώτησε σοβαρά. Αλλαγή κλίματος.

Είχα πάει να διπλώσω τις γάμπες πάνω στον καναπέ αλλά τις κατέβασα.

Με πόσους γαμήθηκες, με ρώτησε δήθεν πειραγμένος.

Με τον τσιλιαδόρο και τον φαρμακοποιό, είπα με ενοχικό νάζι. Δεν είναι κάτι που το κρύβω, είμαι στην πιάτσα σου και κάνω ό,τι ορίζεις. Γύρισα την πλάτη και βγάζοντας το φανελάκι άφησα να φανούν οι «πατημασιές» μου απ’ το φαρμακείο.

Τον άκουσα να καθαρίζει τον λαιμό του, η ζέστη είχε ανέβει κατακόρυφα στο σαλονάκι.

Αν θέλεις να ‘υπηρετήσεις’ στο ‘Σώμα’, γέλασε, κάθε δεκαπέντε μέρες θα ακουμπάς πεντακόσια ευρώ.

Μετά χαράς μου, είπα και ξεντύθηκα.

Σε λίγο βγήκα στο δρόμο ελάχιστα ικανοποιημένος. Αυτό με φούρκισε. Είχα φτάσει στην πηγή χωρίς να ξεδιψάσω.

Άλλαξα σπίτι, βρήκα μία υπόγεια τρύπα χωρίς μπάνιο. Μάζευα τα κόπρανά μου σαν τις κυρίες που ξημερώματα βγαίνουν στο δρόμο τσιμπλιασμένες και κάνουν το ίδιο με τους σκύλους τους.

Έπιασα δεύτερη δουλειά στην λαχαναγορά, ανοίγοντας διπλές πληγές στο εγώ και το κορμί. Δύο φορές το μήνα ακούμπαγα από πεντακόσια ευρώ πάνω στο τραπέζι τού Στράτου, που ήταν και οι μοναδικές που βλεπόμασταν - χαμηλοβλεπούσα παρθένα μπροστά στον βαρβάτο γαμπρό. Καμιά φορά έμενα λίγο παραπάνω, άλλη φορά με ξαπόστελνε στο πεντάλεπτο. Είχα το ελεύθερο να ξεδώσω με τον φαρμακοποιό και τον ψιλικατζή.

Ένα ξημέρωμα με ξεροβόρι, ο λαχαναγορίτης για τον οποίο δούλευα, έβαλε δύο κονιάκ να πιούμε. Οι άλλοι την είχαν κάνει από νωρίς. Στο τρίτο σφηνάκι το σέρβιρε μαζί με μία καλή ροχάλα που σκορπίστηκε μέσα και έξω απ’ αυτό.

Έβγαλα γλώσσα και πρόθυμα το καθάρισα. Μου αρέσεις, είπε τρίβοντας τα μουστάκια του. Χάραζε όταν τον κοίταξα με μεγάλα πρόθυμα μάτια.

Με έχωσε στο αυτοκίνητο και τραβηχτήκαμε για ένα ξενοδοχείο ψηλά στην Πειραιώς. Στο αμάξι ήταν φρόνιμος. Πήγα κάτι να πω για τον καιρό αλλά σώπασα. Στα τελευταία φανάρια αριστερά τού έδειξα τη στύση μου και έβγαλε κάτι μαύρα νύχια.

Όταν μπήκαμε ξανά στ’ αμάξι χτυπούσε το πρώτο κουδούνι στο απέναντι σχολείο. Οδήγησε το ίδιο σιωπηλός αλλά όχι για πολύ. Δύο φανάρια πιο κάτω έκανε δεξιά κι έβγαλε τρία κατοστάρικα. Σε θέλω σκύλα - μόνο δική μου, είπε, αφήνοντάς με σύξυλο στο πεζοδρόμιο. Αντίφαση, πρόλαβα να φωνάξω – αν το άκουσε.

Υπηρέτης δύο αφεντάδων, πάντα τα ίδια μπλεξίματα με γκόμενους είπα από μέσα μου, έκθετος στο ψόφο του πρωινού.

Μία μέρα μετά, μπαίνοντας στο διαμέρισμα του Στράτου ένιωθα «αεράτη». Άφησα τα δίδακτρα και χωρίς να το καταλάβω κάθισα σταυροπόδι. Όμως ο Στράτος το κατάλαβε και μου πέρασε χειροπέδες.

Ήταν μία στιγμή ελευθερίας αφιερωμένη στη νέα γενιά!