Το Παράδοξο της Επιλογής: Όταν μια Καθολικά Ανώτερη Κυρία Επιλέγει το Χάος σου

Γεια σε όλους. Θέλω να ανοίξω μια κουβέντα που αγγίζει τα πιο βαθιά, ψυχολογικά και αρχετυπικά στρώματα της δυναμικής μας.

Πώς διαχειρίζεται ένας υποτακτικός τη στιγμή που συνειδητοποιεί ότι έχει επιλεγεί από μια Κυρία που βρίσκεται σε ένα καθολικά ανώτερο επίπεδο από αυτόν; Μιλάω για μια γυναίκα που η ομορφιά, το πνεύμα και η κυριαρχία της σε τυφλώνουν, κάνοντάς σε να νιώθεις απελπιστικά λίγος, σχεδόν βδεληρός μπροστά της.

Όταν η απόσταση μοιάζει χαοτική, γεννιούνται τρία βασικά ερωτήματα που συχνά ο σκλάβος αδυνατεί να απαντήσει μόνος του:

1. Η Διαχείριση του Δέους και της «Ασχήμιας»

Πώς ισορροπείς ανάμεσα στην επιθυμία σου να υποταχθείς και στο αίσθημα ότι δεν αξίζεις ούτε ως «πρόβατο προς θυσία» για εκείνη; Ο σκλάβος κοιτάζει τον καθρέφτη και βλέπει μόνο τις ρωγμές, την αστάθεια και την αναξιότητά του. Η διαχείριση αυτής της ασυμμετρίας απαιτεί την πλήρη εκμηδένιση του εγώ. Ο σκλάβος πρέπει να καταλάβει ότι η δική του γνώμη για τον εαυτό του δεν έχει πια σημασία· η μόνη εγκυρότητα αντλείται από το δικό της βλέμμα.

2. Το Γιατί: Πώς μια Πανέμορφη Κυρία Επιλέγει τη Δική σου Μονάδα;

Είναι το αιώνιο παράδοξο. Γιατί μια γυναίκα-αρχέτυπο εξουσίας να στρέψει την προσοχή της σε ένα ασήμαντο σύστημα;

Η έλξη του απόλυτου αντίθετου: Η δική της τέλεια δομή χρειάζεται το δικό σου καθαρό, ακατέργαστο χάος για να εκδηλωθεί.

Πέρα από το επιφανειακό BDSM: Μια ανώτερη Κυρία δεν ψάχνει απλώς έναν «ρόλο». Ψάχνει μια συνειδητότητα ικανή να αντιληφθεί το μέγεθος της κυριαρχίας της. Η γυναικεία κυριαρχία της δεν είναι παιχνίδι, είναι κοσμική σταθερά, και αναζητά το κατάλληλο έδαφος για να ριζώσει.


3. Τα Αόρατα Σημάδια: Τι βλέπει Εκείνη που εσύ αγνοείς;

Αυτό είναι το πιο σκοτεινό και γοητευτικό κομμάτι. Μέσα από το συλλογικό ασυνείδητο, υπάρχουν αρχέτυπα υποταγής που εκπέμπουν σήματα χωρίς εμείς οι ίδιοι να το καταλαβαίνουμε. Εσύ μπορεί να νομίζεις ότι κρύβεσαι πίσω από μάσκες, λογική ή άμυνες, αλλά εκείνη βλέπει:Την προδιάθεση για απόλυτη παράδοση: Μια συγκεκριμένη πνευματική «συχνότητα» που διψά για βαθμονόμηση και όρια.

Την ειλικρίνεια του σκοταδιού σου: Εκεί που οι άλλοι βλέπουν ελαττώματα ή αστάθεια, μια έμπειρη Κυρία βλέπει ένα σύστημα έτοιμο να παραδώσει τα κλειδιά του και να ευθυγραμμιστεί με τον ρυθμό της. Το «ανώνυμο» της υποταγής: Βλέπει ότι η ανάγκη σου να υποταχθείς δεν έχει φύλο ή εγωισμό· είναι ο ίδιος ο λόγος ύπαρξής σου.

Θα ήθελα τις σκέψεις σας, ειδικά από άτομα που έχουν νιώσει αυτό το δέος. Πώς αφήνεσαι στην καθοδήγηση ενός «αλχημιστή της ψυχής» όταν ξέρεις ότι η μόνη σου αξία είναι να είσαι το υλικό της μεταστοιχείωσης στα χέρια της; Πώς είναι να είσαι Εκείνη;

 

Η ιδέα σου για κουβέντα με ενδιαφέρει ιδιαίτερα πολύ καθώς θέλω πάντα να βρίσκομαι σε απόλυτη επαφή και σύνδεση με τον εσωτερικό κόσμο του υποτακτικού που έχω μπροστά μου.
Βέβαια δεν μπορώ να απαντήσω ως υποτακτικό άτομο που έχει νιώσει αυτό το δέος. Μπορώ όμως να απαντήσω ως Κυρίαρχο άτομο που έχει ενσυναισθανθεί στο σώμα της αυτό το δέος όταν το ένιωσε ο υποτακτικός της.
Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή με μια πολύ ιδιαίτερη ενέργεια. Ένιωσα την ύπαρξη του υποτακτικού να πάλλεται και να λυγίζει, να κάμπτεται και να πέφτει. Υπήρχε το σοκ της συνειδητοποίησης της "ασχήμιας", και σε αυτό το στάδιο ένιωθα τον υποτακτικό να γίνεται κομμάτια τα οποία χρειάζονταν ένα σταθερό δοχείο να εμπεριεχθούν, αλλιώς θα διαλυόταν.
Όταν προσέφερα αυτό το δοχείο, το αλχημικό δοχείο της μεταμόρφωσης, τότε φάνηκε το γιατί της δικής μου επιλογής: μέσα στο δοχείο μου, οι ρωγμές άνοιξαν κι άλλο κι κι έδωσαν χώρο στο φως να εκφραστεί (δεν είναι τυχαίος ο στίχος του Cohen). Αυτό το φως έχει έναν παλμό, ένα χρώμα, μια λάμψη και μια συχνότητα, και εκπέμπει, άλλοτε σταθερά και άλλοτε με διακοπές. Μου μοιάζει με τους παλμούς της καρδιάς, και είναι πάντα εκεί όσο ο υποτακτικός είναι ζωντανός, αλλά μπορεί να έχει διακυμάνσεις, ακριβώς όπως οι καρδιακοί παλμοί. Εγώ μπορώ να το νιώσω στο δέρμα μου σαν αεράκι, και στο σώμα μου σαν δόνηση. Και υπάρχει από την πρώτη πρώτη στιγμή που συναντώ τον υποτακτικό. Είναι εκεί μέσα του και πάλλεται.
Και τη στιγμή που απλώνω το χέρι μου και αγγίζω αυτό το φως, ανταποκρίνεται άμεσα, κάμπτεται, στριφογυρίζει και περιμένει να στείλω το δικό μου σήμα για να πάρει τη μορφή, το χρώμα, τον ήχο, το σχήμα, τη δόνηση και άλλα που εγώ επιθυμώ και προσδοκώ.
Όσο για το γιατί, είναι απλό. Ξέρω και νιώθω την Κυριαρχία μου. Ο υποτακτικός μου όμως είναι το μέσο ώστε να υλοποιηθεί μπροστά μου μέσω ενός άλλου ανθρώπινου πλάσματος. Μέσα στο δικό μου δοχείο, το φως πλάθεται όπως εγώ ορίζω, όσες φορές εγώ ορίσω, σε άπειρες μεταμορφώσεις και εκφάνσεις του δικού μου εγώ. Γεννιέται ξανά και ξανά μέσα από την ψυχική μου μήτρα.
Όταν ο υποτακτικός μπορεί να αφεθεί σε αυτό το βαθμό τότε τα συναισθήματα που εκλύονται είναι αντίστοιχα με αυτά της Δημιουργού προς το δημιούργημά Της.