Ένα απόγευμα διαφορετικό από τα άλλα...

Ήταν απόλυτη, όπως άλλωστε ήταν πάντα...

- Σε ακριβώς μια ώρα θα βρίσκεσαι μπροστά στο περίπτερο στην πλατεία Συντάγματος. Ούτε δευτερόλεπτο αργότερα!

Τσακίστηκα αμέσως, έφτασα πολύ νωρίτερα. Δεν μπορούσα να ρισκάρω με τίποτα να καθυστερήσω...
Έκανε κρύο, δε μ' ένοιαζε όμως. Το μόνο που ήθελα ήταν την δω να έρχεται. Τι είχε όμως στο μυαλό Της για μένα, τι με περίμενε άραγε;

Κατηφορίσαμε την Ερμού, πάντοτε Εκείνη προχωρούσε μπροστά κι εγώ ένα μέτρο πίσω Της. Σταματήσαμε μπροστά στη βιτρίνα ενός καταστήματος με γυναικεία παπούτσια. Μπήκε μέσα. Την ακολούθησα με το βλέμμα πάντα χαμηλά.

- Καλή σας ημέρα, πως θα μπορούσα να σας βοηθήσω, είπε η πωλήτρια.
- Καλημέρα! Θα ήθελα να δω εκείνες τις μαύρες γόβες στιλέτο που έχετε στην βιτρίνα σας, σε 38 παρακαλώ.

Κάθισε όσο πιο αναπαυτικά μπορούσε και περίμενε να φέρει η πωλήτρια τις γόβες. Κόντευα να τρελαθώ, τις φανταζόμουν στα πόδια Της και έλιωνα.

- Οι γόβες σας, να σας βοηθήσω να τις δοκιμάσετε.
- Δεν χρειάζεται, υπάρχει ο Ιωάννης γι αυτό...

Άρχισα να τρέμω. Είχα καταλάβει που το πήγαινε, ένας ακόμα δημόσιος εξευτελισμός μου ήταν προ των πυλών...

Γονάτισα μπροστά Της. Έτρεμα σύγκορμος. Το βλέμμα μου έπεσε στην πωλήτρια, είχε αρχίσει να μας κοιτάζει με περιέργεια.
Άγγιξα τα πόδια Της. Κατέβασα το φερμουάρ της μπίρας που φορούσε με χέρια που έτρεμαν. Έβγαλα πρώτα τη μια και μετά την άλλη. Η πωλήτρια πια μας κοίταζε επίμονα. Διέκρινα ένα αδιόρατο μειδίαμα στο βλέμμα της... Πήρα την γόβα στα χέρια μου. Ήταν υπέροχη η αίσθηση του δέρματος. Με το αριστερό μου χέρι πήρα το δεξί πόδι Της και Της φόρεσα την γόβα. Επανέλαβα με την άλλη γόβα. Ένιωθα την στύση μου να κοντεύει να εκραγεί...
Έπιασα το χέρι Της και Την βοήθησα να σηκωθεί. Παρέμεινα στα γόνατα.
Η πωλήτρια πια δεν είχε καμία αμφιβολία, το βλέμμα της ήταν βλέμμα επιδοκιμασίας...

- Μια χαρά, θα τις πάρω, είπε και κάθισε ξανά στην πολυθρόνα.

Έβγαλα τις γόβες, φόρεσα τις μπότες στην Κυρία μου και τοποθέτησα τις γόβες στο κουτί τους. Ετοιμάστηκα να σηκωθώ για βα τις δώσω στην πωλήτρια και τότε το αυστηρό βλέμμα Της δεν μου άφησε κανένα περιθώριο...
Προχώρησα στα γόνατα και έδωσα το κουτί στην πωλήτρια.

- Ένα έχω να σας πω, Κυρία, συγχαρητήρια! Έτσι πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε, είπε εκείνη στην Κυρία μου...

Ένιωθα απίστευτη ντροπή ανακατωμένη με μια κάβλα που κόντευε να με τρελάνει. Ένιωσα να τελειώνω, ήταν αδύνατον να κρατηθώ...

Όταν βγήκαμε από το μαγαζί ένιωσα το βλέμμα της πωλήτριας να μας συνοδεύει μέχρι να χαθούμε. Ήταν ένα απόγευμα τόσο διαφορετικό από τα άλλα, μα και τόσο υπέροχο συνάμα...

Αφιερωμένο όπως όλα όσα γράφω στην Βασίλισσα Konstantina Lionaki, την Κυρία που με εμπνέει να γράφω...