Βιόλα Βολίδα

Με τη Βιόλα γαμιόμαστε, γελάμε, κάνουμε σαν παιδιά – κάνουμε παιδιά, συγκατοικούμε αλλά είμαστε απλώς φίλοι. Παρότι θέλει να πηδιέται μόνο με εμένα…

Μα αυτό είναι το πιο σημαντικό, την ακούω να λέει σε όλους που ρωτούν.

Να πηδιόμαστε, συμπληρώνω.

Όπως κι αν έχει είναι καταπληκτικό να το σκεφτείς!

Τι μας λείπει για να αναγνωριστούμε ως ζευγάρι;

Νομίζω ότι αναμεσά μας μπαίνει το τέρας – η μεγαλούπολη.

Οι περισσότεροι ζουν με τα μάτια ερμητικά κλειστά. Προσπερνούν το τέρας όταν αυτό ήδη είναι ένα βήμα μπροστά, έχουν βήχα όταν το αναπνέουν.

Για τη Βιόλα θα έδινα τη ζωή μου. Εκείνης της αρέσει να επιδεικνύεται, λίγο μπουτάκι εδώ λίγο βυζάκι εκεί. Χωρίς καν να φοράει κάτι προκλητικό θα πετάξει απροειδοποίητα τη ρώγα της, εκεί κάπου την ώρα που πίνει καφέ ντάλα μεσημέρι στο Μοναστηράκι. Λίγοι θα το δουν, πολλοί θα προσπεράσουν.

Τι συμβαίνει ακριβώς;

Η Βιόλα τα έχει βάλει με το τέρας – ολομέτωπη επίθεση. Πρόκειται για ένας είδος μεσοαστικής ιπποσύνης, όπως εκείνη παλιά του τρελού με τους ανεμόμυλους. Εγώ έχω αναλάβει να δώσω ένα πολιτικό βάθος σε όλο αυτό, δηλαδή να την προστατεύω.

Είναι σαν να κυνηγάς τη σκιά σου, της λέω. Γυρνάει και με φτύνει. Νενέκο, φωνάζει αηδιασμένη. Σκύβω και της φιλώ τα πόδια, να την καλμάρω, όπως ένα καλό υποζύγιο.

Απόψε έχουμε να γυρίσουμε τη Βίλλα των Οργίων. Το μικρό μας δυάρι στην Κυψέλη θα μαζευτούν όλες οι σφήγκες από τα πέριξ για να τσιμπήσουν την Βιόλα.

Βέβαια, στα μάτια της όλα αυτά τα παράσιτα μεταμορφώνονται σε δηλητηριώδη άνθη.

Εγώ απαγορεύεται να είμαι εκεί. Είμαι με τον μπάρμπα Νίκο στο ταβερνάκι. Λεβέντης ο μπάρμπας, υπηρέτησε στα σώματα ασφαλείας, και με κάποιον τρόπο συνεχίζει να μεταδίδει μία αίσθηση ασφάλειας. Η γυναίκα του ήταν θεία της Βιόλας και δυστυχώς δεν της έμενε πολύ ζωή. Οι δυο τους, θεία και θείος, αγαπιόντουσαν υπερβολικά. Μόνο που υπήρχε πάντα μία σκιά. Σεξουαλικά τον μπάρμπα τον διεγείρανε τα αρσενικά.

Ωστόσο, ποτέ δεν έκανε το βήμα στο κενό και τώρα η γυναίκα του, στα τελευταία της, του ζήτησε να εκπληρώσει για χάρη της το απωθημένο του, να τον δει έτσι «χορτάτο» η ίδια πριν πεθάνει.

Ήπιαμε το τελευταίο ποτήρι και σηκωθήκαμε να πάμε στου Δράκου. Χτύπησα το κουδούνι και ανεβήκαμε επάνω. Δεν είσαι στο πάρτι, μου είπε απαλά. Έκλεισε πίσω μας την πόρτα και του γυμνώθηκα. Πήγα και απλώθηκα μπρούμητα στον καναπέ – τουρλωμένος.

Θα πιείτε κάτι, ρώτησε τον μπάρμπα.

Λοιπόν, να κάνουμε έναν λογαριασμό πρώτα, είπε ο Δράκος. Χρωστάς ενάμισι χιλιάρικο. Ό,τι μου πεις εσύ, είπα.

Όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν, και εκείνο το βράδυ ο μπάρμπα Νίκος γύρισε με ένα ζεστό χαμόγελο στην αγκαλιά της γυναίκας του.

Εγώ, όμως, ακόμα χρωστούσα και ο Δράκος με πήρε απ’ τα μαλλιά να με δείξει στην ομήγυρη. Η νύχτα ήταν ζεστή, η πόλη έπλεε σαν πλοίο φάντασμα στο συμπαντικό υγρό. Δεν χρειαζόμουν ρούχα, μαγιό ή αξιοπρέπεια. Τίποτα γενικώς το αξιοπρόσεκτο. Μαζί μου είχα για βαρκάδα τον Χάρο και αυτό από μόνο του είναι αρκετό.

Κάτι τέτοιες στιγμές ποιος σκέφτεται την επόμενη μέρα; Μήπως δεν ζω μία στιγμή μίμησης από το μακρινό μέλλον, όταν τα διαστημόπλοια θα κόψουν τις άγκυρες για να ξαμοληθούν δια παντός έξω αποδώ!

Κι η Βιόλα θα ΄χει γίνει βολίδα!