Στο μετρό...

Το βαγόνι ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Ευτυχώς το είχα πάρει από την αφετηρία κι έτσι βρήκα μια θέση να καθίσω, δεν ξέρω αν θα άντεχα διαφορετικά, ο συνδυασμός της ορθοστασίας με το στριμωξίδι πάντα με σκότωνε...

Είχα ναρκωθεί στην καρέκλα μου, ο χρόνος έμοιαζε μια αιωνιότητα. Δεν περνούσε με τίποτα η ώρα κι εγώ ήμουν εγκλωβισμένος σ' ένα γεμάτο βαγόνι του μετρό. Θα αργούσα σίγουρα στο ραντεβού μου και ήταν πολύ σημαντικό, να πάρει.
Και τότε ένιωσα για πρώτη φορά το άρωμα Της...

Σήκωσα το βλέμμα μου και αμέσως πάγωσα. Ένιωσα να παραλύω. Τα γόνατα μου άρχισαν να τρέμουν.
Στεκόταν όρθια μπροστά μου, επιβλητική, αγέρωχη. Με κοίταζε με βλέμμα που δεν μου αφήνω κανένα περιθώριο να μη χαμηλώσω το βλέμμα μου στο πάτωμα...

Τότε ήταν που έριξε το πακέτο των τσιγάρων Της κάτω, δίπλα στο πόδι Της. Σήκωσα το βλέμμα μου και την είδα να μου κάνει νόημα με τα μάτια Της. Ήταν αδύνατον να μην υπακούσω. Γονάτισα και ετοιμάστηκα να το πιάσω. Φορούσε ένα υπέροχο ζευγάρι μαύρες γόβες στιλέτο. Η ανάσα μου κόπηκε. Έτρεμα πια κανονικά. Μόλις άγγιξα το πακέτο σήκωσε το πόδι Της και πάτησε το χέρι μου δύναμη. Ένιωσα το τακούνι Της να μου τρυπάει το χέρι, ο πόνος ήταν αφόρητος. Ένιωσα να δακρύζω, για έναν όμως περίεργο λόγο αυτό με ερέθισε. Μόλις πήρε το πόδι Της από το χέρι μου, σήκωσα το πακέτο και Της το έδωσα ενώ την ίδια στιγμή σηκώθηκα για να Της παραχωρήσω τη θέση μου. Κάθισε δίχως να πει λέξη. Ένιωσα τα βλέμματα ν καρφώνονται πάνω μου. Κάποιοι χαμογελούσε κοροϊδευτικά, δεν μ' ένοιαζε όμως καθόλου. Το μυαλό μου είχε ήδη παραδοθεί σ' Εκείνην...

Τρεις στάσεις πριν τη δική μου, σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Με κοίταξε κάνοντας μου νόημα να ακολουθήσω. Δεν το σκέφτηκα ούτε για μια στιγμή. Θα έχανα σίγουρα το ραντεβού μου, δεν έδινα όμως πια δεκάρα. Είχα πιαστεί στα δίχτυα Της και ήταν αδύνατον πια να ξεφύγω...

Κατέβηκε πρώτη κι εγώ την ακολούθησα σαν υπνωτισμένος. Τι σαν δηλαδή, με είχε κανονικότατα υπνωτίσει.

-Ένα μέτρο πίσω μου και μη βγάλεις άχνα, κιχ δε θα κάνεις, μου είπε.

Πάγωσα.
Βγήκαμε έξω. Παρόλο που βρισκόμασταν στην καρδιά του καλοκαιριού, εγώ έτρεμα σύγκορμος.
Καμιά πενηνταριά μέτρα μπροστά σταμάτησε και γύρισε προς εμένα. Ένιωσα την καρδιά να είναι έτοιμη να εκραγεί.

- Γονάτισε και φίλησε τις γόβες μου! Τώρα! Δεν έχω όλη την ημέρα, άχρηστε!

Γονάτισα αμέσως και τα χείλη μου άγγιξαν τις γόβες Της, ήταν το πιο υπέροχο συναίσθημα που ένιωσα ποτέ. Ο κόσμος είχε χαθεί από γύρω μου κι εγώ ένιωσα να στροβιλίζομαι στο άπειρο.

- Και τώρα εξαφανίσου, το πηρες το μάθημα σου για το ποιος κάνει κουμάντο! Δρόμο, είπε και γύρισε από την άλλη και άρχισε να απομακρύνεται.

Την ακολούθησα με το βλέμμα μου μέχρι που χάθηκε...

Κάθε μέρα για εβδομάδες έπαιρνα την ίδια ώρα το μετρό μήπως και Την ξαναέβλεπα, μου αρκούσε μόνο να Την δω ξανά. Έστω και μια φορά.
Μάταια... Η νέα μου όμως ζωή είχε πια ξεκινήσει εκείνο το πρωινό μέσα σε ένα βαγόνι του μετρό. Και δεν υπήρχε πια επιστροφή...

Αφιερωμένο στην υπέροχη Βασίλισσα Konstantina Lionaki, την έμπνευση μου, την Κυρία που ξύπνησε και πάλι την ανάγκη μου να γράφω μετά από πολύ καιρό...