Περισσότερος πόνος για λιγότερο πόνο

Η πρώτη συνάντηση είναι αναγνωριστικη . Ίσα να γνωριστούν τα δυο δέρματα. Η ακινητη με την κινητή επιφάνεια. Το πρώτο χτυπημα είναι διερεύνητικο έτσι σαν να λέμε ήρθα. Το τέταρτο ακολουθεί το τρίτο που ήρθε αμέσως μετα το δεύτερο. Το κάθε ενα με τη δική του προσωπικότητα φέρνει στην επιφάνεια μια ανάμνηση. Τα πρωτα δέκα είναι λιγο άβολα. Φυσικά το δέρμα ανοίγει να το δεχτεί πιο μέσα, να σκάψει βαθιά στις κρυμμένες αναμνήσεις. Αυτες που κρύβεις με φροντίδα. Θα τις ξυπνήσει όλες. Ακόμα και αυτές που ντρέπεσαι να ομολογήσεις στον εαυτό σου . Μην ανησυχείς δεν έχει κουραστεί και ας πέφτει η ενταση . Μην κλείσεις τα μάτια. Είσαι εδω ,τωρα. Γυρνάς και την βλέπεις να έχει πιτσιλιστει με σταγόνες κόκκινες. Τωρα σειρά έχουν οι ενδορφινες. Περισσότερος πονος για λιγότερο πόνο. Κάποιος την σταματάει." Δεν βλέπεις οτι ο μαλακας δε μιλάει; θα τον τελειώσεις!". Λιγο ιώδιο και ο πόνος τωρα είναι συνεχής σαν ενα βουητό . Αδιακοπος. Αποφασιστικός. Γνώριμος. Λυτρωτικος. Διαβρωτικος.
Σαν τους ήχους απο το πλήθος.
Σαν τους ήχους απο τα κύματα που έπαιρναν μαζι τους τα δάκρυα.
Σαν τον αέρα που σε συνόδευε τα κρύα βραδυα στο δρόμο.
Όταν δεν μπορούσες να ζεσταθείς με τίποτα.
Αλλα περπατούσες γιατί αν σταματούσες θα βουλιάζες
Γιατί η νυχτα σε θέλει ακίνητο για να σε τυλίξει στο σκοτάδι
Εκεί που δεν υπάρχει πόνος αλλά μονο σιωπή
" Γιατί ρε μωρό μου δεν μιλας;;".,
Γιατί γαμωτο