Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Θα συμφωνήσω απόλυτα με αυτό.

@Stalker, η εκτίμησή μου είναι ότι την τελευταία δεκαπενταετία, η κυρίαρχη κουλτούρα, διαπιστώνοντας ότι αδυνατεί να καταστείλει την ορμή της ερωτικής παρέκκλισης, μετακινήθηκε από την παραδοσιακή τακτική του αποκλεισμού στην τακτική της πολιτισμικής αφομοίωσης (cultural co-optation). Αυτή ακριβώς είναι η νέα, καταναλωτική «διαδρομή» του laissez-faire, laissez-passer.

Ο @DreamMaster, με τη σειρά του, έδωσε την ιδανική τροφή για περαιτέρω σκέψη, αποτυπώνοντας ανάγλυφα αυτή τη μετατόπιση:

Όταν ένας άνδρας επιλέγει τη θέση του slave, διαπράττει το απόλυτο σκάνδαλο για το σύστημα: αποποιείται οικειοθελώς το ιστορικό, έμφυλο προνόμιο της ισχύος του. Η βαθιά δυσκολία του slave άνδρα πηγάζει από το γεγονός ότι η πατριαρχική δομή αδυνατεί να ερμηνεύσει την παραίτηση από την εξουσία ως έγκυρη και συνειδητή υπαρξιακή στάση.

Η μετανεωτερικότητα δεν παθολογικοποιεί πλέον όπως έκανε έως τώρα η συντήρηση, αλλά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια εκμεταλλεύεται προς όφελος της αγοράς την ανδρική υποταγή, καθιστώντας την ανώδυνη για την Πατριαρχία. Μέσα από τη σύγχρονη, ιλουστρασιόν βιομηχανία του εμπορικού Femdom, η Ανταλλαγή Ισχύος υποβιβάζεται σε προϊόν lifestyle και τυποποιημένης συναλλαγής (pay-to-play), όπου ο άνδρας-καταναλωτής διατηρεί τελικά τον έλεγχο μέσω της οικονομικής συναλλαγής

Η δυσκολία του submissive/slave άνδρα στην παρούσα κοινωνική συνθήκη έγκειται ακριβώς σε αυτή την αναγκαιότητα: να υπάρξει ανάμεσα στην κοινωνική καταδίκη της πατριαρχίας που τον θεωρεί «προδότη» του φύλου του και στην αποστειρωμένη αποδοχή μιας αγοράς που θέλει απλώς να τον μετατρέψει σε πελάτη.

Με την άδεια Του

de7

 

Πολύ ωραίο κείμενο
Πολύ ωραία ανάλυση
Και στην θεωρία συμφωνώ.

στην πράξη όμως … είναι ελάχιστοι αυτοί που ξέρουν εξ αρχής ότι δεν μπορούν αλλιώς… και επειδή όλοι λίγο πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας εδώ μέσα και τα χρόνια περνάνε βλέπουμε στην πράξη πως αυτό ανακαλύπτεται , μετασχηματίζεται, εξελίσσεται…

Δεν νομίζω ότι ένα άτομο που πρώτο έρχεται σε επαφή με το χώρο, μπορεί να γνωρίζει ότι δεν μπορεί αλλιώς αν δεν δοκιμάσει, αν δεν περάσει από διάφορα στάδια, αναζητήσεις .

δεν θα μείνω τόσο στην ηλικία που προσωπικά θεωρώ ότι παίζει και αυτό ρόλο … όσο στο ταξίδι του κάθε ατόμου προς την ανακάλυψη , στην πράξη, στην συνειδητοποίηση και τελικά στην αποδοχή …ότι όντως δεν μπορεί αλλιώς.
Αν δεν νιώσεις κενός και ψυχικά κατακρεουργημένος σε μια σχέση μη ανταλλαγής ισχύος πως θα ξέρεις ότι θες κάτι άλλο;

αν στο κάτι άλλο και σε μια σχέση ανταλλαγής ισχύος δεν πάνε καλά τα πράγματα και απογοητευτείς και κάνεις ένα διάλειμμα για να ξαναγυρίσεις … αν τελικά δεν γνωρίσεις αυτό που πρέπει και λειτουργείς ή αν το γνωρίσεις μετά από μια δεκαετία στο χώρο και μετά γράφεις περί « δεν μπορώ αλλιώς » παίζουν ρόλο …

Και επειδή οι περισσότεροι εδώ μέσα έχουν περάσει από πολλά στάδια … και επειδή το BDSM που περιγράφεις θέλει ψυχή πάνω από όλα … καλό είναι να μένουν και κάποιες πόρτες ανοιχτές και λίγο ανοχή δεν έβλαψε ούτε ενόχλησε … γιατί αν στην πράξη δεν δοκιμάσουν τα άτομα που εισέρχονται και δεν κολυμπήσουν και δεν τριφτούν και δεν πνιγούν και μετά να σωθούν τότε σε λίγο δεν θα υπάρχει τίποτα . Μόνο κείμενα και θεωρία .

 

Κανείς δεν μπαίνει στον χώρο την πρώτη μέρα κρατώντας ένα έτοιμο θεωρητικό εγχειρίδιο, ούτε υπογράφει συμβόλαια Ολικής Παράδοσης Ελέγχου γνωρίζοντας εξαρχής κάθε πτυχή του εαυτού του. Η διαδρομή που περιγράφετε –με τις δοκιμές, τα λάθη, τις απογοητεύσεις, τις απομακρύνσεις και, κυρίως, με αυτό το βαθύ αίσθημα του «ψυχικά κατακρεουργημένου» που νιώθει κανείς όταν προσπαθεί να χωρέσει σε μια συμβατική σχέση– είναι η ζωντανή πραγματικότητα της κοινότητας.

Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαχωριστική γραμμή που αξίζει να αποσαφηνιστεί, για να μην πέσουμε στην παγίδα της παρεξήγησης: Μπερδεύουμε την ύπαρξη μιας εσωτερικής δομής με τη συνειδητοποίησή της.

Όταν αναφέρομαι σε αυτούς τους λίγους που «δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς», δεν εννοώ ότι το γνωρίζουν με βεβαιότητα από την πρώτη μέρα. Το «δεν μπορώ αλλιώς» δεν είναι η αφετηρία της γνώσης, είναι η νομοτέλεια της ψυχικής δομής. Το ταξίδι μίας δεκαετίας, οι πρακτικές δοκιμές και οι βιωματικές τριβές που πολύ σωστά περιγράφετε, δεν κατασκευάζουν την ανάγκη για Ανταλλαγή Ισχύος· την αποκαλύπτουν.

Αν κάποιος δοκιμάζει, απομακρύνεται, απογοητεύεται, αλλά στο τέλος επιστρέφει πάντα εκεί, επειδή οτιδήποτε άλλο του προκαλεί ασφυξία, αυτό ακριβώς είναι η εμπειρική επαλήθευση του «δεν μπορώ αλλιώς».

Οι πόρτες, λοιπόν, πρέπει προφανώς να παραμένουν ανοιχτές για πειραματισμό και αναζήτηση. Η ανοχή στη βιωματική διαδικασία του άλλου είναι αυτονόητη.

Αυτό όμως είναι τελείως διαφορετικό από το να αλλοιώσουμε τον ίδιο τον ορισμό της Ολικής Παράδοσης Ελέγχου ή να λειάνουμε τις γωνίες της Ανταλλαγής Ισχύος για να γίνει η κοινότητα πιο εύπεπτη ή προσβάσιμη.

Η Ανταλλαγή Ισχύος ως διακριτός χώρος (sanctuary) οφείλει να διατηρεί τα δομικά της όρια σαφή και ανέπαφα. Όχι για να αποκλείσει ελιτίστικα το υποκείμενο που βρίσκεται ακόμη σε στάδιο αναζήτησης, αλλά για να διασφαλίσει ότι όταν αυτό το άτομο –μέσα από τη βιωματική πράξη και τον χρόνο– συνειδητοποιήσει πλήρως την υπαρξιακή του ανάγκη, θα βρει μια αδιάλλακτη δομή, και όχι μια εμπορευματοποιημένη εκδοχή lifestyle.

Με την άδεια Του

de7

 

Η μόνη ένστασή μου είναι πως η θεώρηση ότι η θέση "BDSM είναι για λίγους" είναι ελιτισμός.

Για μένα δεν είναι ελιτισμός, δε σε κάνει καλύτερο ή χειρότερο το να είσαι "εντός" του BDSM ή εκτός.

Οι ταμπέλες είναι λεκτικές σημάνσεις για να μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας, δεν είναι τίτλοι ευγενείας.

Δεν είναι "ανώτερη κάστα" αυτοί που κάνουν "M/s" από αυτούς που κάνουν "D/s" και από αυτούς που κάνουν "T/b" και από αυτούς που είναι απλά vanilla.

Είναι διαφορετικές ανάγκες/γούστα/προτιμήσεις που ικανοποιούνται με διαφορετικούς τρόπους.

 

Ποτέ δεν ήμουν της άποψης ότι πρέπει να δοκιμάσεις από όλα για να κατασταλάξεις.
Και φυσικά η ηλικία, όταν αναφερόμαστε σε ενήλικες, δεν παίζει ρόλο. Θυμήθηκα τώρα που μου την έλεγαν όταν ήμουν 20, πώς και δήλωνα Domme και άλλες παρλαπίπες.
Η συνειδητοποίηση δεν χωρά σε στερεοτυπικά κριτήρια.

 

Και επαυξάνω βαζέλα μου. Υπάρχει σοβαρό κόμπλεξ ανω/κατωτερότητας πίσω από αυτές τις αντιλήψεις.

Ο Ηδονισμός γενικότερα - εντός και εκτός βδσμ - δεν είναι μια συγκριτική πορεία.

Ο,τι και να είσαι ό,τι και να ζεις, είναι Σπουδαίο προνόμιο και χαρά Ζωής να μπορείς να δίνεσαι τόσο σε αυτό ώστε να μην μπορείς αλλιώς.

 

Αν το submissive/slave εκχωρήσει τον έλεγχο, "αναγκάζοντας" έτσι τον Κυρίαρχο (dominant/Master), έχουμε καραμπινάτη περίπτωση topping from the bottom.

Από τα λόγια σας φαίνεται να ισχυρίζεστε, πως το D/s είναι θέμα ταξικό, το οποίο ο μικροαστός δεν μπορεί ούτε καν να αντιληφτεί. Ως εκ τούτου, συμπεραίνεται από την παραπάνω δήλωση, πως είναι θέμα μεγαλοαστικό ή αποκλείοντας όλη την αστική τάξη απομένει για το D/s η εργατική τάξη και το λούμπεν προλεταριάτο.
Δεν νομίζω ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο.