Αμπελοσκιοσοφιστείες

Υπέροχο!!!

 

@skia big like!  

 

Υπέροχο

 

Η Βροχή

Η βροχή δεν πέφτει από ψηλά. Γεννιέται μέσα μας, όταν δεν αντέχεται πια το βάρος της σιωπής.
Δεν ζητά άδεια. Έρχεται αθόρυβα και αγγίζει τη γη με τρυφερότητα, σαν να θέλει να της θυμίσει πως ξέρει ακόμη να ανθίζει. Κάθε σταγόνα είναι μια εξομολόγηση. Είναι η ανάγκη της ψυχής να ξεπλύνει όσα κουράστηκε να κουβαλά.
Περπατώ. Περπατώ στη βροχή.
Δεν ξέρω αν βρέχεται το σώμα ή η ψυχή. Οι δρόμοι αδειάζουν από τις φωνές, όμως οι σκέψεις μιλούν δυνατότερα από ποτέ. Είναι σαν η βροχή να ξεπλένει τον θόρυβο του κόσμου, για να μπορέσω επιτέλους να ακούσω εμένα.
Η βροχή δεν φοβάται να πέσει. Γνωρίζει πως ό,τι πέφτει θα θρέψει κάποτε κάτι νέο. Γι' αυτό δεν λυπάμαι όταν βλέπω τον ουρανό να σκοτεινιάζει. Σε κάθε σύννεφο κρύβεται μια υπόσχεση. Σε κάθε καταιγίδα, ένα ουράνιο τόξο που περιμένει τη στιγμή του.
Οι άνθρωποι φοβόμαστε το κλάμα. Ξεχνάμε πως και τα μάτια έχουν τη δική τους βροχή. Όπως η γη διψά για νερό, έτσι και η καρδιά διψά να αφήσει να κυλήσει ό,τι τη βαραίνει.
Η βροχή δεν είναι θλίψη. Είναι επιστροφή. Είναι η στιγμή που ο ουρανός σκύβει να φιλήσει τη γη και η γη ανοίγει σιωπηλά την αγκαλιά της. Τίποτα δεν χάνεται. Όλα αλλάζουν μορφή. Όλα επιστρέφουν στον ίδιο αέναο κύκλο.
Χορεύω. Χορεύω στη βροχή.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που δεν έρχονται για να τις αποφύγεις, αλλά για να τις ζήσεις. Κι όταν βραχεί ακόμη και η τελευταία γωνιά της ψυχής, ανακαλύπτεις πως ποτέ δεν ήταν η βροχή που σε φόβιζε. Ήταν η αλλαγή που έφερνε μαζί της.
Κι όταν η βροχή σταματήσει, τίποτα δεν τελειώνει. Εκεί αρχίζουν όλα. Γυαλίζει πάνω στα φύλλα, κυλά στις ρίζες, καθρεφτίζεται στα μάτια εκείνων που περπατούν χωρίς να φοβούνται τον ουρανό.
Η βροχή δεν φεύγει ποτέ. Απλώς αλλάζει μορφή.
Κι ίσως κάπως έτσι να είναι και η ψυχή. Δεν χάνεται στις καταιγίδες της. Καθαρίζει, μεταμορφώνεται και συνεχίζει να κυλά.
Γιατί η ψυχή, όπως και η βροχή, δεν
γεννήθηκε για να λιμνάζει.
skia

1672 by skia posted 2 July 2026 at 10:53

 

Ποίηση

 

Η Θάλασσα

Το νερό δεν τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η στεριά. Εκεί αρχίζει το θάρρος.
Στέκομαι μπροστά της, μα δεν βλέπω μόνο νερό. Βλέπω έναν κόσμο που δεν βιάζεται. Έναν κόσμο που δεν ζητά να τον εξηγήσεις, αλλά να τον νιώσεις. Να αφουγκραστείς τα μυστικά του.
Η θάλασσα δεν μιλά.
Ανασαίνει. Αντιδρά με τη σιωπή της.
Κάθε κύμα κουβαλά μια ιστορία που δεν ακούστηκε ποτέ. Πλησιάζει, αγγίζει τη γη και επιστρέφει. Δεν κρατά τίποτα για τον εαυτό του. Ίσως γι' αυτό η θάλασσα δεν βαραίνει ποτέ. Έμαθε να αφήνει τα πάντα να φεύγουν.
Στέκομαι.
Την αγναντεύω στο βάθος.
Άλλοτε γαληνεύει.
Άλλοτε αγριεύει.
Κι όμως, είτε ήρεμη είτε φουρτουνιασμένη, δεν παύει να είναι θάλασσα.
Πόσο θα άλλαζαν οι άνθρωποι αν έμοιαζαν λίγο στο νερό... Αν μάθαιναν να αλλάζουν, χωρίς να φοβούνται πως θα χάσουν τον εαυτό τους. Η θάλασσα δεν πολεμά την αλλαγή.Την αγκαλιάζει.
Περπατώ.
Περπατώ στην ακτή.
Κάθε βήμα το σβήνει η ανάσα ενός κύματος. Κι όμως χαμογελώ. Δεν είναι όλα φτιαγμένα για να μένουν. Κάποια έρχονται μόνο για να σε αλλάξουν, αθόρυβα, όπως το κύμα αλλάζει την ακτή.
Κοιτάζω ώρες ολόκληρες τον ορίζοντα και δεν μπορώ να ξεχωρίσω τη θάλασσα από τον ουρανό. Εκεί όπου τα μάτια πιστεύουν πως όλα τελειώνουν, η καρδιά ψιθυρίζει πως όλα συνεχίζονται.
Φοβάμαι το βάθος. Κι όμως ξέρω πως τα πιο πολύτιμα μαργαριτάρια δεν γεννήθηκαν ποτέ στην επιφάνεια.
Βουτάω.
Βουτάω στα βαθιά.
Όχι για να βρω απαντήσεις. Βουτάω για να συναντήσω εκείνο το κομμάτι μου που δεν ακούγεται όσο ο κόσμος βουίζει.
Κι όταν βγαίνω ξανά στην επιφάνεια, δεν είμαι η ίδια.
Η θάλασσα δεν μου έδωσε απαντήσεις.
Μου πήρε, όμως, ερωτήσεις που κουβαλούσα χρόνια.
Η θάλασσα ηρεμεί. Κι εγώ μαζί της.
Μέσα στη σιωπή της καταλαβαίνω πως η ελευθερία δεν είναι να μη φοβάσαι τα κύματα. Είναι να εμπιστεύεσαι πως, ακόμη κι αν χαθείς για λίγο, θα βρεις τη δύναμη να ξαναβγείς στην ακτή.
Γι' αυτό επιστρέφω πάντα κοντά της.
Κάθε φορά που φεύγω, παίρνω μαζί μου λίγο από το απέραντο γαλάζιό της.
Και κάθε φορά που επιστρέφω, της αφήνω λίγο από το βάρος μου.
Για να το παρασύρει μαζί της.
Εκεί όπου όλα γίνονται κύμα.
skia

1702 by skia posted 3 July 2026 at 15:44