Μια βόλτα στη Σάντα Μόνικα

Κάποτε ,προ μνημονιων και τραμπ ειχα βρεθεί στη Σάντα Μόνικα στο "Lost Angels ". Αποφάσισα να νοικιάσω ενα ποδήλατο γιατί εκείνη η μέρα του Νοεμβρίου ήταν τοσο όμορφη και ζεστη.
Μετα το ψοφοκρυο της Νεας Υόρκης ήταν τοσο όμορφα.
Χαζολογωντας εφτασα αισιως στον Ωκεανό.
Σταμάτησα.
Άραξα το ποδήλατο και χάζευα το κύμα.
Με ενα μαγικό τρόπο τα πάντα γυρω απο αυτο έχασαν το νόημα τους.
Γίνονταν ανούσια
Ηταν τα πάντα σαν κορνίζα στα κύματα .
Σιγα σιγα ένοιωθα να συντονίζομαι στην κίνηση τους
Καθε επόμενο με μαγνητιζε.
Με μαγευε
Γίνοταν αυτα το νοημα
Η περιοδικοτητα του χάους ακολουθεί το παράξενο ελκυστη και αποκτα μοτίβο.
Η ζωή μου έτσι ορίζεται απο εκείνη γιατί μπαίνει σε ενα πλαίσιο.
Αφηνομαι στην σιγουριά της αβεβαιότητας .
Εμπιστεύομαι.
Η ενέργεια της περνάει απο τις μυστικές χορδές και προκαλεί αδιορατες μικρό δονήσεις σε μοριακό επίπεδο.
Η μείωση της εντροπίας με σώζει απο το χάος και μου δινει μια δομή και μια σαφήνεια
Την νοιωθω απο μακριά να δίνει ρυθμό στην ανασα μου .
Να δίνει αρμονία στην ζωή μου
Να παίρνει τους φόβους μου και τον πόνο μου και να το κάνει χάδι
Να παίρνει τον λυγμο μου και να το κάνει ψίθυρο.
Να χάνεται η ανασφάλεια μου
Επειδή Εκείνη το θέλει.
Μένω σιωπηλός
Ακούω
Υπαρχω