Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Η ανταλλαγή ισχύος δεν νομίζω ότι προϋποθέτει απαραίτητα και σχέση Ιδιοκτησίας. Η εξουσία για κάποιους ίσως είναι μια συμφωνημένη δυναμική, αλλά να μην αναιρείται η αυτονομία του ατόμου. Η ιδιοκτησία αναιρεί την αυτονομία με την συναίνεση απλά να την επιβεβαιώνει.

 

Είναι ευχάριστο να συναντάς έναν συνομιλητή που δεν αναλώνεται στην υπεράσπιση των λέξεων, αλλά στη διερεύνηση του νοήματος που κρύβεται πίσω από αυτές. Η ανάλυσή Σας, ακόμη και στα σημεία όπου διαφωνούμε, φωτίζει πτυχές που με αναγκάζουν να γίνω πιο ακριβής στη διατύπωση της θέσης μου.

Πριν εμβαθύνουμε, οφείλω μια διευκρίνιση. Η αναφορά μου στη "μικροαστική νοοτροπία" δεν συνιστά προσωπική μομφή. Είναι μια διάγνωση των συστημικών πιέσεων που περιβάλλουν και απειλούν την κοινότητά Μ/μας, όπως την ανέλυσα εδώ:

Δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση ότι Εσείς—ή η αναζήτηση της ρήξης που πρεσβεύετε—εκπροσωπείτε αυτή τη νοοτροπία.

Σχετικά με την αυτονομία και το 24/7, το ρήγμα στην αντίληψή Μ/μας εντοπίζεται στην ερμηνεία της "κατάργησης". Όταν μιλάω για την ολοκληρωτική κατάργηση της αυτονομίας, δεν εννοώ την υποβάθμιση του υποκειμένου σε αδρανές βάρος. Εννοώ την εκούσια αποποίηση της δικαιοδοσίας του εγώ πάνω στη ζωή του. Για να είναι αυτή η παράδοση ολοκληρωτική, απαιτεί ακριβώς το αντίθετο της παθητικότητας: απαιτεί υψηλή λειτουργικότητα, οξυμένη αντίληψη και ενεργητική ικανότητα. Το υποκείμενο δεν "καταργεί" την αυτονομία του επειδή είναι ανίκανο να λειτουργήσει, αλλά επειδή επιλέγει να διοχετεύσει το σύνολο της ενεργητικής του ικανότητας στη βούληση του Άλλου. Δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ της υψηλής λειτουργικότητας και της ολικής υποταγής· αντίθετα, η υποταγή χωρίς τη λειτουργικότητα είναι απλώς παθητικότητα. Η θέση μου είναι πως η υποταγή αποτελεί την ύψιστη άσκηση της βούλησης, η οποία επιλέγει να μην αυτονομηθεί, αλλά να ενσωματωθεί στη βούληση του Κυρίαρχου.

Ε/ερχόμενοι στο S/M και το BDSM, εδώ νομίζω πως αγγίζουμε τον πυρήνα της διαφωνίας Μ/μας. Συμφωνώ απόλυτα ότι ο Σαδισμός και ο Μαζοχισμός είναι αρχέγονες, αυτόνομες "φωτιές". Ωστόσο, η επιμονή μου στην ευρεία χρήση του όρου BDSM είναι τακτοποιητική: Το BDSM, ως δομημένη πρακτική, είναι η δομική διάταξη που συγκρατεί αυτή την ενέργεια. Πολλοί άνθρωποι βιώνουν το S/M ως μια θηριώδη, άμορφη εμπειρία και, στερούμενοι άλλου λεξιλογίου, το ονομάζουν BDSM. Όμως, αν αφαιρέσεις το πλαίσιο της Ανταλλαγής Ισχύος —το σύστημα κανόνων, ρόλων και ευθύνης— αυτό που απομένει είναι η ορμητική εμπειρία του S/M, όχι το οικοδόμημα του BDSM. Ορίζοντας το BDSM μέσω της Ανταλλαγής Ισχύος, δεν προσπαθώ να "στενέψω" τον χώρο, αλλά να διασώσω τη θεμελιώδη διάκριση ανάμεσα στην πρωτογενή εμπειρία και τη δομημένη σχέση.

Παρακολουθώντας την εξέλιξη αυτής της συζήτησης, νιώθω την ανάγκη να τοποθετηθώ όχι για να «κλείσω» ένα θέμα, αλλά για να αναγνωρίσω την αξία της διαδρομής που διανύσαμε. Η τελευταία παρέμβαση της @margarita_nikolayevna,

σε συνδυασμό με τις τοποθετήσεις όλων των συνομιλητών έως τώρα , πιστεύω πως ανέδειξαν την αναγκαιότητα αυτού του διαλόγου.

@margarita_nikolayevna Η ικανότητά σας να «μεταφράσετε» την ουσία της Ανταλλαγής Ισχύος (PE) ήταν για μένα εξαιρετικά διαφωτιστική. Η διάκριση που θέσατε —ότι η Ανταλλαγή Ισχύος είναι το καταστατικό στοιχείο της BDSM αλληλεπίδρασης, ενώ η χρονική διάρκεια ή η «χωροταξία» της είναι απλώς θέμα κλίμακας— αποδίδει με ακρίβεια τη θέση μου, απαλλαγμένη από τις παρεξηγήσεις περί ελιτισμού. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας: η ευψυχία και η ποιότητα των σχέσεων πρέπει να προηγούνται. Το BDSM δεν μπορεί —και δεν πρέπει— να αποτελεί καταφύγιο για τη συναισθηματική μετριότητα ή το άλλοθι για σχέσεις που στερούνται βάθους. Η οπτική σας για τη «μετανεωτερική σούπα» των ισοπεδωτικών συγκρίσεων είναι μια αλήθεια που συχνά αποφεύγουμε να ομολογήσουμε, και σας ευχαριστώ που την κατέθεσατε τόσο καθαρά.

Καταλήγω, λοιπόν, στο συμπέρασμα η Ανταλλαγή Ισχύος παραμένει για μένα ο πυρήνας, αλλά η «αναγκαιότητα» δεν αποτελεί ένα στατικό αξίωμα.Είναι η διαρκής αγωνία για το πώς διατηρούμε την αυθεντικότητα της επιθυμίας Μ/μας σε έναν κόσμο που επιζητά να την καταναλώσει.

Είτε πρόκειται για ένα session, είτε για μια συμπόρευση ζωής, το ζητούμενο παραμένει το ίδιο: να μην επιτρέψουμε στην επιθυμία Μ/μας να «κοπεί σε ρετάλια» στο όνομα της ευκολίας. Το BDSM για το οποίο συζητάμε είναι μια οντολογική παραδοχή, μια πράξη αντίστασης στη μετριότητα και μια διαρκής προσπάθεια να ζούμε με όρους που δεν ορίζονται από τους μηχανισμούς της αγοράς, αλλά από την ουσία της σύνδεσης μεταξύ των ανθρώπων. Χαίρομαι που, μέσα από αυτόν τον διάλογο, καταφέραμε να επιστρέψουμε στην ουσία: στο BDSM όχι ως αντικείμενο κατανάλωσης, αλλά ως πεδίο πραγματικής, ανθρώπινης εμπειρίας.

Με την άδεια Του

de7

 

Να λέμε ότι προφανέστατα υπάρχουν υ που χωρίς να νιώθουν ιδιοκτησία και επιβολή δεν βρίσκουν νόημα στο να μπαίνουν σε τέτοια (όχι εγώ, κάτι φίλες μου ).
Ξέρεις ότι κι εγώ δεν μπορώ να το διαχωρίσω για μένα  

Ωστόσο το νήμα νομίζω αυτό διαπραγματεύεται: Ότι αυτό είναι μόνον ένα μέρος των όσων είναι στο BDSM.

Δεν είναι, όμως, το ζητούμενο Ό/όλων αυτό: η διάρκεια και καθολική επικράτηση επί του άλλου. Το ότι μπαίνει όριο - χρονικό, "τομεακό", επικράτησης κλπ- δεν το κάνει μη Ανταλλαγή Ισχύος.
Το μη ανταλλαγή Ισχύος το κάνει μη BDSM.

 

Όσο για την «ένσταση στη διατύπωση», αν έχετε τη διάθεση, θα ήθελα να γίνετε πιο συγκεκριμένη: τι είναι αυτό που προσδίδει στον λόγο μου το ύφος που δημιουργεί απόσταση; Είναι η ορολογία ή ο τρόπος δόμησης των επιχειρημάτων; Η οπτική σας θα με βοηθήσει να επικοινωνήσω τις θέσεις μου πιο άμεσα.

 

Με την άδεια Του

de7

 

Δεν νοείται BDSM δίχως ανταλλαγή Ισχύος. Όλες οι BDSMικές αλληλεπιδράσεις ενέχουν αυτό το χαρακτηριστικό γνώρισμα. Σε ένα μεμονωμένο σαδομαζοχιστικό session με διαπραγμάτευση και δικλείδες ασφαλείας, το άτομο που τοπάρει ή/και σαδίζει, κρατά το νήμα της ζωής του έτερου ατόμου διότι το RACK είναι δυναμικός παράγοντας.

 

Δηλαδή όλα είναι Κ/υ?
Αγαπημένη, αν δεν μπορούν να δουν την εξουσία αυτοί που το ζουν ( όταν το ζουν) τότε ..ποιοι?
Ο ίδιος ο μαζοχιστής διαχωρίζεται από την υποταγή και ο ίδιος ο σαδιστής από την Κυριαρχία. Δεν είναι στα γούστα τους τα εξουσιαστικά - ιδιοκτησιακά. Έχουμε διαβάσει πολλές φορές σε αυτό το φόρουμ, παρόμοιες τοποθετήσεις αυτών των ανθρώπων και ποτέ δεν αμφισβητήθηκε η θέση τους στο βδσμ.

Μήπως προσάπτουμε ψήγματα "τύποις "ανταλλαγής ισχύος σε ανθρώπους που δεν έχουν αυτή την ανάγκη?
Μήπως είναι διαφορετικές συγκεκριμένες θέσεις με διαφορετικές συγκεκριμένες ανάγκες?
Στην πράξη στα συμφωνημένα παιχνίδια υπάρχει ισότιμη χρήση. Το έχουμε δει αυτό.
Πως μιλάμε για "επικράτηση" σαδιστή όταν και ο μαζοχιστής μπορεί να κάνει ρυθμίσεις στο παιχνίδι?

 

Σίγουρα δεν χρειάζεστε την βοήθεια της οπτικής μου και καμία γενικότερα βοήθεια για την επικοινωνιακή σας αμεσότητα, αλλά μετά χαράς να σας εξηγήσω την οπτική μου και όποια διαφωνία δεκτή.

Η δόμηση των επιχειρημάτων σας είναι άρτια, με την ορολογία διαφωνούμε.

Σαφώς και το βδσμ έχει εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις με μεγάλο μέρος του κοινωνικού συνόλου. Φυσικά και μιλάμε για νοοτροπίες, αλλά γιατί τις τσουβαλιάζουμε όλες μαζί στην κατηγορία της "μικροαστικής" αντίληψης? Γιατί αυτό το σύνολο από διάφορες νοοτροπίες συνοψίζεται και συμβολίζετε εννοιολογικά στον όρο "μικροαστισμό"?

Από την εποχή «Λαός και Κολωνάκι» Ο μικροαστός ήταν ο αμόρφωτος, άξεστος ακαλαίσθητος άνθρωπος. Σε αυτό το κατώτερο είδος συμπεριλάμβαναν και την εργατική τάξη.

Κοινωνιολογικά, θεωρητικά στα ακαδημαϊκά σοκάκια μπορεί να υπήρχε ένας εννοιολογικός διαχωρισμός. Κοινωνικά δεν υπήρχε και δεν υπάρχει, εξακολουθούμε να επικοινωνούμε την έννοια του μικροαστισμού σταθερά με την γραφική "λαός και κολωνάκι" έννοια.

Με λίγα λόγια κυρ- Παντελής είναι και ο μούσχαρος με το υψωμένο δάχτυλο στον καφενέ, κυρ- παντελής όμως και ο εργάτης.

Αναμφισβήτητα εσείς όπως ξεκαθαρίσατε ευθαρσώς δεν αναφέρεστε στην οικονομική τάξη, αλλά η ορολογία σας βασίζεται στο σνομπάρισμα μιας από παλιά οικονομικής ανισότητας που εξελίχθηκε σε διανοητική και πολιτιστική ανισότητα. Που μέχρι σήμερα συγχέεται.. και μου δημιουργεί τα ίδια ερωτηματικά:

Γιατί και ποιοι επέλεξαν μια οικονομική τάξη ανθρώπων για να περιγράψουν μια νοοτροπία και στάση ζωής που υπάρχει σε όλα τα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα?

Από την οπτική μου δεν συμφωνώ με τον συμβολισμό "μικροαστός" για όποια κοινωνική αλλά και ανθρώπινη μικροπρέπεια, μικρότητα, μικροαντίληψη, μικροτιδήποτε. Εξακολουθεί σαν ορολογία να καλλιεργεί κοινωνικοοικονομικούς διαχωρισμούς.

Άσχετα με τους θεωρητικούς, στην πράξη εφαρμόζεται στην καθημερινότητα ως ένας ελιτιστικός διαχωρισμός προς την λαϊκή μάζα, που δεν διαφέρει ούτε σε καταπίεση ούτε σε ρηχότητα ούτε σε απανθρωπιά, εμπορευματοποίηση αλλά ούτε και σε ανθρωπιά και μεγαλείο από τις υπόλοιπες κατηγορίες και τάξεις ανθρώπων.

Πρακτικά, στα δικά μας, όπως σας είπα δεν καλύπτει όλο το φάσμα των αντι – βδσμικών βανιλο- νοοτροπιών, χωρίς επεξηγήσεις και αστερίσκους και η όποια ορολογία δεν εξυπηρετεί την οικονομία κ απλοποίηση Λόγου, δεν ευσταθεί ως ορολογία.

Δεν είναι τυχαίο που το βδσμ χρησιμοποιεί τον όρο βανίλα και όχι μικροαστισμός. Αναφερόμενοι στην καθαρότητα του δέρματος από τα ερωτικά σημάδια και μώλωπες, πάμε πιο βαθιά στην καθαρότητα της αξιοπρεπής συνεσταλμένης καθαρής από αμαρτίες και ανωμαλίες κοινωνίας.

Το βίωμα, η νοοτροπία και η αναγκαιότητα βδσμ σπάει το δήθεν, διαχωρισμούς και ανισότητες.. κάτι που η ορολογία μικροαστισμός δεν μπορεί να κάνει.


 ..

 

Είναι επιτακτικό να γίνει κατανοητό, εξ αρχής, ότι ο όρος «μικροαστισμός» (petite bourgeoisie), δεν έχει καμία σχέση με ταξική καταγωγή, εισόδημα ή κοινωνική θέση. Όπως έχω διευκρινίσει και στον @espimain εδώ:

, δεν μιλώ για μια ομάδα ανθρώπων, αλλά για μια νοοτροπία. Δεν έχει καμία σχέση με ταξικά χαρακτηριστικά, εισοδηματικά κριτήρια ή κοινωνική θέση. Μπορεί να εντοπιστεί σε οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως καταγωγής. Όταν μιλάμε για μικροαστισμό, αναφερόμαστε σε έναν τρόπο συγκρότησης του βίου: την επιλογή του ατόμου να αντιμετωπίζει τη ζωή, την επιθυμία και τις σχέσεις του μέσα από ένα πρίσμα ασφάλειας, προβλεψιμότητας και διατήρησης του «Εγώ» ως αδιαπραγμάτευτου κέντρου. Είναι ένα «λογισμικό» του νου που θέτει την ελαχιστοποίηση του ρίσκου ως την ύψιστη αξία.

Για να κατανοήσουμε τι σημαίνει «petite bourgeoisie» στην κριτική θεωρία (Adorno, Horkheimer), πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από τον οικονομισμό. Οι στοχαστές της Σχολής της Φρανκφούρτης εντόπισαν σε αυτόν τον τύπο προσωπικότητας τρία συγκεκριμένα καθοριστικά χαρακτηριστικά: την πραγμοποίηση (Reification), όπου ο μικροαστικός νους τείνει να μετατρέπει τις σχέσεις και τα συναισθήματα σε «πράγματα» (αντικείμενα) που μπορούν να μετρηθούν, να ανταλλαχθούν και να καταναλωθούν, μετατρέποντας τα πάντα σε «προϊόντα»· την ημιμάθεια (Halbbildung), όπου το υποκείμενο κατέχει τους τύπους και τις μορφές μιας ιδέας, αλλά στερείται της ουσίας της, «καταναλώνοντας» κουλτούρα χωρίς να επιτρέπει στο περιεχόμενό της να το ανασυνθέσει· και τέλος, τον φόβο του «Μη-Ταυτόσημου», όπου ο μικροαστισμός τρέμει ό,τι δεν είναι κανονικό, ό,τι δεν μπορεί να ενταχθεί σε μια λίστα ή ένα εγχειρίδιο. Η απόλυτη κυριαρχία του ορθολογισμού και η ανάγκη για ασφάλεια τον καθιστούν οργανικά ανίκανο να αποδεχτεί το «χάος» ή το «σκοτάδι» ως κάτι γόνιμο. Ο «μικροαστισμός» είναι, εν ολίγοις, ο άνθρωπος που επιθυμεί να ζήσει μια «περιπέτεια», υπό την προϋπόθεση ότι αυτή είναι εγγυημένα ασφαλής και δεν αμφισβητεί τις βεβαιότητές του.

Τώρα, ας διακρίνουμε τη δομική ασυμβατότητα. Το BDSM –όχι μόνο στην αυστηρή του μορφή ως Total Power Exchange, αλλά και ως απλό Power Exchange– δεν είναι μια «κοινωνική δραστηριότητα» με ίσους όρους. Είναι ένα σύστημα ριζοσπαστικής ασυμμετρίας. Η Ανταλλαγή Ισχύος απαιτεί από το υποκείμενο να απογυμνώσει το «Εγώ» του από την κοινωνική του θωράκιση. Απαιτεί την αποδοχή της απώλειας ελέγχου ως προϋπόθεση ύπαρξης. Εδώ έγκειται η ουσία της ασυμβατότητας: Δεν μπορείς να λειτουργήσεις ένα σύστημα που απαιτεί την παράδοση του ελέγχου (PE), ενώ ταυτόχρονα διατηρείς μια νοοτροπία που απαιτεί τη διαρκή προστασία του ελέγχου (μικροαστισμός). Όταν ο μικροαστισμός ως νοοτροπία εισβάλλει στον χώρο, δεν επιτίθεται στο BDSM, αλλά το «αποδομεί» από μέσα, μετατρέποντάς το σε μια ακίνδυνη κοινωνική ανταλλαγή. Η Ανταλλαγή Ισχύος απαιτεί έναν κενό χώρο όπου το Εγώ θα υποχωρήσει. Ο μικροαστισμός, αντίθετα, γεμίζει αυτόν τον χώρο με όρους, συμβάσεις, απαιτήσεις για «συμπερίληψη» και ανάγκες για διαρκή επιβεβαίωση της «ορθότητας» της πράξης.

Επομένως, το πρόβλημα είναι οντολογικό. Το BDSM απαιτεί το «ρίσκο» ως βάση, ενώ ο μικροαστισμός απαιτεί την «ασφάλεια» ως βάση. Πρόκειται για δύο ασύμβατα οντολογικά παραδείγματα. Η λέξη «παράδειγμα» (με την επιστημολογική έννοια του Kuhn) υποδηλώνει ότι αυτά τα δύο δεν μπορούν να συνυπάρξουν στον ίδιο χώρο: το ένα ακυρώνει τους κανόνες του άλλου. Και, σε αυτό το επίπεδο, ο μικροαστισμός –ως λογική– ακυρώνει την Ανταλλαγή Ισχύος πριν καν αυτή αρχίσει.

 

Με την άδεια Του,

de7

 

Όταν είναι εντός BDSM ναι. Αλλά πρέπει να ξεφύγουμε από το προσωπικό μας σημείο θέασης (σίγουρα εμείς οι δυο κοιτάμε από το ίδιο) που ταυτίζουμε την Κυριαρχία και την υποταγή με τη σχέση και τη διάρκεια. Τελείως δε διακριτή η έννοια της ιδιοκτησίας.

Δηλαδή ένα πράγμα είναι κάτι μόνο όταν το αναγνωρίζουν αυτοί που το βιώνουν;
Η πρώτη φορά δηλαδή που ένα βρέφος πονάει, δεν είναι πόνος επειδή το βρέφος δεν ξέρει τι είναι πόνος;
BDSM πρακτικές εφαρμόζουν μόνο όσοι ξέρουν τι εστί BDSM;

Θα κουοταρω την @Dark_Explorer γιατί θεωρώ ότι το αποτύπωσε πολύ καθαρά και εύστοχα: