Η σεξουαλική επιθυμία και η ικανότητα για ηδονή αποτελούν απόλυτα φυσιολογικά χαρακτηριστικά κάθε γυ

Η σεξουαλική επιθυμία και η ικανότητα για ηδονή αποτελούν απόλυτα φυσιολογικά χαρακτηριστικά κάθε γυναίκας.

Στο κλασικό έργο του «Ο τέλειος γάμος» (Het volkomen huwelijk / Ideal Marriage), εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1926, ο Ολλανδός γιατρός και γυναικολόγος Θεόντορ Χέντρικ βαν ντε Βέλντε (Theodoor Hendrik van de Velde) αναλύει εκτενώς τη γυναικεία σεξουαλικότητα, καταρρίπτοντας τις προκαταλήψεις της εποχής του που ήθελαν τη γυναίκα φύσει απαθή ή ασυγκίνητη.

Στο κεφάλαιο που είναι αφιερωμένο στην ψυχική και σωματική ανταπόκριση της γυναίκας, αναφέρεται χαρακτηριστικά στη συνύπαρξη της ηθικής ή θρησκευτικής ευλάβειας με την έντονη ερωτική επιθυμία.

Πρωτότυπο Κείμενο (Αγγλική Έκδοση)

"An intensely passionate erotic life is not only perfectly compatible with deeply religious feelings and a high moral standard, but is often found in combination with them. The woman who is highly developed both spiritually and emotionally, is as a rule, also capable of the most profound and intense sexual sensations."

Ελληνική Μετάφραση

«Μια έντονα παθιασμένη ερωτική ζωή δεν είναι μόνο απόλυτα συμβατή με βαθιά θρησκευτικά συναισθήματα και ένα υψηλό ηθικό επίπεδο, αλλά συχνά συναντάται σε συνδυασμό με αυτά. Η γυναίκα που είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη τόσο πνευματικά όσο και συναισθηματικά, είναι κατά κανόνα ικανή και για τις πιο βαθιές και έντονες σεξουαλικές συγκινήσεις.»

Σε άλλο σημείο του ίδιου κεφαλαίου, ο συγγραφέας τονίζει τη διάκριση ανάμεσα στη δημόσια σεμνότητα μιας γυναίκας και στον ερωτισμό που ξεδιπλώνει στην ιδιωτική της ζωή:

Πρωτότυπο: «The most modest and chaste woman can be, and should be, an ardent and passionate lover in the marriage bed.»

Μετάφραση: «Η πιο σεμνή και αγνή γυναίκα μπορεί να είναι, και οφείλει να είναι, μια φλογερή και παθιασμένη εραστής στο γαμήλιο κρεβάτι.» (παθιασμένη ερωτική σύντροφος)


Ο Βαν ντε Βέλντε υπογράμμιζε με αυτά τα λόγια ότι η σεξουαλική επιθυμία και η ικανότητα για ηδονή αποτελούν απόλυτα φυσιολογικά χαρακτηριστικά κάθε γυναίκας, ανεξάρτητα από την κοινωνική της κοσμιότητα ή τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις.

Το βιβλίο εκδόθηκε αρχικά στην Ολλανδία, ενώ μέσα στα επόμενα ελάχιστα χρόνια ακολούθησαν οι μεταφράσεις που το μετέτρεψαν σε παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο:
1926: Γερμανική μετάφραση (Die vollkommene Ehe).
1928: Πρώτη αγγλική έκδοση στο Λονδίνο (Ideal Marriage: Its Physiology and Technique).
1930: Πρώτη αμερικανική έκδοση στη Νέα Υόρκη.

Ήταν ένα εξαιρετικά πρωτοποριακό και τολμηρό σύγγραμμα για την εποχή του, το οποίο μάλιστα το 1931 συμπεριλήφθηκε από την Καθολική Εκκλησία στον Κατάλογο Απαγορευμένων Βιβλίων (Index Librorum Prohibitorum) εξαιτίας των λεπτομερών επιστημονικών του αναφορών στη σεξουαλική πράξη και την ηδονή.

 

Το έργο Ideal Marriage (1926) του Theodoor Hendrik van de Velde όντως θεωρήθηκε, κατά την εποχή της έκδοσής του, μια τομή στη σεξολογία, καθώς απομάκρυνε τη γυναικεία σεξουαλικότητα από τη σφαίρα του «ταμπού» και την ενέταξε στο επιστημονικό λόγο. Ωστόσο, μια σύγχρονη κριτική ανάγνωση, απαλλαγμένη από τον ενθουσιασμό της εποχής, αποκαλύπτει ότι το κείμενο δεν αποτέλεσε μια πράξη πραγματικής απελευθέρωσης της γυναίκας, αλλά μάλλον μια αναδιαμόρφωση των μηχανισμών ελέγχου της γυναικείας σεξουαλικότητας.

Ο Van de Velde προσεγγίζει τη γυναικεία σεξουαλικότητα όχι ως μια αυτοτελή έκφραση της γυναικείας υποκειμενικότητας, αλλά ως λειτουργικό εξάρτημα της συζυγικής ευτυχίας. Στο πλαίσιο αυτό, η γυναικεία ηδονή εργαλειοποιείται: γίνεται το μέσο για τη διατήρηση του γάμου και τη σταθερότητα της οικογένειας. Η σεξουαλικότητα της γυναίκας αποκτά «νομιμοποίηση» μόνο εφόσον εξυπηρετεί τον σκοπό του συζυγικού δεσμού. Συνεπώς, η «απελευθέρωση» που ευαγγελίζεται ο συγγραφέας είναι δεσμευμένη από το πλαίσιο της ετεροκανονικότητας και της πατριαρχικής οργάνωσης της κοινωνίας.

Αν και ο Van de Velde επιχειρεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της «σεμνής» και της «παθιασμένης» γυναίκας, στην πραγματικότητα ενισχύει τον δυϊσμό που ορίζει το πατριαρχικό φαντασιακό. Η απαίτηση η γυναίκα να είναι ταυτόχρονα «αγνή» στη δημόσια σφαίρα και «φλογερή» στο κρεβάτι, δημιουργεί ένα νέο κανονιστικό πρότυπο: την υποχρέωση της γυναίκας να εκτελεί («perform») πολλαπλούς, αντιφατικούς ρόλους. Αντί για την κατάργηση των στερεοτύπων, το κείμενο επιβάλλει στις γυναίκες ένα νέο «καθήκον» – το καθήκον της σεξουαλικής επάρκειας για λογαριασμό του συντρόφου τους.

Το κείμενο διαπνέεται από μια ουσιιοκρατική (essentialist) προσέγγιση της θηλυκότητας. Ο συγγραφέας ορίζει τι αποτελεί «φυσιολογική» γυναικεία ανταπόκριση, δημιουργώντας μια ιεραρχία των σεξουαλικών σωμάτων. Όσες γυναίκες δεν ανταποκρίνονται στο πρότυπο της «ολοκληρωμένης» και «παθιασμένης» συζύγου που περιγράφει, διατρέχουν τον κίνδυνο να χαρακτηριστούν δυσλειτουργικές. Με αυτόν τον τρόπο, ο Van de Velde μεταφέρει τον έλεγχο από το θρησκευτικό δόγμα (που παλαιότερα κατέστειλε τη σεξουαλικότητα) στον επιστημονικό λόγο (που πλέον τη ρυθμίζει και την κανονικοποιεί), διατηρώντας ωστόσο τη δομή της ανδροκεντρικής εποπτείας.

Το Ideal Marriage δεν μπορεί να θεωρηθεί ένα κείμενο που πραγματεύεται τη γυναικεία σεξουαλική αυτονομία. Αντιθέτως, αποτελεί ένα δείγμα «εκσυγχρονισμένης» πατριαρχίας. Η μετατόπιση της γυναίκας από την «παθητική» στην «ενεργητική» σύζυγο δεν συνιστά χειραφέτηση, εφόσον ο στόχος παραμένει η υποταγή της γυναικείας επιθυμίας στις ανάγκες του γάμου και του συζύγου. Ο μισογυνισμός του έργου έγκειται ακριβώς σε αυτή τη μεθοδική προσπάθεια να πλαισιωθεί και να τιθασευτεί η γυναικεία φύση μέσα σε ένα σύστημα που, ενώ διακηρύσσει την ηδονή, διατηρεί ανέπαφη την ανισότητα των φύλων.

Με την άδεια Του

de7

 

Υπάρχει κάποιο θέμα που συζητά/πραγματεύεται το συγκεκριμένο νήμα ή είναι μια πρόταση αναγνωσματος;

 

Είναι απλά ένα κείμενο στο φόρουμ "Σεξ και Σχέσεις". Η ανάμνηση μιας φράσης που πριν πολλά-πολλά χρόνια μου είχε κάνει εντύπωση, αποτέλεσε την αφορμή να την αναζητήσω.
«Η γυναίκα που είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη τόσο πνευματικά όσο και συναισθηματικά, είναι κατά κανόνα ικανή και για τις πιο βαθιές και έντονες σεξουαλικές συγκινήσεις.»

 

Κατανοητό, ευχαριστώ για την απάντηση.
Όλα αυτά με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι γίνονται:

Οπότε μιλά για ένα συγκεκριμένο δείγμα "ιδιαίτερα ανεπτυγμένων πνευματικά και συναισθηματικά γυναικών".

 

Η φράση από το 1926 που μου είχε κάνει εντύπωση δεν λέει για γαμήλιο κρεβάτι. Το βιβλίο αναφέρεται στο γάμο.

 

Εντάξει   Από το κείμενο του ποστ άντλησα, όχι από τη φράση.

 

Στις δεκαετίες του '50 και αρχής '60 τα εικοσάχρονα αγόρια χάριζαν το βιβλίο αυτό ως δώρο, μαζί με λουλούδια, στο κάπως νεότερο κορίτσι τους. Αυτό το βιβλίο όμως, δεν υπήρχε στο σπιτικό που έστηναν μετά, αν έστηναν, που πολύ συχνά έστηναν. Το είχαν κάνει φύλλο και φτερό να το διαβάζουν στα σκοτάδια στα παγκάκια καθώς προχωρούσε σε λεπτομέρειες και μάθαιναν τι να κάνουν και πώς χωρίς να πάνε τα αγόρια σε σεξεργάτριες.

Τα σημαινόμενα αλλάζουν και εδώ δε μιλάμε για δεκαετίες αλλά για πεντηκονταετίες. Έχω στο σπίτι μου ένα βιβλίο προπολεμικό του παππού μου με τίτλο "μάθε να νικάς". Τι θα σκεφτόταν κάποιος τώρα για το περιεχόμενο ενός βιβλίου με αυτόν τον τίτλο; Πάντως τότε ήταν για πολεμικές τέχνες.

 

Εντύπωση -ή και όχι- μου έκανε αυτό:

Αναρωτήθηκα: γιατί;
Οι λόγοι που μπορώ να φανταστώ είναι η σεμνοτυφία -συχνά- της έγγαμης χριστιανικής ζωής και η μετατροπή της ερωτικής σχέσης σε... σχέση με σκοπό την τεκνοποιία και την νηστεία των απολαύσεων. Δεν ξέρω αν και στην καθολική εκκλησία λειτουργεί ακριβώς έτσι, ίσως σε μια μερίδα "βαθιά θρησκευόμενων" ατόμων.

 

Γράφω αμέσως μετά γιατί  

Νέοι άνθρωποι ήταν, μάθαιναν τα πιο βασικά από εκείνο το βιβλίο, πώς να κάνουν σεξ δηλαδή. Εκείνη την εποχή δεν είχαν τις εικόνες που είχαμε εμείς, δεν είχαν ιδέα πώς γίνεται η σεξουαλική πράξη, δεν ήταν καν βέβαιοι ότι πράγματι συμβαίνει αυτό το απίστευτο πράγμα. Εκείνο το βιβλίο έδειχνε, με σκίτσα, τι ακριβώς γίνεται. Δεν τους απασχολούσε η θρησκεία, τουλάχιστον αυτούς που έχω υπόψη μου. Ήταν πολλοί νέοι στην Ελλάδα της εποχής εκείνης που έτσι έμαθαν το σεξ.

Μπορεί κανείς ακόμα και να τους ζηλέψει. Για την ποιότητα της ηδονής που τους συνεπήρε όταν βρήκαν τι μπορούσε να τους δώσει το σώμα τους χωρίς να έχει διόλου προ-καλλιεργηθεί το έδαφος.

 

Όντως! Εξέλαβα το

ως "το είχαν ξεψαχνίσει", και μου ήταν αυτονόητο ότι ένα τέτοιο βιβλίο θα ήθελαν να το κρατήσουν ως ενθύμιο, διαλυμένο ή όχι.

Η υπέροχη του γραπτού λόγου και των απλών σκίτσων έναντι των βίντεο είναι αδιανόητη! Είναι εκείνη που δίνει τόσο όσο και καλλιεργεί -γόνιμα θα πω- τη φαντασία.