Άσπρο Πάτο

Όταν ο Γυμναστής διέδωσε ότι κι ο πούτσος είναι ένας ακόμα μυς, όλοι οι σφίχτες έπεσαν από τα σύννεφα.

Από τον Γυμναστή δεν είχα να λαμβάνω τίποτα, τον υπηρετούσα αμισθί. Και ναι, ήμουν αυτό που φαντάζεσθε.

Σκούπισμα, σφουγγάρισμα, τα όργανα να αστράφτουν, αποδυτήρια – πολλή δουλειά.

Οι σφίχτες με είχαν για θελήματα. Άρδην όλα αυτά άλλαξαν την ημέρα που έγινα «όργανο γυμναστικής».

Την προηγούμενη με είχε πάρει μέσα ο Γυμναστής. Πρώτη φορά κάθισα απέναντί του. Αν φτύσω κάτω τι θα κάνεις, με ρώτησε. Θα το γλύψω, είπα με τα μάτια καταγής. Θα φας το σκατό μου, με ρώτησε πάλι.

Ναι.

Σηκώθηκε και μου έσκασε δύο δυνατά χαστούκια. Δεν έβγαλα άχνα. Μίλα, μου είπε σιγά – μόλις που τον άκουσα.

Σε λατρεύω, του είπα κι όχι τόσο σιγά.

Κάθε φορά που θα το λες αυτό, θα τρως μόνο σκατό για τρεις μέρες, μου είπε άγρια.

Όντως!

Έτσι έγινα «όργανο γυμναστικής», γιατί ακόμα δεν υπάρχει κάτι στην πιάτσα που να γυμνάζει τον πούτσο – εκτός από το γαμήσι, που, ως γνωστόν, σπανίζει…

Ο κανόνας, φυσικά, ήταν όχι εκσπερμάτωση. Ένας κανόνας που αποδείχτηκε ελαστικός…

Στην αρχή οι σφίχτες ήταν διστακτικοί, μαγκωμένοι και μπερδεμένοι μαζί. Ήταν και το κόστος της νέας υπηρεσίας που όσο να’ ναι αποθάρρυνε ειδική άσκηση.

Βέβαια, όπως είπε και ο Τραϊανός, ο πρώτος σφίχτης, καλύτερα με μία πουστάρα παρά με κάποιο θηλυκό.

Η τιμή ήταν αδιαπραγμάτευτη, ο Γυμναστής ήταν κάθετος. Έτσι πέρασα για πρώτη φορά μαζί με τον Τραϊανό στο δωματιάκι της ταράτσας για να ασκηθεί ιδιωτικά.

Η επαφή θα πρέπει να είναι προσεχτική, χωρίς σπασμωδικές κινήσεις, επαναλάμβανε σαν μάνδρα ο Γυμναστής κατά τη διάρκεια των μακρών ωρών που περνούσαμε στην τουαλέτα λόγω της δυσκοιλιότητας του.

Τώρα η ύπαρξή μου σαν όργανο ήταν εξίσου «βρώμικη», όπως ο κυλιόμενος διάδρομος και τα βαράκια από την πολυχρησία.

Πάνω στην ταράτσα το δωματιάκι, εν μέσω θέρους, ομοίαζε με χαμάμ.

Πολύ γρήγορα έγινα το πιο δημοφιλές όργανο γυμναστικής. Επίσης, αρκετά γρήγορα το καθαρά γυμνασιακό έθος έπαψε να ισχύει και τον έτρωγα ανελέητα.

Στο γυμναστήριο επικρατούσε αναβρασμός. Οι σφίχτες ανεβοκατέβαζαν τα βάρη αγόγγυστα σαν τον Σίσυφο από το Μαρόκο και αψιμαχούσαν μεταξύ τους για ψύλλου πήδημα.

Ήταν μία Δευτέρα αργά το βράδυ όταν ο Γυμναστής μάς μάζεψε όλους στην κεντρική σάλα. Οι βαριές ανάσες υπερτερούσαν των ιδρωμένων σωμάτων. Εγώ στο επίκεντρο γυμνός και αλύπητα από πριν δαρμένος με ζωστήρα από καουτσούκ.

Φυσικά το άξιζα, είχα αποκρύψει μεγάλο μέρος των «γυμνοπαιδιών» και είχα φέρει την επιχείρηση στα πρόθυρα διάλυσης.

Ενώπιων όλων, που τους θεωρούσα αδέλφια-σεξεργάτες, ζήτησα την παραδειγματική μου τιμωρία, που δεν ήταν άλλη από….

Εκείνη τη στιγμή έπεσε η ασφάλεια και ένα πηχτό σκότος σκέπασε τις πομπές μας. Αισθάνθηκα να πετάω και μετά να πέφτω σε κενά αέρος – όπως σ’ αεροπλάνο. Αμέσως μετά λούστηκα τα κιτρινισμένα φώτα του «αεροδρομίου» και πετάχτηκα στο πίσω κάθισμα αυτοκινήτου.

Μπροστά κάθισε ο Τραϊανός κι ο άλλος πάτησε γκάζι.

Σταματήσαμε ξημερώματα. Είχα λιποθυμήσει στο πίσω κάθισμα. Τριγύρω ήταν όλα πράσινα. Βγήκαν πρώτα τα παλικάρια κι άνοιξαν την πόρτα και για μένα.

Βγήκα γυμνός και γεμάτος τσίμπλες. Δεν χρειάζομαι τίποτα στον Παράδεισο, σκέφτηκα. Το σώμα μου, μόνο, έτρεφε τη φωτιά της κόλασης…

Πρώτος με πήρε ο Τραϊανός, ακούμπησα ψηλαφιστά στο καπό και τουρλώθηκα. Το πρωινό πήδημα είναι υγεία!

Ο οδηγός έβγαλε ένα ματσούκι αντί για πούτσο και με έκανε να καταλάβω ποιος είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Ο πρωινός βασανισμός είναι πειθαρχία!

Οι επόμενες μέρες πέρασαν με διαπραγματεύσεις με τον Γυμναστή. Αυτές, από πλευρά μας, τις έκανε ο οδηγός. Αυτός, λοιπόν, δεν με άφηνε σε χλωρό κλαρί. Με κρατούσε δεμένο και πεινασμένο. Μόνο από τον πούτσο του Τραϊανού βύζαινα.

Φυσικά δεν έβγαζα άχνα, υπόμενα τα μαρτύρια όπως μου άξιζε.

Στο τέλος της εβδομάδος δεν είχε γίνει καμία πρόοδος στις διαπραγματεύσεις, κατάλαβα, μάλιστα, ότι είχε εμπλακεί και κάποιος τρίτος αγοραστής.

Ήρθε ο οδηγός με μία πλούσια αρμαθιά από βάτους και μ’ αρχίζει στις βιτσιές. Πρώτα με είχε λύσει, είχε σφαλίσει με ταινία τα μάτια μου και με είχε πετάξει κλωτσηδόν έξω στην αυλή, σε κοινή θέα. Περισσότερο πόνεσα από τα λακτίσματα παρά από τα αγκάθια.

Ο ξυλοδαρμός μου στο άπλετο φως ήταν ένα είδος επίδειξης προς κάποιον που αισθάνθηκα ότι πρέπει να βρισκόταν στην περίμετρο. Κι έτσι, προσπάθησαν να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου, να μην κυλιστώ, να μην ξεφωνίσω, να δώσω όσο περισσότερο σάρκα μπορούσα!

Στο τέλος κουράστηκε ο Αρχηγός, ήταν κάποιας ηλικίας. Φυσικά ο Τραϊανός ποτέ δεν θα μπορούσε να με «αιματοκυλήσει» – αν μπορεί να ειπωθεί έτσι.

Πίσω στο κελάρι και χωρίς κάποιος να μου βγάλει την ταινία, ο Τραϊανός μού έδωσε ένα τελευταίο σπρώξιμο στα τέσσερα και μετά άκουσα τον γνώριμο ήχο του αυτοκινήτου να απομακρύνεται.

Ήμουν σε άσχημη κατάσταση. Ένιωθα κάποια σχισίματα στην πλάτη να καίνε αφόρητα. Ήθελα να είμαι υποχείριο, αυτό ήθελα.

Και μου έτυχε – ποιος θα το φανταζόταν – μία τιμωρία για μία πραγματική αμαρτία: είχα κάνει τους σφίχτες χαρέμι μου – και δεν ήμουν καν πασάς.

Ή να έτυχε μία πραγματική τιμωρία για μία ακόμα αμαρτία – όπως λέμε: ένα μισό κιλό κόκκινο ακόμα;

Δεν ξέρω ποιο είναι καλύτερο!

Ξέρω ότι αυτόν τον κόσμο τον ήπια άσπρο πάτο.