Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Μα, τι λέτε;

Έχω γράψει

και εδώ

γιατί θεωρώ ότι το BDSM είναι τελείως υπόθεση της μετανεωτερικότητας.

Επιφυλάσσομαι μόλις θα έχω χρόνο να γράψω και πάνω στα δικά σας, γιατί κατά τη γνώμη μου ορισμένα είναι πέρα ως πέρα μετανεωτερικά. Κατ' εμέ αυτό είναι αναμενόμενο, τώρα γιατί εσείς θεωρείτε κάπως σαν μίασμα την εμπλοκή με τη μετανεωτερικότητα είναι κάτι που ίσως θα άξιζε να δείτε.

Και ξαναρωτώ αυτό που ρώτησα παραπάνω αλλά το πρόσθεσα ένα δύο λεπτά μετά που ανέβασα το ποστ και μπορεί να διέφυγε:
Δηλαδή, τόσο καιρό που μας λέγατε και ξαναλέγατε για μετανεωτερικότητα πιστεύατε πραγματικά ότι μπορεί κάποιοι από εμάς να είναι εντός μετανεωτερικότητας και οι τελευταίοι των τελευταίων και κάποιοι άλλοι εκτός μετανεωτερικότητας και οι καλοί καγαθοί; Σοβαρά, τώρα;

 

Αν ορίσουμε εκλαϊκευμένα, πως θυμικό είναι το αποτέλεσμα της επίδρασης του υλικού σώματος (ορμόνες, φερομόνες, πόνος, κούραση, πείνα, δίψα, φαγούρα κλπ) στην συνείδηση(διάνοια, συναίσθημα) και της επίδρασης της συνείδησης (διάνοια, συναίσθημα) στο σώμα, τότε είναι ακριβώς αυτό που λέω.

Πιο επίσημα και λιγότερο εκλαϊκευμένα το θυμικό είναι η συναισθηματική αιτιότητα-αφετηρία της θέλησης, το μέρος της ψυχής που περικλείει το συναίσθημα και τη βούληση.
Για το λόγο αυτό δεν σκεφτόμαστε μόνο με το μυαλό και με τη λογική, αλλά και με το θυμικό.

Μπορεί να συμφωνήσετε και σε αυτό. Γιατί σε αυτό έγκειται το αν έχει ανάγκη, αν θέλει και αν μπορεί κάποιος.

 

Η τοποθέτησή σας, στην οποία επανέρχεστε με αξιοσημείωτη επιμονή, κινείται σε ένα φιλοσοφικό ρεύμα που στερείται της βασικής οντολογικής διάκρισης μεταξύ ενός φαινομένου και της ερμηνείας του. Το ότι το BDSM ερωτικοποιεί και σχετικοποιεί τη βία, την εξουσία και το ασυνείδητο, είναι μια περιγραφή της λειτουργίας του. Το ότι η μετανεωτερικότητα μπορεί να ερμηνεύσει αυτή τη λειτουργία με τους δικούς της όρους, είναι μια δήλωση περί ερμηνευτικής δυνατότητας. Το να ταυτίζετε, ωστόσο, τη λειτουργία με την ερμηνεία, αποτελεί μια λογική πλάνη τόσο στοιχειώδη που θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως παράδειγμα σε μαθήματα εισαγωγής στη φιλοσοφία.

Η ερμηνεία είναι μια δραστηριότητα του υποκειμένου. Το φαινόμενο είναι μια δομή που υπάρχει ανεξαρτήτως του υποκειμένου που το ερμηνεύει. Η σύγχυση των δύο είναι το πρώτο σημάδι ότι η σκέψη κινείται σε ρευστό έδαφος.

Η δεύτερη διακήρυξή σας —ότι μόνον εντός μετανεωτερικότητας μπορεί να εξηγηθεί η ιδιοκτησία— είναι, ομολογουμένως, μια τοποθέτηση που εντυπωσιάζει σε πρώτη ανάγνωση. Όμως, η εντύπωση δεν αρκεί για να καλύψει το κενό επιχειρημάτων. Η σχέση της ιδιοκτησίας εντός του BDSM μπορεί να εξηγηθεί εξίσου πειστικά μέσα από ψυχαναλυτικά, ηθικά, πολιτικά ή ακόμα και νομικά πλαίσια. Η επιλογή της μετανεωτερικής ερμηνείας είναι μια προσωπική επιλογή, όχι μια επιστημολογική αναγκαιότητα. Το ότι την παρουσιάζετε ως τη μόνη δυνατή είναι, θα το πω με την ευγένεια που απαιτεί η συζήτηση, μια ιδεολογική κίνηση που φοράει το προσωπείο της αντικειμενικότητας.

Η ερώτησή σας, σχετικά με το αν πιστεύω ότι κάποιοι είναι «εντός» μετανεωτερικότητας και κάποιοι «εκτός», είναι εύλογη, αλλά και, αποκαλυπτική. Η μετανεωτερικότητα είναι μια ερμηνευτική στάση, μια μέθοδος, ένα πρίσμα. Το ότι εσείς επιλέγετε να τη χρησιμοποιείτε ως ερμηνευτικό εργαλείο για ολόκληρο το BDSM, δεν σημαίνει ότι το BDSM υπόκειται σε αυτήν.

Η παρατήρηση, όσο αναλυτική κι αν είναι, δεν ταυτίζεται με το παρατηρούμενο αντικείμενο. Είναι μια αρχή που η φαινομενολογία είχε ήδη διατυπώσει πριν από δεκαετίες, και που νομίζω ότι αξίζει να θυμηθούμε.

Επιφυλάσσομαι να ακούσω την επιχειρηματολογία σας σχετικά με το πώς η δική μου θέση είναι «πέρα ως πέρα μετανεωτερική». Θα το περιμένω με ενδιαφέρον, διότι, όπως γνωρίζετε, η τεκμηρίωση είναι το θεμέλιο κάθε σοβαρής συζήτησης. Μέχρι τότε, η δική σας θέση παραμένει μια αξιοπρεπής διακήρυξη — κομψή, αλλά, με όλο τον σεβασμό, χωρίς βάρος.

Με την άδεια Του,

de7

 

Σε ένα ποστ γράψατε ότι

Σε ένα άλλο, ότι

Οι δύο αυτές προτάσεις, ως όφειλε να γνωρίζετε, αλληλοαποκλείονται.

Εάν το θυμικό προηγείται, δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα. Εάν είναι αποτέλεσμα, δεν μπορεί να προηγείται. Το θυμικό, λοιπόν, είναι είτε η αρχή είτε το τέλος — δεν μπορεί να είναι και τα δύο ταυτόχρονα, εκτός κι αν συζητάμε για κάποιο είδος χρονικού παραλόγου που, ομολογουμένως, μόνον η μετανεωτερική ρητορική μπορεί να φιλοξενήσει.

Θα το πω απλά, για να μην παρεξηγηθώ: μπορείτε, παρακαλώ, να επιλέξετε μία από τις δύο θέσεις και να την υποστηρίξετε με συνεκτικό τρόπο; Διότι, όπως έχουμε ήδη δει, η ασυνέπεια είναι το καταφύγιο όσων δεν έχουν σταθερή άποψη.

Με την άδεια Του

de7