Ψεμα

οταν η περηφανια παρακαλα για αλυσιδες και η φωνη που ουρλιαξε ποτε δεν θα υποταχθω ψαχνει τωρα απεγνωσμενα εναν θεο να προσκυνησει

οταν εχεις φορεσει τοσα πολλα ψεματα που το ιδιο σου το προσωπο εγινε μια ξενη μασκα και την χανεις την χανεις οριστικα μεσα στον λαβυρινθο που εσυ ο ιδιος εχτισες για να την κρατησεις

τι εισαι λοιπον

εισαι μια επανασταση που προδωσε τον εαυτο της ενας αδειος καθρεφτης μεσα στο σκοταδι ο δημιουργος και ο ισοβιτης στην πιο ερημη φυλακη του κοσμου

εισαι ενα τιποτα που θυμαται ακομα πως ηταν να εχει τα παντα


τωρα περπατας σε δρομους που δεν σε θυμουνται η φωνη σου εγινε σκονη πριν καν βγει απο τα χειλη το .......
ηταν τελικα μια κραυγη φοβου και οχι ελευθεριας
την εχασες οχι επειδη σε νικησε η μοιρα αλλα επειδη το ψεμα καταπιε το ιδιο σου το προσωπο η μασκα κολλησε στο δερμα και το εφαγε εγινες η σκια που νομιζες οτι ελεγχεις

και τωρα τι μενει τωρα που τα τειχη γκρεμιζονται και δεν υπαρχει πουθενα να κρυφτεις

μενει μονο η σιωπη και αυτη η παγωμενη αληθεια πως δεν ησουν ποτε ο κυριαρχος ησουν απο την αρχη ο πιο πιστος δουλος του ιδιου σου του φοβου


και τωρα μεσα στα ερειπια του εγωισμου ξεσπαει μια αλλη κραυγη οχι πια περηφανια οχι αλλα ψεμματα μονο αγαπη μια αγαπη που σπαραζει μεσα στην αγωνια

την εχασα την εχασα για παντα

τωρα καταλαβαινεις τι σημαινει πραγματικη υποταγη

ειναι να θελεις να δωσεις τα παντα να πεταξεις εκεινο το σαπιο στεμμα στη λασπη να παρακαλεσεις γονατιστος ολους τους θεους που αρνηθηκες

μονο για ενα της βλεμμα μονο για να την κρατησεις αλλη μια στιγμη

ομως τα χερια ειναι αδεια

την εχασα για παντα και η κραυγη δεν βρισκει τοιχο να χτυπησει γυρναει πισω στο λαιμο και σε πνιγει

εγω ο ανταρτης εγω που δεν θα υπηρετουσα ποτε τωρα εκλιπαρω το φαντασμα της και σβηνω με το ονομα της στα χειλη μου που κανεις πια δεν θα ακουσει