ΑΝΙΜΑ

Μπήκα σ' αυτό το μικρό καφέ. Μου είχε δώσει οδηγίες που θα είναι. Κοίταζα τους τριγύρω, δεν ξέρω αν με παρατηρούσαν ή αν με χλεύαζαν. Ένα ψηλό αγόρι ντυμένο γυναίκα ή μια γυναίκα που βγήκε από το κουκούλι της. Δεν ήξερα τι από τα δύο, αλλά παραδόξως μου άρεσαν και τα δύο. Από τη μία η ταπείνωση του αγοριού και από την άλλη το πλήρως υποτακτικό γυναικείο Εγώ μου.

Με την @Goldie_666 μιλούσαμε, μιλούσαμε καιρό και είχαμε έρθει κοντά, πολύ κοντά. Μόνο που τώρα, μια πρώτη συνάντηση από κοντά. «Ναι να βγούμε Μάριε, αλλά θα έρθεις ως Κάρλα» μου είχε πει πριν λίγες μέρες στο τηλέφωνο. Κάρλα, το όνομα που έδωσε στον θηλυκό μου εαυτό.

Την πλησίασα, σχεδόν έτρεμα. Την ξεχώρισα από μακρυά. Τα μαλλιά της, τα έντονα μάτια της, βαμμένα κόκκινα χείλη. Αν γεννιόμουν ξανά θα ήθελα να είμαι ίδια με την @Goldie_666 αλλά πάλι δική Της. Σηκώθηκε από τη θέση της, χαμογελούσε. Μ' αγκάλιασε σφικτά κι ένιωσα ζωντανή.

Δεν πρόλαβα να καθίσω ακόμη και ήρθε η σερβιτόρα. Κοίταξε πρώτα Εκείνη, έπειτα εμένα. Ευτυχώς Εκείνη πήρε τα ηνία.

«Δύο διπλά καπουτσίνο ένα για μένα κι ένα για τη φίλη μου» και αυτό το φίλη μου, μου έφερε ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Δημόσια ήμουν φίλη της, κορίτσι. Σταμάτησαν να υπάρχουν οι τριγύρω. Κόντευα να δακρύσω.

Άρχισε να μου μιλάει. Γενικά, για το ταξίδι της. Τον καιρό. Για όλα. Την κοίταζα κι ένιωθα τυχερή, κρεμιόμουν από τα χείλη της. Μου ακούμπησε το αριστερό μου χέρι, χάιδεψε τη παλάμη μου.

«Ηρέμησε, τα πηγαίνεις πολύ καλά»

«Σας ευχαριστώ Κυρία μου» απάντησα, ίσως λίγο πιο δυνατά από ότι έπρεπε. Μου χαμογέλασε. Μου έκανε νόημα να μιλώ πιο σιγά. Ήρθαν τα καφεδάκια μας.

«Μάθημα πρώτο» μου είπε...

«Πιάνεις τον καφέ με το δεξί σου χέρι και πίνεις απαλά τον καφέ σου χώρις να λερώσεις το άνω χείλη σου» την παρατηρούσα όσο έπινε. Έκανα το ίδιο. Μου χαμογέλασε.

«Κάρλα μου τα πηγαίνεις πολύ καλά» μου είπε κι έκανε νόημα στη κοπέλα να έρθει να πληρωθεί. Φύγαμε από το μαγαζί.

Ξεκινήσαμε να περπατάμε έξω στη πόλη. Σύντομα χεράκι χεράκι. Τώρα οι περαστικοί μας κοίταζαν δύσπιστα.
«Κοίταζε χαμηλά» με διέταξε κι απλά υπάκουσα. Συνεχίσαμε να προχωράμε. Δεν ήξερα που με πήγαινε, μόνο την ακολουθούσα.

«Κάρλα μου... Μου αρέσεις πολύ» μου είπε και μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο.

Χαμογέλασα, πήγα να το ανταποδώσω και εισέπραξα το πρώτο δημόσιο μου χαστούκι. Ήταν δυνατό ,πολύ δυνατό.

«Αν δεν ήταν η πρώτη μας μέρα, θα σε πήγαινα στο σπίτι μου για μαστίγωμα» είπε αρκετά νευριασμένη, αλλά με απόλυτα φυσικό τρόπο.

Πήγα να της ζητήσω, συγγνώμη το σταμάτησα. Δεν θέλει να της ζητώ συγγνώμη.

«Κυρία Σας ζητώ να με μαστιγώσετε» το ξεφούρνισα αν και να πω την αλήθεια, ήθελα η γη να με καταπιεί. Την είχα απογοητεύσει κι από την άλλη επθυμούσα πολύ να μαστιγωθώ από Εκείνη. Χαμογέλασε.

«Πάμε...» μου είπε. Την ακολουθούσα…

 

Την ακολουθούσα δυο τρία βήματα πιο πίσω της.

Η σιλουέτα της δεν πέρναγε απαρατήρητη. Φορούσε ένα φόρεμα. Μαύρο εφαρμοστό στους γλουτούς της. Δεν ξέρω ακόμη και τώρα που το γράφω αν η ανδρική μου ή γυναικεία μου πλευρά θαύμαζε ότι έβλεπε. Να πω ειλικρινά όμως τι σημασία έχει; Αφού και τα δύο είμαι εγώ. Δεν υπάρχει καμία δυσφορία φύλου σε ότι είμαι. Ίσως μιλήσω αργότερα γι αυτό.

Τα μάτια μου δεν ξεκόλλαγαν από πάνω της. Αισθανόμουν σαν σωματοφύλακας της. Εν τω μεταξύ μας κοίταζαν διάφοροι στο δρόμο. Κάποια νεαρά αγόρια σφύριξαν. Για μένα, για Εκείνη; Δεν ήξερα. Ντροπές δεν υπήρχαν πια.

Γύρισε με κοίταξε ενώ σταμάτησε τον βηματισμό της. Ήταν σοβαρή, μετρημένη, αλλά άφησε ένα γέλιο να ξεγλιστρήσει από τα κατακόκκινα χείλη της. Είναι πιο ωραία τα χείλη της από κοντά, πιστέψτε με. Για μένα όμως αυτό το βλέμμα της με έκανε να παγώσω. Να μείνω ακίνητος. Να πάλι ο σκλάβος από μέσα μου. Με πλησίασε.

«Θέλω να μείνεις ακίνητη. Μη σκεφτείς να γονατίσεις» διάβαζε τις σκέψεις μου. Καταλάβαινε τι είμαι, τι κάνω, με παρατηρούσε. Με παρατηρεί από την αρχή. Έσκυψα το κεφάλι μου, δάκρυσα. Αυτό το σκληρό κατά τα άλλα αντράκι που δεν κλαίει ποτέ, τώρα ντυμένο γυναίκα, αφήνοντας το ένα κομμάτι του να αποκαλυφθεί δάκρυζε. Το δάκρυ σκουρόχρωμο από το μακιγιάζ του.
Ήρθε κοντά μου. Έβγαλε ένα πανί, χαρτομάντηλο; δεν ξέρω τι ήταν. Μου σκούπισε απαλά το δάκρυ. Μου πρόσθεσε από το δικό της μακιγιάζ, αλλά την ίδια στιγμή με έπιασε γερά από τους όρχεις μου.

«Μη με κάνεις να μετανιώσω, μικρή μου» μου ψιθύρισε ενώ έστριψε ακόμη πιο δυνατά τους μικρούς μου όρχεις. Άφησα μια μικρή, πνικτή, ψιλή κραυγή να βγει από τα χείλη μου. Τέτοια που την ευχαρίστησε... πολύ. «Είσαι πολύ γλυκό κορίτσι»

«Ευχαριστώ Μαμά» απάντησα. Μου χάρισε το πιο όμορφο και ζωηρό της χαμόγελο. Με έπιασε από το χέρι...

«Άκουσε με μικρή μου» μου ψιθύρισε. Γύρισε προς το μέρος μου. «Εδώ είναι ένα από τα πιο όμορφα μπαρ της πόλης. Θέλω να μπούμε σαν δυο ξένες. Θα σε φλερτάρω απόψε, το ξημέρωμα να θυμάσαι θα είσαι δική μου, για Πάντα.» Στάθηκα για λίγο, πάγωσα. Αλλά κάτι μέσα μου με έσπρωχνε κοντά της.

«Θέλω να είμαι το κορίτσι σου» της είπα κι Εκείνη χαμογέλασε.

«Μικρή μου...»

 

Ωραία ιστορία