Ποια θα είναι η δική σου διέξοδος;;

Δύσκολο ερωτημα με εύκολη απάντηση.
Νοιώθεις με ενα μαγικό ανεξήγητο τρόπο που είναι
. Ξέρεις τι κάνει.
Ξέρεις γιατί.

Είναι αυτο το γνωριμο σφίξιμο στην κοιλιά ,αυτο το πλάκωμα στο στήθος.
Το στιγμιαίο σκοτάδι
Το μυαλο είναι σε συναγερμό.
Το κλείνεις
Είναι αλλού
. Δεν έχει σημασία που .
Οχι μαζι σου.
Ζηλεύεις;
Γελοιε!

Θες να τη βλέπεις συνέχεια
Θα σου μιλήσει
Σε νοιάζεται

Τι όμορφο!
Είναι η πηγή της ζωής


φτάνει
Κρατάς αυτό. Δεν ψάχνεις διέξοδο.

Δεν απαιτείς ,δεν διεκδικεις ,δεν εξετάζεις.
Δεν υπάρχει κεκτημένο, δεδομένο, σιγουριά
Προσπαθείς .

Σε καθε ανασα σου.

Δεν μπορείς να δώσεις κάτι
Είσαι σίγουρος;;
Λάθος
Ισως ο πόνος σου κάνει την ηδονή της πιο έντονη.
Ισως μια άπειρο ελάχιστη στιγμή θυμηθει οτι είσαι κάπου
Ότι υπάρχεις.
Ασήμαντος

Μακρινός
Ενα δάκρυ στο Perito moreno καθώς κυλά βασανιστικα αργά να πεσει στην θάλασσα των αναστεναγμων.
Πολύ αργά οπως περναν οι ώρες

Ενα αργο Delta blues.

Μέσα στη σιωπη της οθόνης


Στο σκοτάδι


Τον φίλο σου.


"Οταν αποκτάτε κάτι
Χάνετε κάτι άλλο
Όταν χάνετε αυτο το κάτι
Αποκτάτε κάτι αλλο"
Hokyo Zan Mai

 

Μου αρεσε ιδιαιτερα ο τροπος που αποτυπωνετε αυτη την ενταση αναμεσα στην επιθυμια, τη ζηλια, την αναμονη και την αποδοχη.
Διαβαζοντας το, μου γεννηθηκαν καποιες γενικες σκεψεις και θα ηθελα, αν δεν σας πειραζει, να τις μοιραστω. Νομιζω πως ολα τα συναισθηματα εχουν θεση σε μια τετοια δυναμικη. Αλλο ομως το να επιλεγει κανεις ως υποτακτικος να βιωσει ενα δυσκολο συναισθημα μεσα σε ενα ασφαλες και συναινετικο πλαισιο το οποιο θα μετουσιωθει με την καθοδηγηση του Κυριαρχικού μελους και αλλο το να αισθανεται οτι πρεπει απλως να υπομεινει τον πονο επειδη ειναι το υποτακτικο μελος…
Η υποταγη μπορει να σημαινει οτι παραδιδεται ενα μερος του ελεγχου, οχι ομως οτι παραδιδεται και η αυτονομια ή το δικαιωμα του υποτακτικου να εχει αναγκες και ορια.

 

Προς επιρρωση οσον λετε.
Η ουσία για μενα βρίσκεται αναμεσα στο βιωνω ενα πονο επειδή έχει νόημα μεσα στην δυναμικη
και στο βιωνω ενα πόνο επειδή θεωρώ οτι έτσι πρέπει να κάνει ενα sub.
Στη πρώτη περίπτωση υπάρχει επιλογή, εμπιστοσύνη και επεξεργασία του συναισθήματος.
Ο πονος μπορεί να γίνει και μέρος της παράδοσης και της εξέλιξης της σχέσης.
Στη δεύτερη η υποταγή ειναι αυτοακυρωση .
Άλλες φορές ο πόνος μεταμόρφωνει άλλες απλα πληγώνει.
Ο πόνος επιλέγεται, πλαισιώνεται και αποκτα νοημα στην δυναμικη.
Ενα δύσκολο συναισθήμα μπορεί να γίνει πεδίο βαθύτερης υποταγής όχι επειδή "πρέπει " να το αντέξει αλλα να το " φέρει " στη σχέση να το εκφράσει, να το εξερεύνησει και να το μετατρέψει, με τη καθοδήγηση, σε εμπιστοσύνη, επίγνωση και βαθύτερη παράδοση.
Όσο βαθύτερη είναι τόσο μεγαλύτερη είναι η ευθύνη της Top, γιατί απέναντι δεν έχει κάποιον που απλα "υπακούει" αλλα ενα άνθρωπο που Της εμπιστεύεται τα κομμάτια του ευάλωτου εαυτού του..
Ο πόνος αποκτά αξία οταν υπάρχει συναινεση, νόημα, εμπιστοσύνη, επιλογή.
Σου δείχνω οτι πονάω και ξέρω οτι την ευάλωτοτητα δεν θα την χρησιμοποιήσεις εναντίον μου.
Ειναι το δικό Της ταξίδι στην γνώση.
Είναι η ελευθερία Της που είναι πολύτιμη και αδιαπραγματευτη.
Είναι το δικό της νοιαξιμο οταν θα μου πει οτι με σκέφτηκε.
Εστω και για ενα δευτερόλεπτο.
Δεν διεκδικώ, δεν διαπραγμάτευομαι, σέβομαι την συμφωνία, υπακουω στη δυναμικη
Ξέρω τη θέση μου.
Τα πάντα έχουν το νόημα τους
Θα ήθελα να ήταν διαφορετικά;
φυσικά
Η επιλογή μου είναι συγκεκριμένη.
Απλά είμαι ευγνώμων.

Λατρεύω το σεβασμό που μου δείχνει γιατί Της δινω κατι μικρό.
Τον εαυτό μου.


Να αγαπάς χωρίς να κρατάς
Να πονας χωρίς να γατζωνεσαι
Ακόμα αναπνέω...
Το ταξίδι συνεχίζεται