Αμπελοσκιοσοφιστείες

" είναι σε σύνδεση "....
Τρεις τέλειες....
Κάτι γράφει.
Περιμένεις.

Περιμένεις


Τρεις προτάσεις.
Τα λόγια γίνονται πράξη.
Άβολο.
Διαβάζω. Ξαναδιαβάζω.
Νοιώθω τη καρδιά μου να χάνει ενα χτυπο.
Η ανάσα ενα παλμό
Ότι λεω είναι λάθος . Ότι σκέφτομαι είναι άτοπο.
Γράφω τρέμοντας κάτι.

Φυσικά είναι χωρίς νόημα.

Σιωπή
Μια λέξη

Καμία


Το Ξαναδιαβάζω ακίνητος.

Θα το πληρώσω . Πικρά. Σίγουρα.

Η σιωπή φωτίζει το τηλέφωνο.
Βάζω αμήχανα μια καρδούλα.

 

Σου είχα πει θάρθει ένας άλλος καιρός
που τίποτα δεν θα είναι όπως πρώτα
ένα ρίγος στους ώμους, ένας αέρας υγρός
πιο θαμπά τα φιλιά και μια ομίχλη στα φώτα.
Σου είχα πει πως έτσι φτάνει αυτή η εποχή
- τόσους Αύγουστους που πέρασαν ρώτα
με κάθε φύλλο να τρέμει στα κλαδιά σαν ψυχή
με άδεια τα πλοία στου Σεπτέμβρη τη ρότα.
Και δεν ξέρω αν είναι απ’ την ψύχρα το ρίγος στο σώμα
ή αν φταίει η ενοχή
που οι ψυχές παραμείναν στο θέρος ακόμα.
Γιώργος Ποταμίτης

 

Τάκης Σινόπουλος
Κι είμαστε δίπλα δίπλα όπως οι σκιές και δε μπορούμε
ν' αγγίξουμε τα χέρια των άλλων,
στους ώμους των άλλων τα κομμένα φτερά.
Σταυρωμένα τα χέρια, σταυρωμένα τα βλέμματα.
Και πόσοι αποχαιρετισμοί στα μάτια -κοιτάζουμε:
Τι κρατάς από μένα, τι κρατώ από σένα;
Τι ονειρεύομαι διπλωμένος σε μια σειρά από νύχτες κι ημέρες
κι είμαι έτσι ανάμεσα περιπάτου και πόνου; Γιατί πονώ;
Γιατί πονούμε όταν υπάρχουμε; Γιατί μιλούμε;
| Μοναχικός Περίπατος στην Πολιτεία | Συλλογή Ι | εκδόσεις Ερμής |

 

Οι Χαμένες Ευκαιρίες
Οι χαμένες ευκαιρίες δεν κάνουν θόρυβο όταν φεύγουν. Κλείνουν την πόρτα ερμητικά αλλά με ηρεμία. Προσπερνούν, μα δεν αποχαιρετούν.
Καταλαβαίνεις πως ήταν εκεί μόνο όταν έχει πια αδειάσει η θέση τους.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές που κοιτάζω πίσω.Κι ένα «εάν» πλανιέται γύρω γύρω.
Υπάρχουν νύχτες που το παρελθόν επιστρέφει αθόρυβα και κάθεται απέναντί μου.
Μου θυμίζει δρόμους που δεν περπάτησα.
Λέξεις που έφτασαν μέχρι τα χείλη, μα γύρισαν πίσω.
Αγκαλιές που δεν έδωσα.
Ανθρώπους που άφησα να φύγουν, πιστεύοντας πως θα υπάρξει κι άλλη φορά.
Κάποιους μετάνιωσα που έχασα.
Κάποιους όχι.
Φορές που είπα «αύριο»... μα αύριο δεν υπήρξε ποτέ.
Αν είχα πει εκείνο το «μείνε»;
Αν είχα φύγει όταν έπρεπε;
Αν είχα ανοίξει εκείνη την πόρτα, αντί να στέκομαι μπροστά της περιμένοντας ένα σημάδι;
Δεν ξέρω. Και δεν θα μάθω ποτέ.
Γιατί αυτό που πονά περισσότερο δεν είναι εκείνο που χάθηκε.
Είναι εκείνο που δεν πρόλαβε να υπάρξει.
Αχ, αυτές οι χαμένες ευκαιρίες...Έχουν μια παράξενη μνήμη.
Δεν θυμούνται όσα έκανες.
Θυμούνται όλα εκείνα που δεν τόλμησες.
Εμφανίζονται με τη μορφή μικρών «αν» και τρυπώνουν στις σιωπές σου.
Μικρούλες λέξεις.
Κι όμως, κουβαλούν τόσο βάρος.
Το λάθος έχει μια ιστορία. Μια αρχή.
Μια διαδρομή.Ένα τέλος.
Η χαμένη ευκαιρία έχει μόνο μια υπόσχεση.
Εκείνη του «θα μπορούσε».
Κι αυτή η υπόσχεση δεν διαγράφεται ποτέ.
Δεν θέλω να κάνω το χθες δικαστή του σήμερα. Μπορώ όμως να το ακούσω.
Να μάθω από τη σιωπή του.
Ίσως οι χαμένες ευκαιρίες να μην επιστρέφουν για να μας τιμωρήσουν.
Ίσως επιστρέφουν για να μας μάθουν να αναγνωρίζουμε εκείνες που βρίσκονται ακόμη μπροστά μας.
Ο φόβος περνά. Οι πόρτες, όμως, κάποτε κλείνουν.
Και ίσως, στο τέλος, οι πιο βαριές αποσκευές να μην είναι όσα ζήσαμε.
Να είναι όλα εκείνα που αφήσαμε ή θα αφήσουμε να φύγουν...
χωρίς ποτέ να μάθουμε πού θα μπορούσαν να μας είχαν οδηγήσει.
skia3

 

Ενοχή
Πόσο κίτρινος είναι ο ήλιος
που μας κοροϊδεύει.
Πόσο ιδανικοί εμείς αναλύοντας
τις ακτίνες του.
Πόσο απαίσχυντα ωραίοι
όταν τραβάμε το σύρτη.
Και μένουμε άφωτοι -
ο ένας απέναντι στον άλλον.
| Γιάννης Βαρβέρης | Εν φαντασία και λόγω | εκδόσεις Κούρος | 1975