Χριστιανισμός και BDSM

Νομίζω πως η παρακάτω απορία μου ταιριάζει σε αυτό το νήμα, γι' αυτό και την παραθέτω εδώ.

Αναρωτιέμαι, κάποιος που έχει υπάρξει -ή κάποιος που υπάρχει ακόμα- βαθιά στον χριστιανισμό, πόσο εφικτό είναι να διαχωρίσει και να νιώσει άνετα με το λεκτικό κομμάτι του BDSM; Εξηγούμαι:

Στον χριστιανισμό, ο Κύριος είναι μόνο ο Χριστός-Θεός, και στα κείμενα είναι ο μόνος για τον οποίο χρησιμοποιούνται τα κεφαλαία αρχικά (Κύριος, Του, Σου, κλπ).

Βέβαια αντιλαμβάνομαι τη χρήση του "Κύριος" ως:
"Ο" κύριος, ο ένας, αυτός στον οποίο εγώ ανήκω και ο οποίος με "κυριεύει",
ενώ το "κύριος" ως:
κάποιος άλλος με κάποια εξουσία η οποία δεν με αγγίζει ή δεν με αγγίζει καθ ολοκληρίαν.


Επίσης, υποτακτικός/-ή του τάδε Γέροντα πολύ συγκεκριμένα είναι ο/η μοναχός/ή -ασκητής/τρια που "υπάγεται" και υπακούει στον τάδε Γέροντα.

Πάλι ετυμολογικά υποτακτικός του τάδε είναι αυτός που υποτάσσεται στον τάδε κλπ κλπ, όμως, δυσκολεύομαι να ακούω την λέξη "υποτακτικός" και να μην σκέφτομαι τον μοναχό.


Ακόμα και σε πράξεις:

Το φίλημα των ποδιών στην Καινή Διαθήκη και γενικότερα στις αναφορές της εκκλησίας, είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο, και αφορά σε πράξη που γίνεται μόνο προς τον Χριστό.
Το φίλημα των χεριών γίνεται κατά κόρον στους ιερείς.

Βέβαια ιστορικά απ' όσο γνωρίζω συνηθιζόταν να φιλάει κανείς τα πόδια του βασιλιά, του αφέντη και τελοσπάντων ήταν ένδειξη σεβασμού και τιμής. Το χειροφίλημα επίσης, μέχρι και πριν δυο τρεις γενιές συνηθιζόταν να συμβαίνει προς τους μεγαλυτερους.


Η δυσκολία που εντοπίζω έγκειται στην αποσύνδεση αυτών των εννοιών από τον χριστιανισμό και την χωρίς ενοχές και "ξενέρωμα" αξιοποίησή τους στο BDSM.

Ευχαριστώ όποιον μοιραστεί τη σκέψη του.