Χριστιανισμός και BDSM

Νομίζω πως η παρακάτω απορία μου ταιριάζει σε αυτό το νήμα, γι' αυτό και την παραθέτω εδώ.

Αναρωτιέμαι, κάποιος που έχει υπάρξει -ή κάποιος που υπάρχει ακόμα- βαθιά στον χριστιανισμό, πόσο εφικτό είναι να διαχωρίσει και να νιώσει άνετα με το λεκτικό κομμάτι του BDSM; Εξηγούμαι:

Στον χριστιανισμό, ο Κύριος είναι μόνο ο Χριστός-Θεός, και στα κείμενα είναι ο μόνος για τον οποίο χρησιμοποιούνται τα κεφαλαία αρχικά (Κύριος, Του, Σου, κλπ).

Βέβαια αντιλαμβάνομαι τη χρήση του "Κύριος" ως:
"Ο" κύριος, ο ένας, αυτός στον οποίο εγώ ανήκω και ο οποίος με "κυριεύει",
ενώ το "κύριος" ως:
κάποιος άλλος με κάποια εξουσία η οποία δεν με αγγίζει ή δεν με αγγίζει καθ ολοκληρίαν.


Επίσης, υποτακτικός/-ή του τάδε Γέροντα πολύ συγκεκριμένα είναι ο/η μοναχός/ή -ασκητής/τρια που "υπάγεται" και υπακούει στον τάδε Γέροντα.

Πάλι ετυμολογικά υποτακτικός του τάδε είναι αυτός που υποτάσσεται στον τάδε κλπ κλπ, όμως, δυσκολεύομαι να ακούω την λέξη "υποτακτικός" και να μην σκέφτομαι τον μοναχό.


Ακόμα και σε πράξεις:

Το φίλημα των ποδιών στην Καινή Διαθήκη και γενικότερα στις αναφορές της εκκλησίας, είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο, και αφορά σε πράξη που γίνεται μόνο προς τον Χριστό.
Το φίλημα των χεριών γίνεται κατά κόρον στους ιερείς.

Βέβαια ιστορικά απ' όσο γνωρίζω συνηθιζόταν να φιλάει κανείς τα πόδια του βασιλιά, του αφέντη και τελοσπάντων ήταν ένδειξη σεβασμού και τιμής. Το χειροφίλημα επίσης, μέχρι και πριν δυο τρεις γενιές συνηθιζόταν να συμβαίνει προς τους μεγαλυτερους.


Η δυσκολία που εντοπίζω έγκειται στην αποσύνδεση αυτών των εννοιών από τον χριστιανισμό και την χωρίς ενοχές και "ξενέρωμα" αξιοποίησή τους στο BDSM.

Ευχαριστώ όποιον μοιραστεί τη σκέψη του.

 

Κατά την άποψη μου, ο χριστιανισμός και οι υπόλοιπες θρησκείες είναι συστημικά κατασκευάσματα με μοναδικό σκοπό τον έλεγχο της μάζας. Το φίλημα των χεριών, των ποδιών αλλά και όλη η σαδομαζοχιστική αισθητική που διέπει αυτά τα δόγματα δεν είναι τυχαία αφού υποσυνείδητα στοχεύει στην αφύπνιση της μαζοχιστικής φύσης του πιστού η οποία έχει τις ρίζες της στην ίδια τη σαδομαζοχιστική φύση του ανθρώπου. Δηλαδή ο άνθρωπος γεννιέται έχοντας μέσα του, εκτός από σαδιστικά, και μαζοχιστικά ένστικτα. Οι θρησκείες στοχεύουν σε αυτά τα έμφυτα μαζοχιστικά ένστικτα γιατί έτσι αποκτούν την υποσυνείδητη αποδοχή του πιστού. Χρειάζεται μαζοχιστική αφύπνιση για να αποδεχθείς και να αφοσιωθείς σε μιαν απάτη. Οι έννοιες και πράξεις που αναφέρεις, και συναντώνται και στο BDSM, είναι έμφυτες στον άνθρωπο και αποτελούν δομικά συστατικά της σεξουαλικότητάς του. Η χρήση τους από θρησκευτικά κατασκευάσματα, φορείς εξουσίας και άλλου είδους οντότητες είναι καταχρηστική. Ευτυχώς ζούμε στην εποχή και στο κομμάτι εκείνο του πλανήτη που δεν χρειάζεται να φιλάμε τα πόδια και τα χέρια κανενός παρά μόνο αυτών που μας καυλώνει. Γιατί κατά την άποψή μου είμαστε φτιαγμένοι για να φιλάμε τα πόδια και τα χέρια μόνο αυτών που μας καυλώνει. Όλα τα υπόλοιπα είναι καταναγκασμός ή εξαναγκασμός, ανάλογα με το γεωγραφικό κομμάτι στο οποίο τυχαίνει να ζει ο καθένας.

 

Αν σας «ξενερώνουν», όπως λέτε, να μην τα κάνετε.
Δεν σας υποχρέωσε κανένας.
Αν κάποιοι τα κάνουν και δεν έχουν πρόβλημα, εσάς δεν σας αφορά.

 

Καθένας έχει το δικαίωμα να επιθυμεί κάτι διακαώς και ταυτόχρονα να του θυμίζει κάτι άλλο μη ευχάριστο. Η ερώτηση μου είναι αν και πώς μπορούν να αποσυνδεθούν η μνήμη από την πράξη, ειδικά για κάτι τέτοιο που είναι απολύτως συμβολικό.

Edit: Αυτό κατά συνέπεια επεκτείνεται σε κάθε άλλη συνθήκη όπου έχουμε κάποια επιθυμία ή φετίχ ή όπως θέλετε πείτε το, το οποίο μετά από τραύμα δεν μπορούμε να εξασκήσουμε.
Για παράδειγμα: στον τάδε αρέσει το medical play, έπειτα έχει μια πολύ τραυματική εμπειρία σε νοσοκομείο και έκτοτε δεν μπορεί πια να κάνει medical play -ενώ θέλει-. Δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να κάνει;

 

Το σωμα γνωριζει πολυ καλα τη διαφορα αναμεσα στο να στεκεται καποιος ορθιος και στο να βρισκεται γονατιστος μπροστα σε καποιον. Η σωματικη σταση επικοινωνει ηδη πολλα: ποιος στεκεται, ποιος σκυβει, ποιος προσκυνα, ποιος προσφερει και ποιος δεχεται. Κι ομως, η ιδια ακριβως σταση μπορει να σημαινει διαφορετικα πραγματα. Το γονατισμα μπορει να ειναι προσευχη, λατρεια, σεβασμος, παρακληση, τελετουργια ή συνειδητη και συναινετικη εκφραση υποταγης.

Ισως δεν χρειαζεται απαραιτητα να «αποσυνδεσει» κανεις μια πραξη απο το ενα νοημα για να μπορεσει να της δωσει ενα αλλο. Οι πραξεις- οπως και οι λεξεις- αρκετα συχνα δεν εχουν ενα και μοναδικο νοημα. Το πλαισιο, η σχεση και κυριως η προθεση ειναι αυτα που τις νοηματοδοτουν. Δεν χρειαζεται το ενα νοημα να ακυρωνει το αλλο. Μπορει καποιος να γονατιζει μπροστα στον Θεο απο πιστη και ταυτοχρονα, σε ενα αλλο πλαισιο, να γονατιζει μπροστα σε εναν ανθρωπο απο επιλογη.

Το ιδιο βλεπουμε και στη λεξη «πατερας». Στο «Πατερ ημων» ο χριστιανος χρησιμοποιει μια λεξη που εχει μια πολυ συγκεκριμενη σχεση και σημασια μεσα στο θρησκευτικο του πλαισιο. Η ιδια λεξη, ομως, χρησιμοποιειται καθημερινα για τον βιολογικο πατερα, για εναν θετο πατερα, ακομη και μεταφορικα για ανθρωπους που εχουν εναν πατρικο ρολο. Η λεξη παραμενει η ιδια, η σχεση και το πλαισιο ειναι αυτα που της δινουν το συγκεκριμενο νοημα. Και εδω δημιουργειται και ενα αλλο ερωτημα.

Μηπως τελικα δεν ειναι τοσο οι λεξεις ή οι πραξεις που δυσκολευουν, αλλα ο τροπος με τον οποιο εχει φορτιστει η ερωτικοτητα και η σεξουαλικοτητα μεσα απο το θρησκευτικο πλαισιο;

 

Δεν αποσυνδέονται. Αν αποσυνδεθούν χάνουν την σημασία τους.
Βασικά αν θεωρεί κάποιος πως το BDSM έρχεται σε αντίθεση με τα θρησκευτικά του ιδεώδη δεν κάνει BDSM.
Αυτά που αναφέρετε για την αποκλειστικά λατρευτική χρήση κάποιων όρων και σημειολογικών πρακτικών, σας διαβεβαιώ ότι προϋπάρχουν των θρησκειών.

 

Αυτό που αποκαλείτε "το λεκτικό κομμάτι του BDSM" μπορεί επίσης να γίνει αντιληπτό ως η βαθιά ουσία του BDSM. Διότι αφορά τον τρόπο με τον οποίο τοποθετεί τον εαυτό του ένα υποτακτικό πρόσωπο απέναντι στο Κ. Και αυτό που κάνει το "λεκτικό κομμάτι του BDSM" είναι ότι υπογραμμίζει και τονίζει την ταπεινότητα που έχει αυτό το υποτακτικό πρόσωπο ως προς το Κ.

Δηλαδή αυτό ακριβώς που κάνει και ο χριστιανισμός με αυτούς τους ίδιους τρόπους.

Στο βαθμό λοιπόν που εντός BDSM αντιλαμβάνεστε τα πρωτόκολλα, το γονάτισμα - μεγάλη ιστορία και πολύ ουσιαστικό θέμα - πολλές υποτακτικές συμπεριφορές όπως για παράδειγμα τη σιωπή, όταν απαιτείται, και άλλα, ως σημαινόμενα της ταπεινότητάς σας, μπορεί να μην έχετε το παραμικρό πρόβλημα με τον χριστιανισμό διότι και στο χριστιανισμό οι συμπεριφορές που μας περιγράφετε την ταπεινότητα του πιστού ορίζουν και τονίζουν.

Εκτός αν έχετε εσωτερικεύσει σε ουσιαστικό βαθμό την τάση κάθε εκκλησίας να απαιτεί αποκλειστικότητα. Αν δε νιώθετε άνετα, για παράδειγμα, επίσης με τη γιόγκα. Τότε, ερώτηση δική μου, τι κάνετε με τον αυνανισμό, τι κάνετε με τις φαντασιώσεις, τι κάνετε με την ελευθερία που, για να είστε εδώ μαζί μας, έχετε επιτρέψει στον εαυτό σας ως προς τις προσωπικές και ερωτικές σας επιλογές;

 

Οι έννοιες (και οι πρακτικές) που αναφέρονται στον χριστιανισμό (και όχι μόνο) προϋπήρχαν του BDSM, και χρησιμοποιήθηκαν με τρόπο που να γίνεται σαφής η σχέση εξουσίας ανάμεσα στα 2 μέρη (πιστός-μοναχός, πιστός-θεός, κοκ), εξακολουθούν όμως να είναι καθολικά διαθέσιμες εκτός θρησκευτικών πλαισίων. Και οι 2 (Χριστιανισμός & BDSM) έχουν ρόλους, κανόνες, πρακτικές και περιορισμούς, με τη διαφορά ότι στην περίπτωση του BDSM είναι συνειδητή επιλογή και υπάρχει συναίνεση.

Καταλαβαίνω ότι η σύνδεση που γίνεται είναι οριακά ανίερη και βλάσφημη εκ πρώτης, καθώς λέξεις και πρακτικές που θεωρούνταν αγνές/ταπεινές και δείγμα αγιοσύνης, ξαφνικά μεταφέρονται σε ένα πλαίσιο που είναι το άκρως αντίθετο του ενάρετου βίου. Και αυτό τρομάζει και δημιουργεί αμφιβολίες.


Αν έπρεπε να ξεκινήσω μια τέτοια αναζήτηση, θα έθετα 3 ερωτήσεις ( στις οποίες δεν περιμένω απάντηση, θεωρείστε τις ρητορικές):

1. Από που ξεκινάει όλη αυτή η έντονη σύνδεση με τον χριστιανισμό? (βιώματα/περιβάλλον/ανάγκη)
2. Ανεξαρτήτου θρησκείας, υπάρχει η ίδια ανάγκη/ένταση για πίστη γενικότερα?
3. Ποιο είναι το πρόβλημα που λύνει?

 

Προσευχή και νηστεία 24/7 ..