Χριστιανισμός και BDSM

Ελάχιστες μόνο υποσημειώσεις στα όσα μας γράφετε @Jinger στο τόσο προσωπικό μοίρασμά σας αυτό.

Ακόμα περισσότερο, στερούνται αλληλεπίδρασης. Αυτό θέλει προσοχή: Όσο "Θεό" και αν νιώθετε τον Κ, όσες αποστάσεις και αν υπάρχουν μεταξύ σας, υπάρχει πάντα αλληλεπίδραση, ακόμα και στη σιωπή.

Δε μπορείτε να παραδώσετε κάτι που δεν έχετε.

Δε νομίζω ότι έχω καταλάβει τι θέλετε να πείτε. Αν κρίνετε μας λέτε.

Γενικά μιλώντας, το ασυνείδητο γνωρίζει τι θέλει και, αν του αφεθείτε, γνωρίζει τι κάνει και πώς το κάνει. Γνωρίζει από πού φεύγει και γιατί και πού θέλει να πάει. Όνειρα βλέπετε αυτό τον καιρό; Ακούστε τα, κάτι έχουν να σας πουν.

 

Όντως! Αλλά αυτό είναι τόσο κρίμα τώρα που το σκέφτομαι. Θα ήταν υπέροχο να είναι κάτι δικό μου και μάλιστα είναι κάτι που στην πραγματικότητα ως τώρα (θα έπρεπε να) μου ανήκει. Θα ήταν υπέροχο λοιπόν αυτό το τόσο δικό μου αγαθό να το παραδώσω, να πονέσω που το δίνω στον Κ. Τώρα η "θυσία" μού μοιάζει λειψή και ανούσια. Απλώς με απαλλάσσει από τον βραχνά του να μην ξέρω τι να την κάνω την ελευθερία μου.

Για τα υπόλοιπα, επανέρχομαι.

 

Στο M/s μια σκλαβα δεν μπορει να ανηκει σε δυο Αφεντες ακομα και αν ο ενας ειναι δημιουργημα της φαντασιας (Θεος)
Η υποταγη στον υπαρκτο, πραγματικο Αφεντη , που ειναι ανθρωπος, θα νοηματοδοτησει ξανα καθε ορο και λεξη τυχον επιβαρυμένη και διαστρεβλωμένη απο παρελθοντικες παραληρηματικές ιδεοληψίες.

 

Ναι, βεβαίως. Εννοώ πως αν κανείς φροντίσει να διαχωρίσει συνειδητά στο μυαλό του τα δύο αυτά διαφορετικά πλαίσια (θρησκεία, BDSM σχετισμός) - και συνεπώς και τις πράξεις που επιτελούνται και τα νοήματα που κουβαλούν-, τότε ο διαχωρισμός αυτός θα έχει περάσει στο υποσυνείδητο και τελικά, την στιγμή του session (ή αντίστροφα της όποιας θρησκευτικής πράξης) δεν θα υπάρχει -ή θα φθίνει- η σύγχυση των νοημάτων.

Ω ναι, έχετε δίκιο και ευχαριστώ!

 

Αν κοιτάξουμε κάτω από την επιφάνεια υπάρχουν κοινά στοιχεία στους δύο κόσμους.
Η απόλυτη παράδοση της θέλησης η υπέρβαση του εγώ μέσω της πίστης ο πόνος ως μέσο κάθαρσης και η ανάγκη για έναν ανώτερο καθοδηγητή.
Η συνύπαρξη αυτή δεν είναι εύκολη αλλά είναι εφικτή μέσα από συγκεκριμένα στάδια ψυχικής και πνευματικής ωρίμανσης.

 

Μου γεννάται η εξής ερωτηση..
Ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών του.
Είναι μια εικόνα ταπείνωσης.
Στο aftercare ένας μη αλαζόνας Κ δεν φροντίζει το υ;Όταν ο Κ πλένει τις πληγές προσφέρει ένα ποτήρι νερό και σκεπάζει το σώμα του υ που μόλις πριν εξουσίαζε κάνει μια πράξη βαθιάς ταπείνωσης;

 

Η αληθινή εξουσία δεν φαίνεται από το ότι μπορεί ο Κ να εξουσιάζει αλλά και με το εάν είναι ικανός όταν χρειαστεί να προστατεύσει, να φροντίσει και να αγκαλιάσει το s σε ευάλωτες στιγμές.

 

Φροντίζει κάτι πολύτιμο για τον ίδιο, διασφαλίζοντας την ακεραιότητα του υ του, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη του.

 

Αυτό εννοείται.
Όταν το υ βρεθεί σε μια ευάλωτη στιγμή δεν έχει σημασία η θεωρία αλλά η ωμή ανάγκη να νιώσει ότι ο άνθρωπος Αυτός είναι ικανός.