Γιατί η παράδοση του ελέγχου κρύβει τόση δύναμη;

Πόσο ωραίο!

 

@espimain Ναι "την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια." Αλλά πίσω από αυτή τη φράση κρύβεται μια ολόκληρη σπουδή. Αναρωτιέμαι λοιπόν.. Ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι που φτάνουν ένα υ να πάρει αυτή την απόφαση; Τι μεσολάβησε;
Όταν ένα υ σαν κι εμένα που σβήνει τον διακόπτη αναγκαστεί να ανάψει τον διακόπτη της λογικής;

 

Η φράση σας

είναι αληθινή, αλλά ατελής.

Το υποτακτικό άτομο κρατά το κλειδί της συναίνεσης. Αυτό είναι δύναμη — πραγματική. Αλλά δεν είναι έλεγχος. Ο έλεγχος δεν είναι το δικαίωμα να σταματήσετε. Είναι η άσκηση της εξουσίας μέσα στο συμφωνημένο πλαίσιο.

Η δύναμη του υποτακτικού είναι δυνητική — ενεργοποιείται μόνο όταν αποφασίσει να την ασκήσει. Μέχρι τότε, είναι αδρανής. Χωρίς την ισχύ η δύναμη του υποτακτικού μένει αναξιοποίητη.

Και γι' αυτό ακριβώς το BDSM δεν σχετίζεται με τη δύναμη — σχετίζεται με την Ανταλλαγή Ισχύος, που είναι ο πυρήνας του.

Με την άδεια Του,

de7

 

Σας ευχαριστώ για τη διόρθωση.
Επαναφέρετε τη συζήτηση στον πραγματικό της πυρήνα, το Consensual Non-Consent και το TPE.
Έχετε απόλυτο δίκιο. Το δικαίωμα να σταματήσεις (η συναίνεση) είναι η ασπίδα προστασίας όχι το τιμόνι της εμπειρίας. Αν το υ κρατούσε τον ενεργό έλεγχο ή τη διεύθυνση της σκηνής η λύτρωση της "γνωστικής αποφόρτισης" που περιέγραψα στην αρχή θα ακυρωνόταν ακαριαία. Το μυαλό δεν θα μπορούσε ποτέ να "σβήσει" γιατί θα βρισκόταν σε διαρκή εγρήγορση.
Βιωματικά αυτή η μετάβαση από τη "δυνητική δύναμη" στην "απόλυτη παράδοση" είναι μια σχεδόν μεταφυσική στιγμή. Είναι το δευτερόλεπτο που νιώθεις το σώμα σου να βαραίνει και να ελαφραίνει ταυτόχρονα. Η αναπνοή αλλάζει ρυθμό οι θόρυβοι του γύρω κόσμου ξεθωριάζουν και το μόνο που μένει είναι η φωνή ή το άγγιγμα του Κυρίαρχου. Εκείνη τη στιγμή το να μην είσαι πλέον υπεύθυνος για τον εαυτό σου δεν είναι αδυναμία είναι μια συγκλονιστική εσωτερική ησυχία.
Το παράδοξο λοιπόν και η βαθύτερη ομορφιά αυτής της δυναμικής είναι ότι χρησιμοποιείς την απόλυτη ελευθερία σου για να επιλέξεις την προσωρινή απώλειά της. Μέχρι να ενεργοποιηθεί η λέξη ασφαλείας, η ισχύς ανήκει ολοκληρωτικά στον άλλον. Και σε αυτή την εθελούσια απόλυτη παράδοση της ισχύος είναι που φωλιάζει η ψυχική κάθαρση.

 

Ακριβώς εκεί είναι το σημείο μηδέν. Όταν μιλάμε για κίνδυνο της σωματικής ή της ψυχικής ακεραιότητας η συζήτηση για "παιχνίδι" και "ανταλλαγή ισχύος" τελειώνει ακαριαία. Εκεί μπαίνουμε στα όρια της κακοποίησης και η φυγή είναι η μόνη υγιής αντίδραση.
Το σωματικό κομμάτι είναι συχνά το πιο εύκολο να εντοπιστεί..Αν ένας Κ αγνοήσει ένα hard limit ή δείξει σωματική ασυδοσία το σώμα αντιδρά αμέσως. Τι γίνεται όμως με την ψυχική ακεραιότητα;
Η ψυχική χειραγώγηση το gaslighting η συναισθηματική τιμωρία ή η εκμετάλλευση της ευαλωτότητας του υ έξω από τα όρια της σκηνής είναι κίνδυνοι που δεν αφήνουν σημάδια στο δέρμα αλλά διαλύουν την ψυχή. Εκεί, ο διακόπτης της λογικής αργεί μερικές φορές να ανάψει επειδή το υ έχει ήδη επενδύσει τεράστια εμπιστοσύνη.
Όταν όμως το υ συνειδητοποιήσει ότι ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι θα ήταν το "καταφύγιό" του γίνεται ο θύτης του η επιστροφή στη λογική είναι βίαιη αλλά σωτήρια.

 

Αν το καλοσκεφτούμε η στιγμή που το υ αναγκάζεται να ανάψει τον διακόπτη της λογικής κρύβει και ένα μεγάλο παράδοξο;Την ενοχή;
Αρχίζει να αμφισβητεί τον εαυτό του;