Γιατί η παράδοση του ελέγχου κρύβει τόση δύναμη;

Εκείνος που παραδινεται μπορεί να ανακαλύψει τη δύναμη του ,ενώ εκείνος που κυριαρχεί δοκιμάζεται στην ικανότητα να μην καταχράστει την δικιά του.
Το κάνουμε για να χάσουμε τον εαυτό μας η για να ανακαλύψουμε κατι απο τον εαυτό μας που μόνοι μας δε μπορεί να συναντήσουμε;;;

 

Φαντάζομαι, καλέ μου fractal, ότι δεν υπάρχει μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Η δική μου απάντηση προς ώρας είναι ότι α) είναι υπέροχο όταν τολμάμε και το κάνουμε με το ταιριαστό για μας πρόσωπο και β) οτι συναντάμε πολλά πολλά πολλά περισσότερα από τον εαυτό μας σε αυτό το σπειροειδές στροβίλισμα του ανακατεμένου yin και yang.

 

Το κάνουμε γιατί μας γκαυλώνει!

 

Στην σχέση που υπάρχει θα αποκαλυφθεί η αλήθεια μας
Εκεί που η παραδοση δεν είναι απλώς απώλεια ελεγχου και η κυριαρχία δεν είναι απλα άσκηση δύναμης.
Η μια δοκίμαζει την εμπιστοσύνη και η αλλη την ευθύνη
Το yin yang δεν είναι αντίθετοι ρόλοι αλλα δυο τρόποι να φτάσεις στο ιδιο σημείο εκει που ο αλλος σε ανακαλύπτει χωρίς να σε ακυρώνει. Αλήθεια τρυφερότητα και χώρο.
Μονος ισως να μη τα έβρισκα ποτέ.
Χρειάζεται κάποιος που να μπορείς να εμπιστευτείς κσι να αγαπήσεις.
Να αγαπήσεις βαθια κσι αληθινά χωρίς φόβο ,προαπαιτουμενα, διαπραγματεύσεις, αμφιβολίες

 

Και στις vanilla σχέσεις έτσι δεν είναι;

 

Φίλε μου καλέ σε ευχαριστώ που απαντάς . Για μενα ο ορισμός είναι περιορισμός. Ποτε δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να ειμαι πιστός σε ενα δόγμα , ενα κομμα , μια αισθητική ,μια επιλογή.
Σέβομαι τον αλλο οπως με σεβεται και εκείνος. Σε καθε περίπτωση τα πρωτόκολλα είναι σεβαστά αλλα ας μην κλειδώσουμε τις επιλογές μας βάσει αυστηρών κανόνων. Νομίζω χάνεται το fun.
Προσπαθώ να είμαι ανοιχτός και φυσικά με ενδιαφέρουν οι διαφορές πλευρές.
Φυσικά όποιος αισθάνεται στρατιώτης και είναι καλά με αυτό για μένα ειναι απόλυτα σεβαστό.
Αν ομως μπαίνω σε ενα ταξίδι που παίζει με τα ορια ,με την αισθητική ,με τους κανόνες δεν ξεκινάω με χάρτη και οδηγίες. Αφήνω την καρδια να με οδηγήσει . Αυτό ψάχνω. Σε ευχαριστώ