Μπορεί να υπάρξει πραγματική Κυριαρχία χωρίς τιμωρία;

Ας το θέσουμε απλά.
Για κάποιους αν δεν υπάρχει τιμωρία όταν σπάει ένας κανόνας δεν υπάρχει και πραγματική Κυριαρχία. Είναι η επίπτωση που κρατάει την ισορροπία.
Για άλλους πάλι η σωματική τιμωρία δεν χρειάζεται καν. Θεωρούν ότι ένα βλέμμα, λίγη απόσταση ή η παγωμένη σιωπή του Κ είναι πολύ πιο βαριά και αποτελεσματικά από οποιοδήποτε μαστίγιο.

Χρειάζεται η τιμωρία για να υπάρχει τάξη ή η πραγματική επιβολή γίνεται μόνο στο μυαλό;

 

Όταν δεν συγκατοικείς μαζί με τον Κ σου η σιωπή και η απουσία είναι εύκολες.Τι γίνεται όμως όταν ζείτε 24/7 κάτω από την ίδια στέγη και μοιράζεστε τον ίδιο χώρο;
Σε αυτή τη συνθήκη, πώς γίνεται η σιωπή και η συναισθηματική απόσταση πραγματικά αισθητή στο s; Πώς δείχνει ένας Κ την αποδοκιμασία του μέσα στην καθημερινότητα του σπιτιού, ώστε να <χτυπήσει> στο μυαλό χωρίς να χαθεί η λειτουργικότητα της συμβίωσης;

 

Αναπτύσσονται ξεχωριστοί κώδικες και λειτουργούν.

 

Από προσωπική εμπειρία, λόγω συνθηκών δεν συγκατοικούμε μόνιμα, ωστόσο περνάμε μεγάλα χρονικά διαστήματα κάτω από την ίδια στέγη. Επομένως, μπορώ να πω ότι η απόλυτη απουσία πράγματι δεν είναι εφικτή όταν μοιράζεσαι τον ίδιο χώρο.

Υπάρχουν, όμως, και άλλοι τρόποι να γίνει αισθητή η δυσαρέσκεια του Κ. Μπορεί να περιορίσει την επικοινωνία στα απολύτως απαραίτητα και στη συνέχεια να σε στείλει σε διαφορετικό χώρο, κάτι που δημιουργεί και πάλι μια μορφή φυσικής απόστασης, ακόμη κι αν βρίσκεστε κάτω από την ίδια στέγη. Ή μπορεί να σου αναθέσει, για παράδειγμα, επιπλέον προπόνηση που απεχθάνεσαι, πρόσθετες αγγαρείες ή να επιλέξει για εσένα ένα απλό αλλά θρεπτικό γεύμα, αντί για το λαχταριστό φαγητό που ετοίμασες για εκείνον.

Άλλωστε, ακόμη κι αν το πυγοράπισμα αποτελεί μέρος της δυναμικής και δεν συνιστά απαραίτητα τιμωρία, στην πράξη δεν γίνεται να δέρνεστε 24 ώρες το εικοσιτετράωρο! Το πλαίσιο, όμως, και η δυναμική της σχέσης παραμένουν σταθερά, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει εκείνη τη στιγμή κάποια συγκεκριμένη πράξη ή τιμωρία.

Συνήθως, όμως, δεν χρειάζονται όλα αυτά. Μια παρατήρηση, ένας πιο αυστηρός τόνος ή και μόνο η εμφανής δυσαρέσκειά του αρκούν για να περάσει το μήνυμα. Η αποδοκιμασία του Κ δεν χρειάζεται να είναι διαρκής ή θεαματική για να γίνει αισθητή.

 

Τιμωρία για μένα μπορεί να επέλθει μόνο αν ο/η "s" υποστεί κάτι που δεν θέλει να κάνει ή τον ενοχλεί. Θυμάμαι σε ένα παλαιότερο νημα στις Εμπειρίες την dora_salonica (παρεμπιπτόντως οι ιστορίες της μας λειπουν), να διηγείται ότι ένας φίλος του Αφέντη της, πρότεινε σε αυτόν να την βάλει να φάει σκατά, επειδή έχυνε παρά το ότι τις είχε απαγορευτεί. Αλλά χωρίς τιμωρία δεν μπορεί να υπάρχει αληθινή σχέση D/s

 

Αλίμονο αν η σχέση D/s εξαρτάται από την τιμωρία.
Ουαί κι αλίμονο αν αυτό το λέει υποτακτικό άτομο.
Κυριαρχία που βασίζεται στην τιμωρία προαναγγέλλει επανάσταση των σκλάβων.

 

Προσωπικά, μετά από πολλά χρόνια σταθερής σχέσης και συγκατοίκησης με την Κυρία μου, διαπίστωσα πως η τιμωρία ή αλλιώς η συνέπεια που επιφέρει κάποια πράξη μου, είναι μέρος της σχέσης... Δεν υπάρχει σχέση αν δεν υπάρχει και η δυναμική "πράξη-συνέπεια". Χωρίς την τιμωρία/ συνέπεια η σχέση μάλλον δεν ενδιαφέρει τον άλλο, εν προκειμένω τον/την Κ.
Η αποδοχή της τιμωρίας είναι το κομμάτι που ο τιμωρουμενος πρέπει να δουλέψει... Αν κατανοεί πως μέσω της τιμωρίας βελτιώνεται τότε η τιμωρία έχει λειτουργήσει θετικά και αυτό φέρνει και την αποδοχή της τιμωρίας, ίσως και ηδονή εφόσον η τιμωρία οδηγεί σε βελτίωση της σχέσης, επαναπροσδιοροσμο των ορίων και αλληλοκατανοηση!
Αυτό γίνεται, όπως σωστά αναφέρθηκε, ακόμη και με ένα βλέμμα και όχι πάντα με σωματική τιμωρία... Το βλέμμα Αυτό μπορεί να προσφέρει απίστευτη ηδονή, ακόμη κι αν προειδοποιεί για τις συνέπειες ή φανερώνει αποδοκιμασία. Το έχω βιώσει αυτό σε μάλωμα ή σε κήρυγμα που δεχόμουν από την Κ μου είτε προληπτικά για να προσέξω την συμπεριφορά μου π.χ. γονατισμενος μπροστά της λίγο πριν φύγουμε για έξοδο, είτε όταν τολμούσα να μην είμαι απόλυτα υπακουος και πειθαρχημενος για την πλήρη ικανοποίηση της. Το έχει κάνει αυτό δημόσια, μπροστά στον κύκλο μας, και παρά τον απίστευτο και πρωτοφανή εξευτελισμό μου λειτούργησε πολύ θετικά και για τους δύο μας!

 

Τι λέτε;

 

Τι λέω;

 

Το ερώτημα αν η Κυριαρχία χρειάζεται την τιμωρία για να υπάρξει είναι δομικό, και η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με όρους γενικούς. Διότι το πώς θα διαφεντεύει ο Αφέντης την Ιδιοκτησία Του είναι καθαρά δική Του απόφαση. Αν θέλει να διαφεντεύει μέσα από τιμωρίες, κανείς δεν θα Τον κρίνει για αυτό. Είναι δικαίωμά Του, και η δομή της Ανταλλαγής Ισχύος δεν του το αφαιρεί. Το ζήτημα δεν είναι τι κάνει, αλλά αν αυτό που κάνει παράγει το αποτέλεσμα που επιθυμεί.

Ο Αφέντης στον οποίο ανήκω εδώ και επτά χρόνια, σε συσχετισμό Ολικής Ανταλλαγής Ισχύος, με τον οποίο συγκατοικώ και ανατρέφω μαζί Του παιδί τριάμισι ετών, δεν πιστεύει στην αποτελεσματικότητα των τιμωριών. Και θα εξηγήσω γιατί, όχι ως θέση που ισχύει για όλους, αλλά ως αυτό που έχει αποδειχθεί στη δική Μ/μας δυναμική.

Η συμμόρφωση μέσω του σωματικού πόνου είναι μεσαιωνική μέθοδος. Λειτουργεί σε καθεστώτα που δεν έχουν πειστεί για την υπακοή και χρειάζονται τον φόβο για να τη διατηρήσουν. Ένας Κυρίαρχος που τιμωρεί σωματικά για να επιβάλει τάξη δεν εμπιστεύεται την κατίσχυσή Του — την επιβεβαιώνει μέσω του πόνου. Και η επιβεβαίωση μέσω πόνου είναι ομολογία αβεβαιότητας.

Η αδιαφορία, από την άλλη, είναι χαρακτηριστικό χειριστικού ανθρώπου, και τη συναντάμε κατά κόρον στον vanilla κόσμο. Η σιωπή ως τιμωρία, η απόσυρση της προσοχής, το «πάγωμα» — όλα αυτά δεν είναι εργαλεία Κυριαρχίας. Είναι εργαλεία χειρισμού. Λένε στο slave «δεν αξίζεις την προσοχή μου μέχρι να συμμορφωθείς», που είναι η ίδια τακτική που χρησιμοποιεί ο συναισθηματικά κακοποιητικός σύντροφος. Η Κυριαρχία δεν έχει ανάγκη από τέτοια εργαλεία, γιατί δεν βασίζεται στην απόσυρση της παρουσίας Της — βασίζεται στην παρουσία Της.

Ο Αφέντης στον οποίο ανήκω θεωρεί την επικοινωνία και την κατανόηση του λάθους από το slave ως τον μέγιστο ανθρώπινο συσχετισμό. Όταν το slave κάνει λάθος, δεν χρειάζεται να πονέσει για να καταλάβει. Χρειάζεται να καταλάβει. Και η κατανόηση είναι πράξη νοητική και ψυχική, όχι σωματική. Το λάθος δεν διορθώνεται με πόνο — διορθώνεται με επίγνωση. Και η επίγνωση δεν επιβάλλεται. Καλλιεργείται.

Και είναι σαφές εξαρχής, από την πρώτη στιγμή του συσχετισμού Μ/μας, πώς αν το λάθος δεν διορθωθεί και επαναληφθεί τρεις φορές, η μόνη λύση είναι η οριστική αποδέσμευση. Και αυτό γιατί το slave δεν είναι σε θέση να υπηρετήσει ουσιαστικά. Δεν πρόκειται για τιμωρία. Πρόκειται για συνέπεια. Το slave που δεν μπορεί να μάθει, δεν μπορεί να υπηρετήσει. Και το slave που δεν μπορεί να υπηρετήσει δεν είναι slave — είναι βάρος. Και ο Αφέντης δεν κρατά βάρη. Κρατά Ιδιοκτησία.

Άρα, @darkmoon_o, η απάντηση στο αρχικό σας ερώτημά σας είναι: ναι, μπορεί να υπάρξει πραγματική Κυριαρχία χωρίς τιμωρία. Και μάλιστα, η πραγματική Κυριαρχία δεν χρειάζεται τιμωρία γιατί δεν στηρίζεται στον φόβο. Στηρίζεται στην κατίσχυση. Και η κατίσχυση, όταν είναι αληθινή, δεν χρειάζεται μαστίγιο. Χρειάζεται μόνο την παρουσία της.

Με την άδεια Του,

de7