Απόκρυψη ανακοίνωσης

Καλώς ήρθατε στην Ελληνική BDSM Κοινότητα.
Βλέπετε το site μας σαν επισκέπτης και δεν έχετε πρόσβαση σε όλες τις υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τα μέλη μας!

Η εγγραφή σας στην Online Κοινότητά μας θα σας επιτρέψει να δημοσιεύσετε νέα μηνύματα στο forum, να στείλετε προσωπικά μηνύματα σε άλλους χρήστες, να δημιουργήσετε το προσωπικό σας profile και photo albums και πολλά άλλα.

Η εγγραφή σας είναι γρήγορη, εύκολη και δωρεάν.
Γίνετε μέλος στην Online Κοινότητα.


Αν συναντήσετε οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την εγγραφή σας, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας.

The Honey Badger

Συζήτηση στο φόρουμ 'BDSM Art and Literature' που ξεκίνησε από το μέλος Arioch, στις 26 Ιουλίου 2026.

  1. Arioch

    Arioch Τίποτα δεν πάει χαμένο... Premium Member Contributor

    26. Commando

    «Εσύ πότε θα πας Κεφαλονιά,» την ρώτησα και καλά με ακαδημαϊκό ενδιαφέρον και μέσα μου να γίνεται του δέκατου κύκλου της Κολάσεως. Από τους εννιά.

    «Έλεγα να πάω αρχές Ιούλη,» μου είπε, «αλλά αν σ’ αφήσω μόνο σου παίζει να μου γίνεις κινούμενη ακτινογραφία…»

    «Μα είδες τι σου είμαι, ο αλήτης;» της είπα με την καρδιά μου να παίζει ταμπούρλο.

    «ΘΑ ΣΕ ΓΔΑΡΩ!» με απείλησε. «Δεν αστειεύομαι, Μιχάλη,» μου είπε πιο σοβαρά.

    “Yup, I know…” ξεφύσησα. Και μετά αναστέναξα με κίνδυνο να την πλευριτώσω, και μου ήταν και με ένα μπλουζάκι. «Δε χρειάζεται να ψηθείς Αθήνα, μωρό μου… μπορείς να με δέρνεις και μέσω viber ή messenger.»

    «Δεν έχει πλάκα έτσι!» μου είπε παιχνιδιάρικα. «Με τη Χαριτίνη στη Σορβόννη και την Κωνσταντίνα εδώ, θα έκοβα φλέβες μετά την πρώτη εβδομάδα στο Ληξούρι,» μου εξομολογήθηκε. “And then there is you…”

    «Αυτό που το πας; ε; ε; ε;» της έκανα σαν παιδάκι κερδίζοντας ακόμα ένα μικρό ρουθούνισμα.

    «Οπότε έχουμε μέχρι την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου να σε παχύνω!» μου δήλωσε.

    Το γεγονός ότι 26 χρονών μαντράχαλος, διδακτορικός φοιτητής, άρχισα να τρέχω σαν παιδάκι πάνω-κάτω και να χοροπηδάω σαν κατσίκι στο γραφείο… ε, για μένα μιλάμε, δεν το λες και υπερβολή, LOL!

    Η Μελίτη κούναγε το κεφάλι της αριστερά-δεξιά χαμογελώντας σα να μην πίστευε στα μάτια της αλλά εγώ είχα ξεφύγει τελείως.

    Σταμάτησα και άνοιξα το YouTube και έγραψα πυρετικά. Πάτησα Play και έδωσα το χέρι μου στη Μελίτη. «Χορεύετε δεσποινίς;»

    Χωρίς να περιμένω απάντηση την τράβηξα να σηκωθεί, και το έκανε γελώντας. Την πήρα αγκαλιά πάνω που έπεσαν οι πρώτες νότες του Hungarian Dance.

    «Δεν ξέρω waltz!» μου είπε γελώντας.

    «Ούτε εγώ!» της είπα. «Και δεν είναι waltz, είναι Csárdás» της είπα και αρχίσαμε να γυρίζουμε ο ένας γύρω από τον άλλον σαν αρκούδες πάνω σε λάβα.

    «Μη μου πεις, το διάβασες στο Wikipedia!» μου είπε γελώντας.

    «Nope, μου το είπε ο Gemini!»

    «Ρώτησες το Gemini τι χορός είναι το Hungarian Dance?»

    «Βαριόμουν»! της απάντησα, κερδίζοντας ακόμα πιο δυνατά γέλια.

    Και μετά ακολούθησαν Animals, γιατί κατά τα φαινόμενα δεν παθαίνουν hallucinations (confabulations, διόρθωσα τον εαυτό μου!) μόνο τα LLM, κατά τα φαινόμενα και ο Αλγόριθμος δεν λέει όχι για καμιά βολτίτσα σε Dutch coffee shops.

    «Λοιπόν, πάω να ντυθώ για να φύγουμε!» μου είπε όταν την άφησα από την αγκαλιά μου.

    «Μια χαρά είσαι κι έτσι!» της είπα και της έχωσα παιχνιδιάρικα μια στα κωλομέρια.

    ΔΕΝ ΦΟΡΟΥΣΕ ΤΟ ΚΥΛΟΤΑΚΙ ΤΗΣ!!!! ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΣΕ FULL COMMANDO ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ EDDIE!

    «ΑΧΝΕ!» μου έκανε θεατρικά, και είχα κάψει που είχα κάψει φλάντζα, με αποτελείωσε…

    Τελικά, πλάκα-στην-πλάκα, με τα ρούχα μου βγήκε στο δρόμο, δηλαδή τη μπλούζα και το σορτσάκι και όχι σαν Σκωτσέζος καταδρομέας. Μου είπε να πάρω απλά το μαγιό μου, μια πετσέτα και το αντηλιακό και τα υπόλοιπα θα τα φρόντιζε εκείνη.

    Και τζιν!

    «Με τη μηχανή θα πάμε, κι εγώ μακρύ παντελόνι θα φορέσω!» μου δήλωσε, και επειδή ένιωθα λίγο γελοίος να φορέσω τζιν με σαγιονάρες, φόρεσα ένα ζευγάρι καλοκαιρινά μοκασίνια και οι σαγιονάρες στη σακούλα.

    Και πράγματι, και η ίδια τζιν παντελόνι φόρεσε με sneakers. Βέβαια πήρε μαζί της και ένα παρεό για την παραλία, και μαζί με όλα τα τζιτζιμπράγκαλά της, τα έβαλε στο βαλιτσάκι του sport Billy, έχωσε και τα δικά μου, και τα ζαλώθηκα στην πλάτη σαν μουλάρι.

    (Με το “σαν” της μεγαλοπρέπειας!)

    «Κάνε μου λιγάκι μμμμμμμμμ» της τραγούδισα μουγκανίζοντας σαν γελάδι που του πάτησαν την ουρά «κι εγώ αμέσως θα σου κάνω μμμμμμμμμ!» και με κοίταξε σα να είχα φάει γλάστρα στο κεφάλι. «Γιώργος Μαρίνος!» της είπα, και βεβαιώθηκε ότι όντως μικρός είχα φάει γλάστρα στο κεφάλι.

    Κανένα σέβας η σημερινή νεολαία.

    Κάναμε και μια στάση στο Μικέλ για δεύτερο καφέ, και εκεί ανακάλυψα ότι υπάρχει και συσκευασία για μηχανές! Κοίτα να δεις ρε φίλε τι μαθαίνει κανείς στα γεροντάματα. Και εκεί μου ήρθε στο μυαλό ο Τσάκωνας από το “μάθε παιδί μου γράμματα”: Έξι χρόνια στο δημοτικό, έξι χρόνια στο γυμνάσιο…»

    «Τι σκέφτεσαι;» με ρώτησε ενώ περιμέναμε τους καφέδες μας.

    «Έξι χρόνια στο δημοτικό,» ξεκίνησα να της λέω τελείως άκυρα. «Έξι χρόνια σε γυμνάσιο και λύκειο. Οκτώ χρόνια στο πολυτεχνείο. Έξι χρόνια μέχρι να πάω δημοτικό. Σύνολο 26. Εντάξει, μου βγαίνουν!»

    Έβαλε τα γέλια χωρίς να έχει ιδέα τι της έλεγα. «Αρχικά το πολυτεχνείο είναι πέντε χρόνια, βάλε και ενάμιση το μεταπτυχιακό και τριάμισι το διδακτορικό… δέκα!»

    Και εκεί σκάλωσε γιατί δεν της έβγαιναν τα νούμερα.

    «Κάτσε, δε βγαίνει!» μου είπε.

    «Εχμ…ξεκίνησα το μεταπτυχιακό στο τέταρτο έτος,» της είπα. «Στο πέμπτο, είχα ξεκινήσει το διδακτορικό, στην ουσία το πρώτο σκέλος της μεταπτυχιακής μου εργασίας είναι μέρος του διδακτορικού μου.»

    “WUT?”

    «Μη με βλέπεις έτσι σκληροκαργιόλη και σφίχτη!» της είπα, και παραλίγο να της φύγει ότι είχε μείνει από τον πρώτο καφέ από τη μύτη, «κατά βάθος είμαι nerd!»

    «Κι εγώ είμαι nerd!» μου είπε αναστενάζοντας… «αλλά εσύ αδερφάκι μου είσαι μια κατηγορία μόνος σου!»

    «Μισή!» της είπα και με κοίταξε με απορία. «Μού ‘ταξες ότι θα με παχύνεις!»

    Κούνησε το κεφάλι της με θεατρική απελπισία και μουρμούρισε μέσα από τα δόντια της τη γνωστή ακολουθία που έμπαζε: θα με σφάξει, θα με πνίξει, θα με πυροβολήσει, θα με αποκεφαλίσει και μετά θα με φυτέψει στις γλάστρες, και όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

    «Trivia! Αν μια σειρά συγκλίνει αλλά όχι απολύτως, τότε για κάθε πραγματικό αριθμό μπορούμε να κατασκευάσουμε αναδιάταξή της ώστε να συγκλίνει σε αυτό τον αριθμό! Riemann, bitches!»

    «ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΝΟΥΜΕΡΟ;»

    «Η ακολουθία σου… που θα με αποκεφαλίσεις κλπ μπάζει…» της εξήγησα. «Αλλά αν συγκλίνει υπό προϋποθέσεις, το σώζουμε!» συνέχισα ζορίζοντας την τύχη μου.

    Αποφασίζοντας ότι δε θα βγάλει άκρη μαζί μου, μού έδωσε φύλλο πορείας για την μηχανή και να κάτσω εκεί και να μη βγάλω άχνα γιατί άντε γιατί άντε.

    Και όπως έκανα να πάω στη μηχανή, μου έχωσε και μια παιχνιδιάρικη κλωτσιά στα καπούλια.

    «Εγώ μάρτυρας!» είπε η κοπέλα στον πάγκο. Στην Μελίτη, όχι σε μένα.

    Αδικία! Αυτό έχω να πω!

    Επέστρεψε μετά από δέκα λεπτά, και αφού μου είπε “Ιχλίμιντριχ” και μου έδωσε ένα φιλάκι, ζαλώθηκα και το σακουλάκι με τους καφέδες.

    «Έτοιμος;» μου είπε από το Bluetooth του κράνους όταν ανέβηκα κι εγώ.

    “I was born ready!” της είπα αυτάρεσκα.

    «Φουκαρά μου μη μου αρχίσεις πραγματική ανάλυση σε βλέπω να έρχεσαι με τα πόδια!» με απείλησε.

    «Χα! Έχω τα πράγματα!» της είπα βρίσκοντας την τρύπα στη συλλογιστική της.

    «Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν μπορώ να πάρω εγώ το σακίδιο στην πλάτη;»

    Ναι, αλλού ήταν η τρύπα!

    (LOL, έτσι μου είχε πει και η Ελευθερία μια φορά που νόμιζα ότι την έπαιρνα από πίσω και είχα μπει μπροστά. Και έλεγα κι εγώ, σάμπως να παραμπήκα εύκολα, άλλες φορές βέλαζε στην αρχή και με απειλές κατά της σωματικής μου ακεραιότητας αν σταματούσα… Άβυσσος… Και μετά συνέχιζε να βελάζει, για τελείως διαφορετικούς λόγους…)

    Παρά το φαντασμαγορική φαντασμαγορία των οπίσθιων την Μελίτης, δεν την έκοβα να έχει τέτοιες ορέξεις. Καλά, μη νομίζετε ότι θα μ’ έπαιρνε και από κάτω, έτσι; Σαν αίσθηση προτιμώ το μπροστά· για μένα τουλάχιστον στο από πίσω περισσότερο η ιδέα ήταν παρά κάτι άλλο.

    Για τους ομοφυλόφιλους άντρες, που δεν μπορούσαν να κάνουν και αλλιώς, κάπου το καταλάβαινα. Στις γυναίκες γιατί άρεσε—καλά, όχι σε όλες έτσι, από τις πέντε μόνο Ελευθερία και Τριανταφυλλιά—δεν το καταλάβαινα, αλλά όταν σου χαρίζουν γάιδαρο δεν τον κοιτάς στα δόντια.

    Και έτσι, με αυτές τις σκέψεις του κώλου, ούτε που κατάλαβα πότε φτάσαμε στην παραλία, όπου βρήκαμε Τζο και Αλεξία να κάνουν τις λιαστές ντομάτες. Και οι δυο χωρίς το πάνω μέρος του μαγιό, αλλά τουλάχιστον μπρούμητα.

    «Άμαχος πληθυσμός!» είπα για να τις ξυπνήσω.

    «Βρε καλώς τους!» είπε η Τζο, χωρίς ωστόσο να σηκωθεί και παρά το πείραγμά της ούτε η Αλεξία το έκανε.

    «Ξαδερφούλη, θα σηκωνόμουν να σε αγκαλιάσω, αλλά θα μου μείνεις, και τι να σε κάνω που σ’ αγαπάω!» μου είπε χαχανίζοντας. «Τι κάνεις κούκλα;» ρώτησε την Μελίτη.

    «Προσπαθώ φιλότιμα να μην τον στραγγαλίσω!» τους είπε με αγάπη, και βάλανε και οι δύο τα γέλια. «Μ’ έχει τρελάνει από το πρωί!»

    «Προς υπεράσπισή μου!» ξεκίνησα να λέω και εκεί σταμάτησα γιατί δεν είχα τι άλλο να πω.

    «Έλα να σου βάλω αντηλιακό ρε νούμερο!» μου έκανε χαμογελώντας μου τρυφερά.

    Τη βοήθησα να στρώσουμε την ψάθα, και μετά τα πέταξε και εκείνη μένοντας με το μαγιό της και ήταν η σειρά μου να την αλείψω.

    Αααχ… κολάρα η logo στιγμής…

    «Λοιπόν, κολύμπι!» μου είπε όταν τελείωσα.

    «Εγώ έλεγα να κάνω λίγο ηλιοθεραπεία!» της είπα γιατί ήξερα τι μου ερχόταν και προσπαθούσα να το αποφύγω. “I hate tan lines!”

    «Α, μπα;» είπε η Αλεξία. «Να γυρίσουμε πλευρό τότε.»

    Εντωμεταξύ πρέπει να άλλαξα καμιά δεκαριά χρώματα όπως έκανε ότι και καλά πάει να σηκωθεί, και δήλωσα με πάθος ότι τα tan lines είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη μετά τη μαύρη μπύρα.

    «Προχώρα!» μου είπε και μου έδωσε μια στα καπούλια, το οποίο δε διέφυγε της προσοχής των άλλων δύο.

    «Έτσι, να τη σκίσεις τη γάτα!» έκανε η Τζο.

    «Ξαδερφούλη μη την ακούς! Δείξε πόσο σκληρός καργιόλης είσαι, κοπάνα της το χέρι με τον κώλο να μάθει η κάρχια!»

    «Με κατέστρεψες!» της είπα κλαψουρίζοντας. «Θα με πάνε αίμα!»

    «Θα σε ΠΑΜΕ!» μου είπε διορθώνοντας το πρόσωπο. «Προχώρα ρεμάλι!»

    Και φάε και μια δεύτερη, υπό τις ιαχές, τα σφυρίγματα και τις επιδοκιμασίες του ντουέτου της καταστροφής… μου.

    Και φυσικά με το που μπήκαμε μέσα μου έδωσε δέκα λεπτά να σαλιαρίσουμε, πριν αρχίσει ο δεύτερος κύκλος εκπαίδευσης των ΟΥΚ. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν κινδύνεψαν με τάκλιν στην καρωτίδα ανυποψίαστοι ροφοί, το λες και πρόοδο.

    Πλάκα στην πλάκα πάντως, και παρόλο που με ξεθέωσε για δεύτερη σερί Κυριακή, όντως ο τρόπος που κολυμπούσα είχε αρχίσει να εμφανίζει σαφή βελτίωση. Μπορεί να μου βγήκε η γλώσσα και πάλι αλλά η κούραση ήρθε λόγω της διάρκειας—κολυμπώντας σωστά κουραζόμουν λιγότερο στις κινήσεις μου.

    Όταν ο Κεφαλλονίτης Hartman αποφάσισε ότι αρκετά για την ώρα, ήρθε πάνω μου και με αγκάλιασε μέσα στο νερό τυλίγοντας τα πόδια της πίσω από τη μέση μου.

    «Είδες;» μου είπε αφού μου έδωσε ένα τρυφερό φιλάκι. «Καλύτερα δεν ήταν σήμερα;»

    «Ήταν!» της απάντησα χαμογελώντας, και επειδή ότι θυμάμαι χαίρομαι η επόμενη μου παρατήρηση εννοείται ότι ήταν παντελώς άκυρη. «Δεν είχα καταλάβει ότι η αδερφή σου κάνει διδακτορικό στη Γαλλία.»

    «Με υποτροφία από το ίδιο το πανεπιστήμιο της Σορβόννης!» μου είπε με υπερηφάνεια που δε μπορούσε να κρυφτεί. «Και δεν είναι απλή υποτροφία, στην πραγματικότητα είναι “Contrat Doctoral” όπως το λένε οι ιθαγενείς!»

    «Οι ιθαγενείς!» επανέλαβα βάζοντας τα γέλια, παρόλο που αν το καλοσκεφτείς είναι ακριβώς η σωστή λέξη. «Πώς της φαίνεται η ζωή στη Γαλλία;»

    «Σάμπως και βγαίνει από το εργαστήριό της αν δεν πάω εγώ να την ξεκουνήσω;» μου είπε με τρυφερή απελπισία. «Σου θυμίζει κάποιον;»

    «Τους νυχτοφύλακες που έκαναν παράπονα στον Δημήτρη ότι πάλι κλείδωσαν τον ψιλολέλεκα στα εργαστήρια!» της απάντησα. “What?” συνέχισα βλέποντάς την να με κοιτάει πάλι με αυτό το απροσδιόριστο ύφος που με έκανε να πιστεύω ότι κάποια μαλακία είχα κάνει πάλι.

    «Ιχλίμιντριχ!» μου είπε και με φίλησε τρυφερά. «Είσαι το χταπόδι μου!»
     
  2. Arioch

    Arioch Τίποτα δεν πάει χαμένο... Premium Member Contributor

    27. The Crazy World of Arthur Brown

    Η Βίκυ φρόντισε να στείλει μήνυμα πριν έρθουν ώστε Jo και Αλεξία να βάλουν τα πάνω τους πριν έρθουν. Και φυσικά δεν μπορούσαν να με προειδοποιήσουν… όχι καργιόλη, θα πάθεις αυτανάφλεξη και θα πεις ένα τραγούδι.

    Fire, I got you to burn
    Fire, I got you to learn

    Και έτσι διαπίστωσα ότι υπάρχουν και άλλου είδους φαντασμαγορικές φαντασμαγορίες, πέραν των οπίσθιων της Μελίτης: Τα στήθη της Αλεξίας. Της πρώτης μου ξαδέρφης. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είδα και την Τζο σε όλη της τη μεγαλοπρεπή μεγαλοπρέπεια, και μπορεί να μην ήταν Αλεξία, αλλά μια χαρά προκαλούσε εμφράγματα. Και εγκεφαλικά. Και εμβολή.

    Κατά τα φαινόμενα και νεφρική ανεπάρκεια από τα γέλια και στις τρεις γαϊδάρες όταν με είδαν να κάνω τη σουπιά πάνω στην άμμο. Δηλαδή, τι σουπιά; Τους εξωγήινους από το Abyss έκανα.

    Και δεν ήταν καν εξωγήινοι, τρομάρα τους. Νομίζω, δηλαδή…

    Ευτυχώς που ντύθηκαν προτού χρειαστεί να καταφύγω στη δερματική αναπνοή γιατί εκείνη τη στιγμή ήμουν σα να είχα πιει curare από το μπουκάλι.

    Και φυσικά με το που επανήρθα άρχισε το γλέντι, και ποια άλλη θα το άρχιζε από τη… φοράδα μου;

    «Χθες το βράδυ παίξαμε αυτό το παιχνίδι με το ζώο, τη μορφή νερού και το χρώμα, το ξέρετε;»

    «Τίποτε άλλο παίξατε;» την ρώτησε η Τζο.

    «Αμέ!» απάντησε η Μελίτη πρόθυμα.

    «ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑ» απάντησε η Αλεξία. «Και;»

    “Messy!” αποκρίθηκε η Μελίτη, μετατρέποντάς με και πάλι σε φωτορυθμικό και κάνοντας τις άλλες δύο να τις πιάσει ο βήχας από τα γέλια.

    «Κοριτσάκια και πάλι κοριτσάκια!» είπε η Τζο.

    «Ναι, γιατί μωρή εσύ είσαι λιγότερο messy!» της απάντησε η Αλεξία.

    Ignorance is bliss. I stand by these words!

    Γιατί φυσικά μπορεί το μυαλό μου να είναι στενές επαφές τρίτου τύπου αλλά ο πρόεδρος δεν έχει τις ανάλογες λεπτότητες. Βάλε τα βυζιά και των δύο (ΞΑΔΕΡΦΗ ΣΟΥ! ΜΑΖΕΨΟΥ!) βάλε και τα υπονοούμενα, βάλε και τις αναμνήσεις των χθεσινοβραδινών πομπών μας, και να τη πετιέται.

    «ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΑ, ΠΑΘΑΙΝΕΙ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ! ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙΤΕ!» φώναξε η Τζο (και φταίω εγώ που της είχα εξηγήσει το να τη πετιέται, γιατί αν δεν πυροβολήσεις πρώτα τον εαυτό σου στο πόδι, ποιο είναι το νόημα τη ζωής 

    «ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!» φώναξε η Μελίτη, και πού στο διάολο ήξερε τα worms? Αυτό το κορίτσι είναι όλο εκπλήξεις.

    «ΤΟ ΠΑΛΑΜΑΡΙ ΤΟΥ ΒΑΡΚΑΡΗ ΒΓΗΚΕ ΠΑΓΑΝΙΑ!» συνέχισε η Αλεξία.

    «ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΟΠΩΣ ΛΑΧΕΙ!» κακάρισε η Μελίτη.

    «Μουγκρίζουν τ’ Άγραφα, σείεται η στεριά!» συμπλήρωσε κλαίγοντας από τα γέλια η γαϊδάρα η ξαδέρφη μου.

    «ΓΚΟΥΣΚΟΥΝΙΑΔΑ!» φώναξε η Τζο, και παίζει να ακούστηκε μέχρι και στο bitch bar που ήταν στα 200 μέτρα.

    «ΔΕΝ ΕΠΑΙΖΕ Ο ΓΚΟΥΣΚΟΥΝΗΣ!» είπα ενοχλημένος όπως κάθε φορά που ακούω ανακρίβειες να ειπώνονται με σιγουριά—γιατί αλίμονο αν δε με πείραζε αυτό και όχι το live roasting—και τα γέλια κόπηκαν μαχαίρι.

    «Αρχικά στα δύο πρώτα έπαιζε ο Παύλος Καρανικόλας και όχι ο Κώστας Γκουσγκούνης,» ξεκίνησα σαν Μπακογιαννόπουλος της τσόντας και αφετέρου το «Μουγκρίζουν τ’ άγραφα!» δεν είναι τσόντα! Είναι από αντάρτικο τραγούδι.

    Νομίζω ότι αν έβγαινε ο Godzilla να πάρει σάκε από το μπιτσόμπαρο—γιατί κάπως δε νομίζω ότι το φρέντο εσπρέσο θα ήταν του γούστου του— λιγότερη μούγκα θα είχε πέσει.

    (LOL, σιγά που θα έβρισκε sake!)

    “What?” ρώτησα ενοχλημένος από το βλέμμα τους.

    «Αισθάνεσαι καλύτερα τώρα;» με ρώτησε η Μελίτη προσπαθώντας σκληρά να μη βάλει τα γέλια.

    «Άλλος άνθρωπος!» της απάντησα, και ήταν σα να έδωσα το σύνθημα, και κάπως βρέθηκαν και οι τρεις τους να κλαίνε αγκαλιασμένες από τα γέλια.

    Αν είναι να γίνεις ρόμπα, να γίνεις σωστά!

    Και πάνω που πίστευα ότι δεν μπορεί να γίνω περισσότερο ρόμπα, ότι έφτασα το ολικό ακρότατο, τον πάτο του βαρελιού, διαπίστωσα ότι το βαρέλι είχε τρύπα και κάπως κατάφερα να βγω στον αντίποδα. Καλά δηλαδή που έκανα και τα μαθήματα ελεύθερης κολύμβησης γιατί είναι στο Νότιο Ειρηνικό. (Το γεγονός ότι εκεί ο Ειρηνικός έχει κοντά πεντέμισι χιλιόμετρα βάθος δεν το σχολιάζουμε…)

    ΜΕΧΡΙΚΑΙΟΖΑΧΑΡΙΑΣΜΕΓΛΕΝΤΙΣΕ!

    Γιατί φυσικά και όταν ήρθαν και οι άλλοι τρεις, οι δυο γαϊδάρες και η μια φοράδα (ιχλίμιντριχ αφού!) τους εξιστόρησαν τα γεγονότα με το νι και με το σίγμα, ο ΖΑΧΑΡΙΑΣ… Ο ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ πέταξε το εξής!

    “Keine Ahnung, was krasser war, Junge: Joe und Alexia komplett oben ohne oder wie Michalis als osmanisches Flaggschiff von einem Miaoulis-Brander gefickt wurde.”

    Βίκυ και Μελίτη κοιτάχτηκαν για μερικές στιγμές, και είχαμε επανάληψη της αγκαλιάς μετά δακρύων. Και επειδή οι υπόλοιποι γερμανικά… nicht ανέλαβε το Duolingo της Ολομέλειας.

    «Δεν ξέρω τι με σκάλωσε πιο πολύ, ρε φίλε: που τα πέταξαν έξω η Τζο και η Αλεξία ή που ο Μιχάλης έγινε τουρκική ναυαρχίδα που έπαθε Μιαούλη;» μας εξήγησε η Μελίτη, και κάπως έτσι εκείνο το πρωινό-προς-μεσημέρι-καλά-νωρίς-απόγευμα πέρασε στην Ιστορία.

    Και όχι τίποτε άλλο αλλά ήταν και ιστορικά ακριβές…

    Το άλλο που παρατήρησα—παρά το δίγλωσσο live roasting—ήταν πως ο Ζαχαρίας πρόσεχε πως μας κοιτούσε, ή έστω δεν κρατούσε το βλέμμα του πάνω μας μέχρι να αρχίζουμε να νιώθουμε ανατριχίλα σε σημεία που σπάνια τα πιάνει ο ήλιος.

    (Βέβαια με τα μπικίνι που φορούσαν και οι τέσσερίς τους, μια χαρά τα φώτιζε ο ήλιος… αχ βαχ…)

    Και όχι τίποτε άλλο αλλά μετά το έριξαν και στην ηλιοθεραπεία ξαπλωμένες μπρούμητα και όποιον πάρει ο χάρος. Και αντικειμενικά μιλώντας η Μελίτη είχε τα ομορφότερα, τελειότερα, αριστουργηματικότερα, φαντασμαγορικότερα, επικότερα οπίσθια. Arma virumque cano… και βάλε (LOL, I Wish!) οπότε τράβαγε και ταπερισσότερα βλέμματα, και αποφάσισα να πάρω Στέλιο και Ζαχαρία μέσα γιατί θα τους φύτευα στην άμμο.

    (Καλά, τον Στέλιο θα τον φύτευε και η Βίκυ, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι δε θα χασομέραγε να χαζέψει και αυτή τα οπίσθια της Μελίτης…)

    Και μετά πήγαμε και πάλι στο Μουρούζη, και επειδή η Μελίτη το είχε πάρει πολύ στα σοβαρά το project «να παχύνουμε το Μιχάλη,» παραλίγο να μου βγει από τ’ αφτιά. Και όποιος ξέρει, ξέρει· ο Μουρούζης δεν αστειεύεται με τις μερίδες, το θεωρεί να πούμε προσωπική προσβολή το φαγητό να μην εξέχει από το πιάτο.

    Γυρίσαμε γύρω στις οκτώ στου Ζωγράφου και επειδή δεν ήθελα να οδηγεί και να κουβαλάει το μπαούλο εκστρατείας με τη μορφή σάκου στον ώμο, της είπα να πάμε από το σπίτι της και θα πήγαινα στο δικό μου με τα πόδια και δε θέλω αντιρρήσεις άντε μη… με δείρει!

    «Τι θα κάνεις, θα διαβάσεις;» τη ρώτησα με το που ξεκαβαλήσαμε και βγάλαμε τα κράνη.

    “Nope,” μου είπε. «Θα χωθώ στη μπανιέρα…»

    Αχ βαχ

    «Τα μάτια μου είναι εδώ!» μου έκανε, καθώς ομολογώ ότι το βλέμμα μου γλίστρησε ελαφρά.

    «Και τι μάτια! Ματάρες!» της είπα εξακολουθώντας να την κοιτάζω όχι ακριβώς στα μάτια.

    Ping!

    «Άουτς!» έκανα τρίβοντας τη μύτη μου. «Δεν μου έκλεισες ραντεβού, πώς βαράς;»

    «ΕΙΣΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ!» μου είπε βάζοντας και πάλι τα γέλια και αποφάσισε να κάνει πειράματα αντοχής υλικών, ήτοι πήδησε πάνω μου και με αγκάλιασε σαν κοάλα που του κάνουν έξωση από τον ευκάλυπτο.

    ΚΑΤΣΕ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΜΠΑΡΑ! ΚΑΤΣΕ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΜΠΑΡΑ! ΚΑΤΣΕΕΕΕΕ!!!

    LOL, NOT! Idiots vs Gravity 0-1

    «ΓΟΡΙΛΛΑ ΜΟΥ ΕΣΥ!» μου έκανε γελώντας, και με τους δυο σωριασμένους σα σακιά.

    «ΡΟΑΡ!» έκανα και χτύπησα το στέρνο μου. Πεσμένος! Τ’ ανάσκελα! Στο πάτωμα! Του γκαράζ!

    Και όσο εγώ έκανα απογραφή σε κόκαλα—και παράλληλα τραγουδώντας Bye-Bye miss American Pie στα όποια υπολείμματα αξιοπρέπειας μου είχαν μείνει από το πρωί—η Μελίτη σηκώθηκε σα να μην τρέχει τίποτα.

    «Όταν σε παχύνω θα σε πάω και γυμναστήριο!» μου δήλωσε, τελείως δημοκρατικά.

    “It seems that it defeats the purpose!” είπα προσπαθώντας να σηκωθώ.

    «Για να δυναμώσεις βρε μπούφο!» μου έκανε γελώντας.

    «Δεν έχω φιλοδοξίες για σεξ στα όρθια!» της είπα προσπαθώντας να τη σοκάρω.

    «Έχω εγώ!» μου δήλωσε, και ας πρόσεχα.

    Bdos Err On A: Bad Sector

    Και επειδή το CP/M δε φημίζεται για την ταχύτητά του, μου πήρε λίγη ώρα μέχρι να βγει το prompt μετά την αλλαγή δισκέτας.

    (Είδες τι μπορείς να μάθεις στα καλά καθούμενα από τον CPC-6128 που είχαν τ’ αδέρφια σου; Μέχρι και Z80 Assembly και γιατί το OR A είναι προτιμότερο από το CP 0. And CP/M of course, because God forbids…)

    «Θα διαβάσεις μετά;»

    «Όχι, σήμερα θα μου δώσω ρεπό και το βράδυ θα με βγάλεις έξω!» μου δήλωσε—πάντα δημοκρατικά.

    «Πού θες να σε πάω;» τη ρώτησα, γιατί σιγά που με χάλασε.

    «Όπου να’ ναι αρκεί να έχει μπύρες! Καλά ήπιατε εσείς!»

    «Αμέ!» της είπα με ευχαρίστηση, γεμάτος ήταν ο Ζωγράφου, φοιτητογειτονιά γαρ.

    «Και μετά τα σουβλάκια που μου είχες τάξει από το πρώτο ραντεβού!»

    (Εντωμεταξύ εγώ εκείνη τη στιγμή να νιώθω μια μπουκιά μακριά από το να γίνω σκηνή του Meaning of life…)

    «Πάλι θες να φας ρε κροκόδειλε;» τη ρώτησα μην πιστεύοντας τ’ αφτιά μου.

    «Αλιγατοράκι αφού!» μου έκανε γλυκουλινιάρικα. «Για σένα δουλεύω!»

    «ΚΛΑΨ-ΛΥΓΜ;» της έκανα κοιτάζοντας την σαν κουτάβι.

    «Θα φας τα σουβλάκια σου σαν άντρας και δε θέλω κλάψες!» μου είπε με φωνή που δε σήκωνε αντίρρηση.

    (Μάλιστα, πληθυντικός…)

    Και αφού φιληθήκαμε και αλληλοϊχλιμιτριχιαστήκαμε, άλλος για Χίο τράβηξε και άλλος για Μυτιλήνη.

    Με το που έφτασα σχεδόν στο σπίτι μπήκα στο ντουζ να ξεπλυθώ από τ’ αλάτια—γιατί το σημερινό roasting δεν ξεπλενόταν ούτε με όλο το νερό του γαλαξία, και πιθανότατα και του τοπικού σμήνους—και αποφάσισα σα ξανακάνω τον Ινδό φακίρη και γέμισα τη μπανιέρα.

    Και είχα και γραφείο αύριο γιατί δεν μας έφταναν τα βάσανά μας είχαμε και τα προγράμματα του ΕΣΚΑ και είχα να αξιολογήσω και απαντήσεις ενός RFP, και έχοντας ρίξει μια διαγώνια ματιά στις προτάσεις, καλύτερα να τα έχτιζαν κάστορες τα αντιπλημμυρικά, να πούμε.

    Από που να το πιάσεις και που να το αφήσεις ρε φίλε. Και υποτίθεται ότι ήταν κατασκευαστικοί γίγαντες. Εντάξει, μειοδοτικός διαγωνισμός είναι, αλλά υπάρχουν και πιο υγιή χόμπι από το πνίξτε τον Κάμπο αν επαναληφθεί κανένας Daniel.

    Και επειδή είμαι από τον Κάμπο—ή έστω από τα γύρω βουνά—ήξερα από πρώτο χέρι το μέγεθος της καταστροφής, και παραλίγο να γίνει η αιτία που θα χάναμε την Αλεξία—που εκείνες τις μέρες ήταν στο πατρικό της στον Παλαμά—μαζί με το θείο το Βασίλη και τη θεία τη Λένα. Κατάφερε όπως-όπως και τους ανέβασε και τους δύο στη σκεπή, και τους μάζεψε βάρκα την επόμενη μέρα.

    Ναι, θα τους πετσόκοβα και όποιος είχε πρόβλημα ας ερχόταν να μου ζητήσει τα ρέστα.

    Τέλος πάντων, δεν ήθελα να χαλάσω το κέφι μου, και όσο και αν το κεφάλι μου έχει την τάση να πέφτει σε λούπες, η προοπτική της βραδινής μου εξόδου με τη Μελίτη μου, κατάφερε να με κάνει να ξεχαστώ.

    Για μπύρα στο χαλαρό θα πηγαίναμε, οπότε αποφάσισα να ντυθώ σχετικά απλά, μπλουζάκι και τζιν. Τώρα αν η Μελίτη έβγαινε ντυμένη για δεξίωση, ε, το πολύ-πολύ θα άλλαζα.

    BTW, την έχετε ακουστά τη ναρκοληψία; Εγώ την είχα, αλλά δεν είχα ιδέα ότι μπορεί να μου συμβεί! Στο σταυρό που σας κάνω με πήρε ο ύπνος στη μπανιέρα και αν δεν ήμουν ψηλός και άχαρος να εξέχω, ικανό με είχα να είχα πνιγεί.

    (Και μετά να με σκότωνε, όπως μου είχε τάξει!)

    Κοίταξα το ρολόι, ευτυχώς ήταν ακόμα 21:40, το έσωζα, δέκα η ώρα είχαμε πει. Δεν προλάβαινα να ξυριστώ (γιατί μύες μπορεί να μην έχω αλλά αν μείνω μια εβδομάδα αξύριστος μοιάζω με ναυαγό, και είναι να απορεί κανείς γιατί γενικά δεν είμαι και ιδιαίτερα τρίχας!)

    Brutal, λοιπόν!

    (LOL!)