Απόσπασμα από έναν πόλεμο που το όνομα του ξέχασε...

-Και πως εσύ τον Κάπρο θα κυνηγήσεις;

-Δε θα, το αντίθετο εγώ θα επιδιώξω.

-Πώς;

Σε κορυφές απάτητες εκεί που το χιόνι δεν βλέπει αίμα, στης μύτης τις του ξυραφιού αιχμές, ο Ηρακλής αρκούδες κάρφωσε αλλά ζωντανές τις βάσταξε, ώστε το μήνυμα αυτές να φέρουν.

-Ο Κυνηγός ο κορυφαίος ο Ηρακλής είναι και πάντα θα ‘ναι.

Απάντηση καμιά. Αδιάφορες οι σκιές και οι κυνηγοί επίσης.

Πουλιά, κατσίκια και άγρια γουρούνα, σε άλλες κορυφές και στο τέλος σε σούβλα πέρασε το πιο όμορφο της Αρτ ελάφι.

Τότε τον άκουσε ή μάλλον δεν τον άκουσε.

-Έρχεται, βαδίζει, τρέχει, στο κατά με βία φτάνει.

-Πώς το ξέρεις;

-Από την απουσία του θορύβου.

Ο Μου, τους Σου, Του και Φου κατά και προστατεύει. Τα μετόπισθεν, πίσω τους η κοινωνία τους, οι Όρνιθες και μπροστά το άγνωστο. Ταγμένοι τους δικούς τους να προστατεύουν από τον κίνδυνο που ακολουθεί.

Ο Μου την Του προσέχει. Η μικρή του αγαπημένη, αετόπουλο αμούστακο, δίχως γωνιές και παρορμητικό.

Κάτι καλά δεν πάει. Ο του οικείου θόρυβος μειώθηκε.

Τη σταγόνα του ο Μου γυρνά να δει τους άλλους δύο.

Μόνο ένας. Ο Φου.

-Τι έγινε; Ο θόρυβος μειώνεται.

Γύρνα ξανά αγάπη μου γλυκιά.

Τώρα δεν το βλέπει, χαμένη και η Του.

-Όχι ! Ένας ακόμη μένει. Να προλάβει…

-Πρόσεχε !! Στον Σου φωνάζει αλλά πουθενά αυτός και η πλατεία άδεια.

Μόνος του πια. Η μάζα έχει απομακρυνθεί. Το τέλος του κανένας δε θα δει.

Ο Μου στη μονάδα δίνει αξία και στο πολύτιμο εγώ του απέναντι στο κακόβουλο απροσδιόριστο «τι».

-Τι; Μια λέξη και μετά κανείς. Το απόλυτο κενό ή μήπως όχι;

Για κάθε πίσω υπάρχει κι ένα μπρος .Ο.

-Ένας μικρός ήλιος !

-Που κινείται !!

-Μόνο για εμάς !!!

-Άρχοντας !

Οι Ουγκ, Ουφ, Ουή εκστασιασμένοι να στριφογυρνούν σαν Μεβλέβηδες, βλέποντας τον Ταύρο να στριφογυρνά ελάχιστα του μέτρου πιο μπροστά από το παρόν.

-Γιάντες !

Το τέλος ενός μηδενικού χειμώνα, μια γουλιά η άνοιξη και αν τον φτάσουν κρεμμύδια καλοκαίρι.

Μ’ ένα σύνθημα, μια ανάσα, μια κραυγή.

-Πιάστε τον ! Πάνω του ορμούν τρεις μικρές σταγόνες.

Ο Ταύρος με συναίσθημα θερμό τους βλέπει και μακριά τους τρέχει.

Πίσω από τα Ου τρισεκατομμύρια των μυρίων, οι σταγόνες που καλπάζουν.

Οι Όρνιθες…

Ώρες του ύστερα αν από το πριν το βλέπεις…

Ο Ανδριανός με το βα την ισορροπία του έργου ζυγιάζει και στον Ηρακλή λέξεις άηχες προσφέρει.

-Τώρα που ολάκερο το βλέπεις, τι είναι αυτό που τους θνητούς σε κίνηση αναγκάζει;

Ο Ηρακλής χαρούμενος στην ζωή τραμπάλα.

-Ο φόβος της αλλοίωσης του είναι, ψυχή και ύλη αν σε μια θέση ακίνητοι σταθμεύσουν. Από πίσω έρχεται ο Κάπρος, απρόβλεπτος και σαν νερά δικά του τα πάντα κάνει.

Η διάλυση και διείσδυση σε κάθε του χώρου θέση, αυτή που και τον αΝίκητο βράχο τρώει, κατακτά και σταδιακά χωνεύει.

-Μόνο;

-Όχι, από την άλλη το φως, η φωτιά, ενέργεια και η ελπίδα πώς αυτό που κυνηγούν, στο αύριο θα φτάσουν. Την γη της επαγγελίας ίσως.

-Ίσως;

Η Ιόλη στη νύχτα τα λευκά της βάζει όταν από ψηλά κι εμπρός της ένα απίστευτο τρένο φτάνει.

Αν τρένο αυτό μπορείς να πεις, που το μήκος του από εδώ έως το φεγγάρι πιάνει. Στην κεφαλή του ατμούς να βγάζει ο Ταύρος, από πίσω του χαρούμενες παρέλαση να κάνουν οι Όρνιθες και στο τέλος της γραμμής, να ποδοπατά όποιον καθυστερεί ή φεύγει, ο Κάπρος.

-Ορίστε Ιόλη, το θέλημα σου, παιδί σου έφερε.

-Τώρα;