Δημόσια Έκθεση

Ο Κύριος Γκρεγκ και ο Κύριος Βλαντ όταν με πήραν για σκλάβο τους στο σπίτι έκαναν μια μεγάλη κουβέντα για το πως θα αντιμετωπίσουν τους γείτονες. Θα ήταν πολύ περίεργο να με βλέπουν να μένω μαζί τους και γενικά λόγω ότι οι περισσότεροι γείτονες με ήξεραν από μικρό παιδί θα ήταν κάπως περίεργο να αντιληφθουν τι συμβαίνει και πόσω μάλλον να καταλάβουν ότι γίνονταν ήταν με δική τους θέληση.
Στην αρχή ο Κύριος Γκρεγκ θέλησε να κρατήσουμε αποστάσεις και να μείνει κρυφό, αλλά ήταν από τις λίγες φορές ίσως μοναδική που ο Κύριος Βλαντ είχε εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη.
«Όχι, πιστεύω ότι θα πρέπει να γνωρίζουν οι περισσότεροι ότι είναι δικός μας. Πώς τον πηδάμε και τον χρησιμοποιούμαι.»
«Βλαντ αυτό θα προκαλέσει κατακραυγή. Είναι ένας νεαρός Έλληνας άνδρας και είμαστε Ρώσοι μεσήλικες οι οποίοι τον δέρνουμε και τον γαμάμε»
Ο Κύριος Βλαντ όμως δεν υποχώρησε. Εκείνη τη μέρα μου φόρεσε το δερμάτινο κολάρο μου. Το φορούσα πάντοτε όταν ήμουν έξω, πλέον κοίταζα χαμηλά και όταν ήταν οι Αφέντες κοντά πολλές φορές γονάτιζα δημοσίως. Πολλοί δεν καταλάβαιναν, αλλά οι Αφέντες το ευχαριστιόντουσαν. Δεν κρυβόμασταν και κανείς δεν έφερε αντίρρηση. Το αντίθετο θα έλεγα, υπήρξαν άνθρωποι που με είδαν να υπηρετώ και να μαστιγώνομαι και τους άρεσε.