Ενα τηλεφώνημα

Η Κυρία με παιρνει τηλέφωνο και για μια στιγμή αισθάνομαι αιφνιδιασμό. Εκτός από τον σεβασμό υπάρχει πάντα κι ο φόβος… Απαντώ αλλά η φωνή μου βγαίνει άχρωμη και δειλή. Είναι γιατί ξέρω πως Εκείνη γνωρίζει τόσα πολλά , δικά μου, προσωπικά θέματα και καταστάσεις που κανείς άλλος δεν γνωρίζει και νοιωθω τη φωνή Της να με διαπερνά σα να είμαι εντελώς διάφανος … Την ακούω με υποταγή και το μόνο που μπορώ να ψελλίσω είναι ένα « μάλιστα Κυρία» … ίσα που την ακουω και καταλαβαίνω τι μου λέει Εκείνη…
Κλείνω το τηλέφωνο και σκέπτομαι τη σοβαρή υποβλητική φωνή Της την οποία νοιωθω πως έχει δουλέψει πολύ και πως ίσως και να μην την εκφράζει απόλυτα , αλλά παρόλα αυτά, έχω έχω γίνει θύμα αυτής της δύναμης χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι για να ξεφύγω.
Σε προηγούμενο μήνυμα Της η Κυρία μου υπενθύμισε , για άλλη μια φορά, πως δε σηκώνει αντιρρήσεις κι αστεία εκ μέρους μου και πως δε θα πρέπει να τολμήσω ποτέ να δοκιμάσω ξανά τα όρια και την υπομονή Της.
Της είχα ζητήσει , θυμάμαι, ειλικρινά και ταπεινά συγνώμη κι ήμουν έτοιμος να υπστω τη δίκαιη τιμωρία Της όταν θα βρισκόμασταν από κοντά , μα Εκείνη με « έκοψε» λέγοντας μου : « μικρό μου καριολακι» δεν είσαι ακόμα ετοιμο!