Μέρα Τιμωρίας

Το ξύλο του πατώματος έχει πια αποτυπωθεί στα γόνατά μου. Δεν είναι απλώς μια επιφάνεια που ακουμπώ, έχει γίνει μέρος του σώματός μου. Πόσες ώρες βρίσκομαι εδώ; Τρεις; Τέσσερις; Ο χρόνος χάνει το νόημά του όταν μετριέται μόνο με τον πόνο που ανεβαίνει αργά από τις κνήμες, διαπερνά τους μηρούς και φωλιάζει στη μέση μου.

Είμαι «ο σκλάβος». Και αυτή είναι η γωνία μου. Μια γωνία εγκατάλειψης, με τους τοίχους να ξεφλουδίζουν, mirroring ίσως την ψυχή μου που ξεγυμνώνεται. Είμαι γυμνός, σκυφτός, ακίνητος. Ένα αντικείμενο που αφέθηκε εκεί μέχρι να του ξαναδοθεί αξία μέσω της χρήσης.

Δίπλα μου, στο πάτωμα, τα μόνα μου σημεία αναφοράς. Μια εφημερίδα, η «Καθημερινή». Ειδήσεις ενός κόσμου που κινείται, που αποφασίζει, που ζει έξω από αυτό το δωμάτιο. Γράμματα και φωτογραφίες που δεν έχουν καμία σημασία για μένα πια. Η δική μου μοναδική γνώση, η μόνη μου αλήθεια, περιορίζεται στην αναμονή.

Και πιο δίπλα, το τηλέφωνο. Ο αφέντης μου. Η οθόνη του ανάβει φευγαλέα μες στο ημίφως: 11:50 μ.μ. Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου. Κοιτάζω την ώρα, όχι για να δω πόσο πέρασε, αλλά για να βεβαιωθώ ότι λειτουργεί. Ότι δεν έχει χαλάσει. Ότι θα χτυπήσει για το κάλεσμα. Είναι ο ομφάλιος λώρος μου με την ύπαρξη. Χωρίς την εντολή Τους, είμαι απλώς σάρκα που πονάει σε ένα ξύλινο πάτωμα.

Βρίσκομαι εδώ γιατί αμάρτησα. Το έγκλημά μου δεν ήταν η ανυπακοή, αλλά κάτι χειρότερο: η αλαζονεία. Άφησα το άθλιο «εγώ» μου να σηκώσει κεφάλι. Νόμιζα πως μπορούσα να μαντέψω, να προλάβω, να οικειοποιηθώ τα «θέλω» των Αφεντικών μου πριν καν εκφραστούν. Προσπάθησα να γίνω σκεπτόμενο ον αντί για άβουλο εργαλείο. Πήρα πρωτοβουλία. Και η πρωτοβουλία για έναν σκλάβο είναι ύβρις.

Η τιμωρία ξεκίνησε με τη σιωπή. «Γονάτισε στη γωνία και περίμενε». Αυτό μόνο. Η απομόνωση. Η ακινησία. Το πιάσιμο που γίνεται κράμπα και μετά ένας μόνιμος, υπόκωφος σπαραγμός στους μυς. Κάθε λεπτό που περνούσε σε αυτή τη στάση ήταν μια υπενθύμιση της μηδαμινότητάς μου.

Και μετά, το τηλέφωνο δονήθηκε.

Ο ήχος του έσπασε τη νεκρική σιγή σαν έκρηξη. Το κάλεσμα. Προσπάθησα να σηκωθώ, και τα πόδια μου αρνήθηκαν να υπακούσουν στην αρχή, μουδιασμένα και ξένα. Έσυρα το κορμί μου προς την πόρτα, τρέμοντας όχι από τον πόνο του γονατίσματος, αλλά από τον φόβο και τη λαχτάρα της εξιλέωσης.

Δεν υπήρξαν πολλά λόγια όταν παρουσιάστηκα μπροστά Τους. Δεν χρειάζονταν. Το βλέμμα Τους ήταν αρκετό για να με γδύσει από ό,τι είχε απομείνει από την ψευδαίσθηση της αξιοπρέπειάς μου.

Μετά ήρθε το μαστίγιο.

Αν το γονάτισμα ήταν η σιωπηλή συνειδητοποίηση του λάθους μου, το μαστίγωμα ήταν η ηχηρή διόρθωσή του. Κάθε χτύπημα στην ήδη πονεμένη μου πλάτη ήταν μια αναγκαία φωτιά. Έκαψε το «εγώ» που είχε τολμήσει να βγει στην επιφάνεια. Ο πόνος ήταν οξύς, λυτρωτικός, απόλυτος. Δεν υπήρχε χώρος για σκέψεις, μόνο για αίσθηση και υποταγή.

Τώρα, ξαπλωμένος στο σκοτάδι, με την πλάτη μου να φλέγεται και τα γόνατά μου ακόμα πρησμένα, νιώθω παράδοξα γαλήνιος. Το μάθημα ελήφθη. Η γωνία, το τηλέφωνο, η αναμονή, το μαστίγιο. Όλα μπήκαν στη θέση τους. Και εγώ στη δική μου.