Απόκρυψη ανακοίνωσης

Καλώς ήρθατε στην Ελληνική BDSM Κοινότητα.
Βλέπετε το site μας σαν επισκέπτης και δεν έχετε πρόσβαση σε όλες τις υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τα μέλη μας!

Η εγγραφή σας στην Online Κοινότητά μας θα σας επιτρέψει να δημοσιεύσετε νέα μηνύματα στο forum, να στείλετε προσωπικά μηνύματα σε άλλους χρήστες, να δημιουργήσετε το προσωπικό σας profile και photo albums και πολλά άλλα.

Η εγγραφή σας είναι γρήγορη, εύκολη και δωρεάν.
Γίνετε μέλος στην Online Κοινότητα.


Αν συναντήσετε οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την εγγραφή σας, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας.

Μπάμιες...

Συζήτηση στο φόρουμ 'Fun & Games' που ξεκίνησε από το μέλος Gaijin, στις 4 Απριλίου 2019.

  1. Gaijin

    Gaijin Μην μου τον κύκλο τάραττε.

    Γέλασα πάρα πολύ και είπα να το μοιραστώ

    Μεσημέρι. Μπαίνεις στο σπίτι. Κάτι στραβό υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Ο αέρας έχει μια μυρωδιά από λάθος. Όχι λάθος. ΛΑΘΟΣ. Η μυρωδιά της απόγνωσης έρχεται απ' την κουζίνα. Η μάνα σου ή η γιαγιά σου ή ο πατέρας σου ή η αδερφή σου ή η κοπέλα σου -ίσως και όλοι αυτοί μαζί- στέκονται πάνω απ' το σώμα του εγκλήματος. Στο χέρι τους μια κουτάλα. Επάνω της, μια αηδία. Κάνεις το λάθος να ρωτήσεις:

    "Τι μυρίζει;"

    "Φαγητό".

    "Τι φαγητό;"

    "Το αγαπημένο σου". Κι ύστερα, σχεδόν αμέσως, η επόμενη φράση. Πάντα η ίδια, πάντα για να καλύψει το ψέμα τους. "Πρέπει να φάμε και κανένα λαχανικό, εντάξει;"

    "Τι φαγητό;" ξαναρωτάς, σίγουρος πια για την απάντηση.

    "... ... Μπάμιες".

    Κάθε φορά ξέρεις. Κάθε φορά ελπίζεις. Κάθε φορά η αλήθεια σε χτυπάει κατάστηθα. Προσπαθείς να ρωτήσεις ψύχραιμα. Πάντα η ίδια απορία. Πάντα η ίδια απόγνωση...

    "Ποιος τρώει μπάμιες, ρε διάολε;"

    Και κυρίως, γιατί; Σκέψου το λίγο. Ένα φαγητό μπορεί να 'ναι σάπιο με πολλούς τρόπους. Μπορεί, ας πούμε, να 'χει σπόρια. Ή, ξέρω 'γω, τρίχες. Ή σάλια. Ε, οι ρουφιάνες οι μπάμιες τα 'χουν και τα τρία! Και τρίχες, και σάλια, και σπόρια, τζακ - ποτ, 3-0, όβερ, πάρε τα λεφτά και τράβα να φας τίποτα που να τρώγεται. Κάτι που να αξίζει τα 3000 χρόνια πολιτισμού που έχει αναπτύξει η ανθρώπινη κουζίνα. Θες λαχανικό; Φάε λαχανικό. Αλλά φάε ένα λαχανικό που δεν ντρέπεται να κυκλοφορήσει στη Φρουτοπία. Ένα λαχανικό που να 'χει βγει στη ζωή του ένα δυο δροσερά ραντεβού. Ένα λαχανικό που δεν θυμίζει Σεφερλή κάθε φορά που το κοιτάς.


    Έπειτα, είναι και το άλλο. Όλα τα λαχανικά έχουν τα κουμπιά τους. Στο σπανάκι βάζεις ρύζι, κάτι γίνεται. Τις φακές τις κάνεις σαλάτα, στρώνουν. Μέχρι και στον αρακά πετάς κοτόπουλο και μια χαρά τρώγεται. Στις μπάμιες διάολε βάζεις κοτόπουλο και χαλάει το κοτόπουλο! Μέχρι και τη χρυσή αλλαγή, τον Όλε Γκούνα Σόλτσκιερ των φαγητών, τη φέτα να ρίξεις στο παιχνίδι, πάλι τζίφος η δουλειά. Τσεκάρει η φέτα τις μπάμιες, της γυρνάν τα μάτια ανάποδα: "Όπα, αδερφέ! Έχω κι ένα όνομα στην πιάτσα. Με τέτοια μάπα δεν κάθομαι στο ίδιο πιάτο. Δηλαδή, έλεος κάπου". Κι εσύ την αναγκάζεις, κι εκείνη κλείνει τη μύτη και βουτάει μέσα στη σάλτσα της φρίκης, κι αυτό θα 'πρεπε να 'ναι ποινικά κολάσιμο σ' ένα δίκαιο, νόστιμο κόσμο. Να χαλάμε δηλαδή τη φέτα, για να (μην) κάνουμε καλό το σίχαμα. Κρίμα δεν είναι;

    Και λεξιλογικά να το δεις...

    ... το πράγμα βρομάει. Πραγματικά, έχεις ακούσει ποτέ να χρησιμοποιούν τη μπάμια σαν παράδειγμα για κάτι καλό; Θες να πεις ότι ένα οικόπεδο μετράει; Λες φιλέτο. Θες να πεις ότι ένα κορίτσι είναι γλυκό; Λες λουκούμι. Και ντάξει, υπάρχουν και μικρομεσαία φαγητά που απλώς δεν τ' αναφέρει κανείς ποτέ. Θέλω να πω, δεν λες: "πω πω τι αμαξάρα, σπανακόρυζο!". Αλλά ούτε και για κακό το λες το σπανακόρυζο. Άμα σου πω όμως "ο Pasok na goustaroume... μπάμιας!", τι καταλαβαίνεις; Μάπα το παλικάρι. Ε, γίνεται ρε μάστορα να 'ναι μάπα το παλικάρι και να 'ναι ντάξει το φαΐ; Δεν γίνεται, πώς να το κάνουμε!



    Τι μπάμιες ρε μάνα, σοβαρά τώρα;
    65Day 4,134, 10:38 Published in Greece     Social interactions and entertainment





    Μεσημέρι. Μπαίνεις στο σπίτι. Κάτι στραβό υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Ο αέρας έχει μια μυρωδιά από λάθος. Όχι λάθος. ΛΑΘΟΣ. Η μυρωδιά της απόγνωσης έρχεται απ' την κουζίνα. Η μάνα σου ή η γιαγιά σου ή ο πατέρας σου ή η αδερφή σου ή η κοπέλα σου -ίσως και όλοι αυτοί μαζί- στέκονται πάνω απ' το σώμα του εγκλήματος. Στο χέρι τους μια κουτάλα. Επάνω της, μια αηδία. Κάνεις το λάθος να ρωτήσεις:

    "Τι μυρίζει;"

    "Φαγητό".

    "Τι φαγητό;"

    "Το αγαπημένο σου". Κι ύστερα, σχεδόν αμέσως, η επόμενη φράση. Πάντα η ίδια, πάντα για να καλύψει το ψέμα τους. "Πρέπει να φάμε και κανένα λαχανικό, εντάξει;"

    "Τι φαγητό;" ξαναρωτάς, σίγουρος πια για την απάντηση.

    "... ... Μπάμιες".




     




    Κάθε φορά ξέρεις. Κάθε φορά ελπίζεις. Κάθε φορά η αλήθεια σε χτυπάει κατάστηθα. Προσπαθείς να ρωτήσεις ψύχραιμα. Πάντα η ίδια απορία. Πάντα η ίδια απόγνωση...

    "Ποιος τρώει μπάμιες, ρε διάολε;"

    Και κυρίως, γιατί; Σκέψου το λίγο. Ένα φαγητό μπορεί να 'ναι σάπιο με πολλούς τρόπους. Μπορεί, ας πούμε, να 'χει σπόρια. Ή, ξέρω 'γω, τρίχες. Ή σάλια. Ε, οι ρουφιάνες οι μπάμιες τα 'χουν και τα τρία! Και τρίχες, και σάλια, και σπόρια, τζακ - ποτ, 3-0, όβερ, πάρε τα λεφτά και τράβα να φας τίποτα που να τρώγεται. Κάτι που να αξίζει τα 3000 χρόνια πολιτισμού που έχει αναπτύξει η ανθρώπινη κουζίνα. Θες λαχανικό; Φάε λαχανικό. Αλλά φάε ένα λαχανικό που δεν ντρέπεται να κυκλοφορήσει στη Φρουτοπία. Ένα λαχανικό που να 'χει βγει στη ζωή του ένα δυο δροσερά ραντεβού. Ένα λαχανικό που δεν θυμίζει Σεφερλή κάθε φορά που το κοιτάς.



     




    Έπειτα, είναι και το άλλο. Όλα τα λαχανικά έχουν τα κουμπιά τους. Στο σπανάκι βάζεις ρύζι, κάτι γίνεται. Τις φακές τις κάνεις σαλάτα, στρώνουν. Μέχρι και στον αρακά πετάς κοτόπουλο και μια χαρά τρώγεται. Στις μπάμιες διάολε βάζεις κοτόπουλο και χαλάει το κοτόπουλο! Μέχρι και τη χρυσή αλλαγή, τον Όλε Γκούνα Σόλτσκιερ των φαγητών, τη φέτα να ρίξεις στο παιχνίδι, πάλι τζίφος η δουλειά. Τσεκάρει η φέτα τις μπάμιες, της γυρνάν τα μάτια ανάποδα: "Όπα, αδερφέ! Έχω κι ένα όνομα στην πιάτσα. Με τέτοια μάπα δεν κάθομαι στο ίδιο πιάτο. Δηλαδή, έλεος κάπου". Κι εσύ την αναγκάζεις, κι εκείνη κλείνει τη μύτη και βουτάει μέσα στη σάλτσα της φρίκης, κι αυτό θα 'πρεπε να 'ναι ποινικά κολάσιμο σ' ένα δίκαιο, νόστιμο κόσμο. Να χαλάμε δηλαδή τη φέτα, για να (μην) κάνουμε καλό το σίχαμα. Κρίμα δεν είναι;

    Και λεξιλογικά να το δεις...

    ... το πράγμα βρομάει. Πραγματικά, έχεις ακούσει ποτέ να χρησιμοποιούν τη μπάμια σαν παράδειγμα για κάτι καλό; Θες να πεις ότι ένα οικόπεδο μετράει; Λες φιλέτο. Θες να πεις ότι ένα κορίτσι είναι γλυκό; Λες λουκούμι. Και ντάξει, υπάρχουν και μικρομεσαία φαγητά που απλώς δεν τ' αναφέρει κανείς ποτέ. Θέλω να πω, δεν λες: "πω πω τι αμαξάρα, σπανακόρυζο!". Αλλά ούτε και για κακό το λες το σπανακόρυζο. Άμα σου πω όμως "ο Pasok na goustaroume... μπάμιας!", τι καταλαβαίνεις; Μάπα το παλικάρι. Ε, γίνεται ρε μάστορα να 'ναι μάπα το παλικάρι και να 'ναι ντάξει το φαΐ; Δεν γίνεται, πώς να το κάνουμε!








    Στο τέλος τέλος, φίλε μου, ξέρω την αλήθεια και ξέρεις ότι την ξέρω. Μόνο για ένα λόγο αξίζει να φας μια μπάμια. Για να μην έχει ψυχολογικά ανάμεσα στ' άλλα ζαρζαβάτια. Είσαι λοιπόν ευαίσθητος. Μπράβο σου! Εγώ απ' την άλλη, έχω μετατραυματικό σοκ και ΔΕΝ ΛΥΠΑΜΑΙ ΤΗ ΜΠΑΜΙΑ. Ούτε λίγο. H μπάμια δεν είναι θύμα. Η μπάμια είναι νταής που τραμπουκίζει τη γεύση των ανθρώπων. Όμως είσαι ανώμαλος τη γουστάρεις και το σέβομαι. Οπότε, κοίτα να δεις τι θα γίνει. Δεν θα προχωρήσω το σχέδιο που είχα στα σκαριά (να καταστρέψω κάθε φυτεία μπάμιας αυτού του κόσμου και να εξαφανίσω αυτό το όνειδος από προσώπου γης), αν μου υποσχεθείς να το κρατήσεις στην κουζίνα σου και μόνο για ίδια χρήση. ΜΟΝΟ. Ντάξει; Άντε γιατί εκεί έξω υπάρχει κόσμος που υποφέρει. Εξαιτίας σου! Κακόγουστε. Ντροπή της γαστρονομίας. Ερασιτέχνη Ευτύχη Μπλέτσα! (Ξέρω, βαρύ. Αλλά σου άξιζε!).
     
  2. underherfeet

    underherfeet πέρα βρέχει Contributor

        
        
     
  3. Θρυαλλίς

    Θρυαλλίς Staff Member

    Όχι άλλες μπάμιες.....
     
  4. lizard_

    lizard_ his only purpose is A's pleasure

    ήλεος ρε παιδιά με τις κωλομπάμιες να πούμε!
     
  5. Alpha Wolf

    Alpha Wolf Ενας, αλλα Λυκος.

    Πήγε ένας και άνοιξε στο φετ προφίλ bamjes.  

    Ωχ. Εγώ ήμουν.  

    10 μέρες ban έφαγα. 10 μέρες μακρυά απ τις λατρεμένες μου @Θρυαλλίς και @περσεφόνη. 10 μέρες. Θα σέβεστε.  
     
  6. Θρυαλλίς

    Θρυαλλίς Staff Member

    <3
     
  7. Alpha Wolf

    Alpha Wolf Ενας, αλλα Λυκος.

    Λατρεμένη  
     
  8. underherfeet

    underherfeet πέρα βρέχει Contributor

    Δικαίωμα στο μπλιαχ
    Γράφει: Νίκος Μουμούρης
     


    Μπορεί την τελευταία φορά που βρεθήκαμε να σου έλεγα πως η λεκάνη με τα φασολάκια είναι μια χαρά ενασχόληση, αλλά να ξέρεις πως αν τα αντικαθιστούσες με τις μπάμιες, ακόμα στην παιδική χαρά θα ήμουν.

    Μάλιστα, έχω μια απέχθεια προς τις μπάμιες που τεκμηριώθηκε στην τρυφερότατη (σαν φασολάκι; χμ) ηλικία των επτά. Τότε την πρωτοδοκίμασα και την τελευταιοδοκίμασα ταυτόχρονα, δεν μου άρεσε η υφή της δεν μου άρεσε το χρώμα της γενικά δεν αδερφάκι μου, δεν... Υπήρξαν και άλλα δημιουργήματα της Μαμάς Φύσης που μπήκαν στο ντουλάπι που το φυλάνε οι ακοίμητοι φρουροί «Μπλιαχ & Δεν», οι αγκινάρες για παράδειγμα.



    Μεγαλώνοντας ο άνθρωπος αλλάζει, λένε, οι αγκινάρες αμνηστεύτηκαν με τον όρο πως θα τις φτιάξει κάποιος άλλος, για κάποιο λόγο το να ξεροσταλιάζω τρόπος του λέγειν πάνω από τις αγκινάρες περιμένοντας να ξεπικρίσουν δεν με έλκει καθόλου.

    Οι μπάμιες όμως παρέμειναν μπουντρουμιασμένες και αν έχεις δει αμερικανικές ταινίες με φυλακόβιους θα έχεις παρατηρήσει πως οι περισσότεροι κρατούμενοι έχουν κάποια στιγμή το δικαίωμα ακρόασης από ένα συμβούλιο αναστολών. Ετσι έχουμε μάθει εμείς το αμερικανικό ποινικό σύστημα, από τις ταινίες, γιορόνερ, τέλος πάντων, σκέφτηκα πως οι μπάμιες μπορούσαν να περάσουν από το εν λόγω συμβούλιο.

    Έτσι, στην ξυλάγγουρη ηλικία των 44 ή των 45, στάθηκε μπροστά μου. Σαν να μην είχε περάσει μια μέρα από Τότε. Ξαναδοκίμασα. Επιβεβαίωσα πως σωστά είχα αποφασίσει όταν ήμουν 7 χρονών. Οι Μπλιαχ & Δεν, ανέλαβαν τα υπόλοιπα.



    Η κόρη μου δεν τρώει φράουλες, δεν της αρέσουν μάλλον αυτά τα κουκουτσάκια. Δεν πειράζει. Επίσης δεν της αρέσουν τα φασολάκια. Δεν πειράζει, τρώει τον αρακά όμως, τρώει τα όσπρια εκτός από τα φασόλια γίγαντες. Ούτε με τα κολοκύθια και τις μελιτζάνες είναι φίλη. Δεν πειράζει. Ξέρω πως κάποια στιγμή, με κάποια αφορμή, μα στο σπίτι, μα σε κάποιο άλλο σπίτι, κάποιοι από τους κρατούμενους στο ντουλάπι των δικών της Μπλιαχ & Δεν, θα πάρουν αναστολή ή και αμνηστία. Είναι απλά θέμα χρόνου. Εύχομαι να αμνηστεύσει τις μελιτζάνες, ο μουσακάς θέλει παρέα...
     
  9. subwhat

    subwhat Gandalf's property, not for sale Contributor

    Όλο δεν σας αρέσουν και όλο με αυτές ασχολείστε!
     
  10. underherfeet

    underherfeet πέρα βρέχει Contributor

    είμαστε ανασφαλείς και ζητάμε την επιβεβαίωση της κοινωνίας! 
     
  11. underherfeet

    underherfeet πέρα βρέχει Contributor

  12. subwhat

    subwhat Gandalf's property, not for sale Contributor

    Να τρώτε μπάμιες να στρώσετε.