Ο Καθηγητής

Προσπάθησα πολλές φορές στο παρελθόν να γράψω αυτή την ιστορία. Ήμουν 19 ετών, ξεκινούσα το τρίτο έτος στο μαθηματικό. Κέρδιζα χρονιά οπότε ο χρόνος είχε κυλήσει λίγο πιο γρήγορα για εμένα. Από μικρός σκεφτόμουν την υποταγή, τα μαστίγια, όλα αυτά. Το περιβάλλον που μεγάλωνα δεν βοηθούσε καθόλου φυσικά για να ξεφύγω από τα πρότυπα της ελληνικής κοινωνίας. Στη πόλη που σπούδαζα όμως, βρέθηκα μόνος μου και αυτό από μόνο του ήταν μια αρχή. Διάβασα και είδα πολλά πράγματα στο διαδίκτυο. Μίλησα με κόσμο κι άρχισα να ανακαλύπτω πως ο κόσμος της υποταγής και της κυριαρχίας ήταν υπαρκτός. Ήταν την ίδια στιγμή που αντιλήφθηκα για τον εαυτό μου ότι ως υποτακτικός δεν έχει σημασία τι μου αρέσει ερωτικά ή αν υπηρετώ άνδρα ή γυναίκα, αλλά ότι υπήρχα για να είμαι χρήσιμος. Σχεδόν έγινε μοτό μου αυτό.

Εκείνο το διάστημα στη σχολή ήρθε ένας καθηγητής από ένα μεγάλο πανεπιστήμιο της Αμερικής Δίδασκε πιθανότητες. Δεν μου άρεσε πολύ το μάθημα, αλλά συγκέντρωνε κόσμο λόγω της σημαντικότητας του καθηγητή. Λέγονταν Κώστα, αλλάζω τα ονόματα και μερικά πράγματα για να μη εκτεθούμε περισσότερο. Ήταν δύσκολος καθηγητής, με πολύ αυστηρό παρουσιαστικό και γενικά όλοι πίστευαν πως δεν θα περάσει κανείς το μάθημα του.

Μετά από τρεις βδομάδες παρακολούθησης, ο κόσμος άρχισε να λιγοστεύει στο αμφιθέατρο.
«Θέλω κάποιος από εσάς να γίνει βοηθός μου. Δεν θα υπάρχει χρηματική αμοιβή ούτε εύνοια βαθμολογική» Πολλοί το απέρριψαν.

Σήκωσα το χέρι μου πολύ δειλά πως θα ήθελα να γίνω βοηθός του το ίδιο και μια κοπέλα. Μας κάλεσε στο γραφείο του να μιλήσουμε. Πρώτα η κοπέλα. Έμειναν για πολύ ώρα μαζί μέχρι που εκείνη βγήκε. Πέρασα κι εγώ, δεν κρύβω πως τον φοβόμουν πολύ. Σχεδόν έτρεμα. Με έβαλε να δακτυλογραφήσω στον υπολογιστή του.

«Πρέπει να γίνεις πιο γρήγορος, νεαρέ» μου είπε κι εγώ χωρίς πλέον να σκέφτομαι του απάντησα
«Μάλιστα Κύριε, συγγνώμη Κύριε» ακριβώς όπως μιλούσα με τους Αφέντες στα τσατ. Δεν ήξερα αν του άρεσε, αλλά σίγουρα τον αιφνιδίασε. Το είδα στο βλέμμα του. Μου έδωσε τον χαρτοφύλακα του.
«Πήγαινε τον στο αυτοκίνητο μου, ένα ασημί γκολφ έχω και περίμενε με εκεί» μου είπε που να πάω στο πάρκινγκ και μου έδωσε και τα δύο τελευταία νούμερα της πινακίδας του. Ευτυχώς δεν είχε άλλο τέτοιο αυτοκίνητο.

Λαχάνιασα μέχρι να φθάσω, αλλά κυρίως δεν ήξερα τι γίνονταν. Τον περίμενα χωρίς να σκέφτομαι πόση ώρα περνούσε. Δεν κάθισα έμεινα όρθιος δίπλα στο αμάξι του για τρεις ολόκληρες ώρες. Όταν ήρθε, δεν κρύβω πως αν μου ζητούσε να γονατίσω θα το έκανα.
«Σε ευχαριστώ που περίμενες» Πήρε τη τσάντα του. Την έβαλε στο αμάξι.
«Αύριο έξι το πρωί να είσαι στο γραφείο μου» μου είπε κι απλά έφυγε. Γύρισα σπίτι, έκανα μπάνιο, διάβασα και κοιμήθηκα νωρίς. Δεν μπήκα διαδίκτυο, ούτε καν αυνανίστηκα.
Έμενα κοντά στο πανεπιστήμιο. Πήγαινα με τα πόδια συνήθως, αλλά ποτέ τέτοια ώρα. Ήταν ακόμα όλα σκοτεινά.

Έφθασα έξω από το γραφείο του σχεδόν πέντε και μισή. Τον περίμενα. Για καλή μου τύχη ήρθε έξι ακριβώς. Μου ανέθεσε να φτιάξω τη ραφιέρα του και να μαζέψω τα πράγματα του. Το έκανα, είχα τελειώσει πριν τις 8.
Χτύπησε κάποιος τη πόρτα μου έκανε νόημα να ανοίξω. Ήταν μια καθηγήτρια. Πέρασε μέσα.
«Νεαρέ όσο έχω επισκέπτη θα στέκεσαι όρθιος, εκτός αν σου ζητηθεί κάτι άλλο»
«Μάλιστα Κύριε» απάντησα και παρέμεινα όρθιος.
«Πήρες βοηθός βλέπω;»
«Ναι θα κρατήσω αυτόν, για την ώρα είναι πολύ υπάκουος«
Η καθηγήτρια γέλασε.
Είπαν τα δικά τους εγώ απλώς στεκόμουν. Έφυγαν και οι δύο. Ο Κύριος Κώστας ήρθε μετά από μία ώρα. Με έστειλε να παρακολουθήσω τα μαθήματα μου. Το μεσημέρι επέστρεψα 2 ακριβώς στο γραφείο.
Μπήκα μέσα.
«Είμαι στη διάθεση Σας, Κύριε»
Με κοίταξε μέσα από τα γυαλιά του. Είχε τόσο αυστηρό βλέμμα.
Έβγαλε τα γυαλιά του και τα άφησε αργά πάνω στα σκορπισμένα χαρτιά του γραφείου του. Η σιωπή που ακολούθησε ήταν πυκνή, σχεδόν την ένιωθα πάνω στο δέρμα μου. Δεν με ρώτησε αν έφαγα, αν κουράστηκα ή πώς πήγαν τα μαθήματά μου. Για εκείνον, το γεγονός ότι ήμουν εκεί, στην ώρα μου, ήταν η μόνη αποδεκτή πραγματικότητα.

«Κάθισε στην καρέκλα απέναντι», διέταξε με μια φωνή που δεν άφηνε περιθώριο για αντίρρηση, «αλλά μην ακουμπήσεις την πλάτη σου πίσω. Θέλω να προσέχεις κάθε λέξη που θα σου πω».

Υπάκουσα αμέσως. Κάθισα στην άκρη της καρέκλας, με τη σπονδυλική μου στήλη τεντωμένη, τα χέρια μου ακουμπισμένα στα γόνατα. Ένιωθα το αίμα να χτυπάει στους κροτάφους μου. Η αίσθηση ότι ήμουν ένα αντικείμενο προς χρήση, ένα εργαλείο στα χέρια ενός ανθρώπου που εξέπεμπε τέτοια απόλυτη κυριαρχία, μου προκαλούσε έναν πρωτόγνωρο εσωτερικό ίλιγγο.

«Στην Αμερική», ξεκίνησε να λέει ενώ άναβε ένα τσιγάρο —τότε επιτρεπόταν ακόμα το κάπνισμα στα γραφεία— «έμαθα πως η ευφυΐα χωρίς πειθαρχία είναι άχρηστη. Είσαι καλός φοιτητής, το είδα στην καρτέλα σου. Αλλά η ευφυΐα σου δεν με αφορά. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η αντοχή σου στην πίεση και η ικανότητά σου να εκτελείς χωρίς να αμφισβητείς».

Άνοιξε ένα συρτάρι και έβγαλε μια στοίβα από χειρόγραφες σημειώσεις, γραμμένες με έναν γραφικό χαρακτήρα που έμοιαζε με κώδικα.

«Αυτά είναι κεφάλαια από ένα βιβλίο που ετοιμάζω. Θέλω να τα περάσεις στο σύστημα. Κάθε σελίδα που τελειώνεις, θα μου την παραδίδεις. Αν βρω έστω και ένα τυπογραφικό λάθος, θα σκίζω τη σελίδα και θα την ξαναγράφεις από την αρχή. Δεν με νοιάζει αν θα σου πάρει όλη τη νύχτα».

«Μάλιστα, Κύριε. Θα είναι τέλειο», ψιθύρισα.

«Μην μου δίνεις υποσχέσεις. Δείξε μου έργο», με έκοψε απότομα. «Θα δουλέψεις εκεί, στο μικρό τραπέζι στη γωνία. Δεν θα σηκωθείς, δεν θα μιλήσεις, δεν θα αποσπαστείς από τίποτα. Εγώ θα εργάζομαι εδώ. Αν χρειαστώ οτιδήποτε —καφέ, νερό, ή να μου καθαρίσεις το σταχτοδοχείο— θα το κάνεις αμέσως χωρίς να περιμένεις να στο ζητήσω δεύτερη φορά. Κατάλαβες;»

«Κατάλαβα απόλυτα, Κύριε».

Πήρα τα χαρτιά και πήγα στη γωνία. Το τραπέζι ήταν χαμηλό, η καρέκλα σκληρή, αλλά δεν με ένοιαζε. Άρχισα να δακτυλογραφώ με μια προσήλωση που άγγιζε τα όρια της θρησκευτικής ευλάβειας. Κάθε φορά που άκουγα τον αναπτήρα του να ανάβει ή τον ήχο της πένας του πάνω στο χαρτί, η καρδιά μου σκίρταγε.

Πέρασαν ώρες. Η μέση μου άρχισε να πονάει, τα μάτια μου τσούζανε από την οθόνη, αλλά η σκέψη και μόνο ότι ήμουν «χρήσιμος» σε αυτόν τον άνθρωπο, ότι βρισκόμουν στον ίδιο χώρο υπηρετώντας το πρόγραμμά του, μου έδινε μια διαστροφική ενέργεια. Γύρω στις επτά το απόγευμα, σηκώθηκε και στάθηκε από πάνω μου. Δεν τον άκουσα να πλησιάζει. Ένιωσα μόνο τη σκιά του να καλύπτει το γραφείο μου.

Έμεινα ακίνητος, με τα δάχτυλα μετέωρα πάνω από το πληκτρολόγιο.

«Σήκωσε το κεφάλι σου», είπε χαμηλόφωνα.

Τον κοίταξα. Το βλέμμα του ήταν τώρα πιο ερευνητικό, σχεδόν ανατομικό. Άπλωσε το χέρι του και μου έπιασε το πηγούνι, αναγκάζοντάς με να κρατήσω το βλέμμα μου καρφωμένο στο δικό του.

«Γιατί το κάνεις αυτό;» με ρώτησε. «Δεν σε πληρώνω. Σε πιέζω. Σε αντιμετωπίζω σαν να μην είσαι τίποτα. Γιατί τα μάτια σου λάμπουν έτσι;»

Η ειλικρίνειά του με αφόπλισε. Η ανάσα μου κόπηκε.

«Γιατί, Κύριε... γιατί η δική σας κυριαρχία είναι ο μόνος τρόπος για να νιώσω εγώ πραγματικός».

Ένα μικρό, σχεδόν ανεπαίσθητο μειδίαμα φάνηκε στη γωνία των χειλιών του. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα κάτι άλλο πέρα από αυστηρότητα.

«Τότε συνέχισε», είπε αφήνοντας το πηγούνι μου. «Έχεις ακόμα δέκα σελίδες. Και το σταχτοδοχείο είναι γεμάτο».

 

Άδειασα το σταχτοδοχείο με κινήσεις προσεκτικές, σχεδόν τελετουργικές, προσπαθώντας να μην κάνω τον παραμικρό θόρυβο. Επέστρεψα στη γωνιά μου και βυθίστηκα ξανά στις σημειώσεις του. Οι ώρες περνούσαν και το μόνο που ακουγόταν στο γραφείο ήταν το ρυθμικό κλικ των πλήκτρων και η ανάσα του Κυρίου Κώστα πίσω από το μεγάλο δρύινο γραφείο. Τα μάτια μου είχαν αρχίσει να τσούζουν, αλλά η σκέψη ότι έπρεπε να τελειώσω, ότι έπρεπε να είμαι αντάξιος της εμπιστοσύνης του, με κρατούσε σε εγρήγορση.

Όταν ολοκλήρωσα και την τελευταία σελίδα, τύπωσα το κείμενο. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά καθώς πλησίασα το γραφείο του. Στάθηκα σε στάση προσοχής και του παρέδωσα τα χαρτιά.

«Τελείωσα, Κύριε», είπα χαμηλόφωνα.

Εκείνος δεν απάντησε αμέσως. Άναψε ένα ακόμα τσιγάρο, πήρε τη στοίβα και άρχισε να διαβάζει. Εγώ παρέμεινα όρθιος, ακριβώς μπροστά του. Τα λεπτά κυλούσαν σαν αιώνες. Μετά από αρκετή ώρα, που μου φάνηκε ατελείωτη, το βλέμμα του σταμάτησε σε μια σελίδα. Ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι.

«Εδώ», είπε ψυχρά, δείχνοντας με το δάχτυλο μια γραμμή στη μέση της όγδοης σελίδας. «Σου είπα πως δεν δέχομαι ούτε ένα λάθος. Έγραψες P(A∣B) αντί για P(B∣A) στον ορισμό της δεσμευμένης πιθανότητας. Μια απλή αντιστροφή για σένα, μια καταστροφή για το νόημα του θεωρήματος».

Σήκωσε τα μάτια του και με κοίταξε. Δεν υπήρχε θυμός, μόνο μια παγωμένη απογοήτευση που με πόνεσε περισσότερο από οποιαδήποτε φωνή.

«Συγγνώμη, Κύριε. Ήταν απροσεξία μου», ψιθύρισα, νιώθοντας το πρόσωπό μου να καίει.

«Η συγγνώμη δεν διορθώνει το χαρτί», είπε κοφτά. Πήρε ολόκληρη τη στοίβα των τριάντα σελίδων και, με μια αργή, υπολογισμένη κίνηση, τις έσκισε στη μέση. Ο ήχος του χαρτιού που σκίζονταν αντήχησε σαν μαστιγιά στο ήσυχο γραφείο.

Τις πέταξε στο καλάθι των αχρήστων.

«Ξεκίνα από την αρχή. Όλες. Και αυτή τη φορά, αν κουραστείς, θυμήσου πως η κούραση είναι δικαιολογία των αδυνάτων. Θα μείνεις εδώ μέχρι να είναι τέλειο. Ακόμα κι αν ξημερώσει».

«Μάλιστα, Κύριε», απάντησα, και παραδόξως, μέσα στην ντροπή μου, ένιωσα μια παράξενη ανακούφιση. Η αυστηρότητά του ήταν το όριο που χρειαζόμουν.

Επέστρεψα στο μικρό τραπέζι. Η πλάτη μου με πονούσε, το κεφάλι μου ήταν βαρύ, αλλά η θέλησή μου να τον ικανοποιήσω είχε γίνει πλέον η μοναδική μου αποστολή. Άρχισα να γράφω την πρώτη σελίδα ξανά, προσέχοντας κάθε γράμμα, κάθε σύμβολο, σαν να εξαρτιόταν η ζωή μου από αυτό.

Εκείνος σηκώθηκε, έβαλε το παλτό του και κατευθύνθηκε προς την πόρτα.

«Θα επιστρέψω σε δύο ώρες», είπε χωρίς να γυρίσει να με κοιτάξει. «Όταν γυρίσω, θέλω να το βρω έτοιμο πάνω στο γραφείο μου. Και το γραφείο καθαρό. Μην τολμήσεις να φύγεις».

Η πόρτα έκλεισε με έναν ξερό ήχο. Ήμουν μόνος μου στο σκοτεινό κτίριο του πανεπιστημίου, κλειδωμένος σε ένα γραφείο, υπηρετώντας έναν άνθρωπο που μόλις είχε καταστρέψει ώρες δουλειάς μου με μια κίνηση. Κι όμως, ποτέ στη ζωή μου δεν είχα νιώσει τόσο πολύ ότι ανήκα κάπου.

 

Όταν άκουσα το κλειδί να γυρίζει στην κλειδαριά, το σώμα μου τινάχτηκε ενστικτωδώς. Ήταν περασμένες δύο τα μεσάνυχτα. Τα μάτια μου έκλειναν, το σβέρκο μου ήταν πιασμένο και η πλάτη μου έκαιγε, αλλά οι τριάντα σελίδες ήταν εκεί, άψογες, τακτοποιημένες πάνω στο γραφείο του, δίπλα στο πεντακάθαρο σταχτοδοχείο.

Πλησίασε χωρίς να βγάλει το παλτό του. Πήρε τα χαρτιά στα χέρια του και άρχισε να τα φυλλομετρά. Στεκόμουν δίπλα του, σχεδόν τρέμοντας από την κούραση και την αγωνία. Σταμάτησε στην όγδοη σελίδα, εκεί που πριν λίγες ώρες είχε βρει το λάθος. Το βλέμμα του έμεινε εκεί για λίγο και μετά, για πρώτη φορά, τον είδα να χαμογελάει — ένα χαμόγελο αδιόρατο, αλλά γεμάτο ικανοποίηση.

«Εύγε», είπε μόνο, και αυτή η λέξη ακούστηκε στα αυτιά μου πιο δυνατή από οποιοδήποτε χειροκρότημα. «Αυτό είναι το επίπεδο που απαιτώ. Τίποτα λιγότερο. Μάζεψε τα πράγματά σου, θα σε πάω εγώ σπίτι».
Η διαδρομή με το ασημί Golf ήταν σιωπηλή. Η μυρωδιά του δέρματος και του καπνού μέσα στο αμάξι με ζάλιζε ευχάριστα. Ένιωθα το βλέμμα του πάνω μου κάθε φορά που άλλαζε ταχύτητα, αλλά δεν τολμούσα να τον κοιτάξω. Όταν σταμάτησε έξω από την πολυκατοικία μου, ένιωθα το κεφάλι μου βαρύ.

«Πήγαινε να κοιμηθείς», μου είπε με την ίδια αυστηρή φωνή που είχε στο αμφιθέατρο. «Αλλά μην χαλαρώσεις. Στις πέντε και μισή το πρωί θα είμαι εδώ κάτω να σε πάρω. Έχουμε πολλή δουλειά στο πανεπιστήμιο αύριο».

«Αύριο είναι Σάββατο, Κύριε...», ψέλλισα, όχι ως αντίρρηση, αλλά ως μια απλή διαπίστωση που μου ξέφυγε από την εξάντληση.

Με κοίταξε βαθιά στα μάτια. Το βλέμμα του δεν ήταν πια μόνο καθηγητικό· ήταν το βλέμμα κάποιου που είχε πλέον τον απόλυτο έλεγχο του χρόνου μου και της ύπαρξής μου.

«Σε ρώτησα τι μέρα είναι;»

«Όχι, Κύριε. Συγγνώμη, Κύριε. Θα είμαι έτοιμος».

Ανέβηκα στο σπίτι σαν χαμένος. Το ρολόι έδειχνε τρεις. Είχα μόλις δύο ώρες και κάτι για να κλείσω τα μάτια μου. Έπεσα στο κρεβάτι με τα ρούχα, χωρίς καν να βγάλω τα παπούτσια μου. Δεν με ένοιαζε η αϋπνία, δεν με ένοιαζε το Σάββατο που χανόταν. Η σκέψη ότι εκείνος θα ερχόταν να με πάρει, ότι με είχε επιλέξει για να τον υπηρετώ ακόμα και τις ώρες που ο υπόλοιπος κόσμος αναπαυόταν, μου έδινε μια αίσθηση σκοπού που δεν είχα νιώσει ποτέ ξανά.

Ξύπνησα στις πέντε παρά τέταρτο, πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Έπλυνα το πρόσωπό μου με παγωμένο νερό, έφτιαξα τα μαλλιά μου και στάθηκα πίσω από το τζάμι του παραθύρου, κοιτώντας τον άδειο δρόμο.

Στις πέντε και είκοσι πέντε, τα φώτα ενός αυτοκινήτου φάνηκαν στη γωνία. Το ασημί Golf σταμάτησε ακριβώς μπροστά στην είσοδο. Κατέβηκα τρέχοντας τις σκάλες, λες και κάθε δευτερόλεπτο καθυστέρησης θα ήταν προσβολή προς το πρόσωπό του.

Άνοιξα την πόρτα του συνοδηγού και μπήκα μέσα. Εκείνος φορούσε ήδη το κοστούμι του, φρεσκοξυρισμένος, σαν να μην είχε περάσει μια ολόκληρη μέρα έντασης.

«Καλημέρα, Κύριε», είπα και η φωνή μου ήταν πλέον σταθερή, γεμάτη προθυμία.

«Άργησες δέκα δευτερόλεπτα», παρατήρησε, κοιτώντας το ρολόι του χωρίς να ξεκινάει το αμάξι. «Μην ξανασυμβεί. Σήμερα θα ταξινομήσουμε τα αρχεία της τελευταίας δεκαετίας. Είναι μια δουλειά που απαιτεί απόλυτη πειθαρχία και σιωπή. Είσαι έτοιμος να με υπηρετήσεις σωστά σήμερα;»

«Είμαι στη διάθεσή Σας, Κύριε. Οτιδήποτε μου ζητήσετε».

Έβαλε ταχύτητα και ξεκινήσαμε για το άδειο πανεπιστήμιο. Η πόλη κοιμόταν, αλλά για μένα, η ζωή είχε μόλις αποκτήσει έναν αυστηρό, αδιαπραγμάτευτο ρυθμό. Δεν ήμουν πια ένας απλός φοιτητής του μαθηματικού· ήμουν το εργαλείο του Κυρίου Κώστα, και αυτή η υποταγή ήταν η δική μου απελευθέρωση.

 

Οι ώρες περνούσαν και η σκόνη από τα παλιά αρχεία της δεκαετίας του ’90 έπνιγε την ατμόσφαιρα. Το σώμα μου είχε αρχίσει να με προδίδει. Τα δάχτυλά μου έτρεμαν καθώς ταξινομούσα τους φακέλους και το κεφάλι μου έγερνε απότομα από τη νύστα, για να επανέλθει με ένα τράνταγμα κάθε φορά που άκουγα τον ήχο της καρέκλας του.

Κάποια στιγμή, η πίεση έγινε αβάσταχτη. Δεν ήταν μόνο η κούραση· ήταν η ένταση αυτού που συνέβαινε ανάμεσά μας, αυτή η βουβή συμφωνία εξουσίας που με έπνιγε και με λύτρωνε ταυτόχρονα. Άφησα τον φάκελο να γλιστρήσει από τα χέρια μου πάνω στο τραπέζι. Ο ήχος ήταν μικρός, αλλά μέσα στη σιωπή του γραφείου ακούστηκε σαν έκρηξη.

Σήκωσα το βλέμμα μου. Με κοίταζε ήδη.

«Κύριε...» η φωνή μου βγήκε σπασμένη, σχεδόν ένας ψίθυρος. «Σας παρακαλώ... θα ήθελα... μου επιτρέπετε να σας μιλήσω;»

Άφησε την πένα του. Με κοίταξε πάνω από τα γυαλιά του, με εκείνο το βλέμμα που έμοιαζε να διαπερνά το δέρμα μου και να διαβάζει τις σκέψεις μου πριν καν τις σχηματίσω.

«Μίλα», είπε μόνο. Μια λέξη, μια διαταγή.

«Ξέρω ότι παίρνω το μεγαλύτερο ρίσκο της ζωής μου αυτή τη στιγμή», ξεκίνησα, και ένιωθα την καρδιά μου να χτυπάει στον λαιμό μου. «Μπορεί μετά από αυτό να με διώξετε, να με κόψετε στο μάθημα, να μην θέλετε να με ξαναδείτε. Αλλά δεν αντέχω άλλο να μην το πω. Όλο αυτό... ο τρόπος που με προστάζετε, η πειθαρχία που απαιτείτε, το γεγονός ότι είμαι εδώ Σάββατο χαράματα απλώς για να σας είμαι χρήσιμος... δεν είναι μόνο καθήκον για μένα».

Έκανα μια παύση, προσπαθώντας να βρω το κουράγιο. Εκείνος παρέμενε ακίνητος, σαν άγαλμα.

«Από μικρός ένιωθα διαφορετικός. Έψαχνα κάτι που η κοινωνία γύρω μου θεωρούσε λάθος. Ανακάλυψα τον κόσμο της υποταγής στο διαδίκτυο, μίλησα με κόσμο, αλλά τίποτα δεν ήταν αληθινό. Μέχρι που γνωρίσαμε εσάς. Για μένα, η υποταγή δεν είναι ένα παιχνίδι ή μια ερωτική προτίμηση· είναι η ουσία μου. Το να είμαι χρήσιμος σε κάποιον σαν εσάς, το να εκτελώ τις εντολές σας χωρίς ερωτήσεις, είναι η μοναδική στιγμή που νιώθω πραγματικά ο εαυτός μου. Νιώθω ότι επιτέλους ανήκω εκεί που πρέπει».

Χαμήλωσα το κεφάλι μου, νιώθοντας ένα μείγμα ντροπής και απόλυτης ειλικρίνειας.

«Σας το λέω γιατί δεν θέλω να κρύβομαι πίσω από τον ρόλο του βοηθού. Θέλω να ξέρετε ποιος στέκεται απέναντί σας. Ένας άνθρωπος που βρίσκει το νόημά του στην κυριαρχία σας».
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν διαφορετική από τις προηγούμενες. Ήταν βαριά, γεμάτη ερωτηματικά. Περίμενα την έκρηξη, την ειρωνεία, ή την απόλυτη απόρριψη.

Αντ' αυτού, άκουσα τα βήματά του. Πλησίασε αργά το μικρό μου τραπέζι. Στάθηκε τόσο κοντά μου που μπορούσα να νιώσω τη ζεστασιά του σώματός του. Έβαλε το χέρι του κάτω από το πηγούνι μου και με ανάγκασε να σηκώσω το κεφάλι μου.

Με κοίταζε προσεκτικά. Όχι με την αυστηρότητα του καθηγητή, αλλά με μια διεισδυτικότητα που με γύμνωνε ψυχικά. Τα μάτια του έψαχναν τα δικά μου, αναλύοντας κάθε σπίθα ειλικρίνειας.

«Λοιπόν», είπε χαμηλόφωνα, με μια φωνή που έτρεμε από μια παράξενη ένταση, «είχες το θάρρος να το παραδεχτείς. Πολλοί το νιώθουν, ελάχιστοι τολμούν να το ονομάσουν. Και ακόμα λιγότεροι αντέχουν το βάρος αυτής της ομολογίας».

Έσκυψε λίγο πιο κοντά.

«Αν πιστεύεις ότι αυτό το ρίσκο θα σε γλυτώσει από τη δουλειά, κάνεις λάθος. Αν όμως εννοείς κάθε λέξη που είπες... τότε από αυτή τη στιγμή, η σχέση μας αλλάζει. Δεν είσαι πλέον απλώς ένας φοιτητής που βοηθάει. Είσαι δικός μου βοηθός, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Καταλαβαίνεις τι σημαίνει "δικός μου";»

«Ναι, Κύριε», απάντησα, και ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνά όλη μου τη σπονδυλική στήλη.

«Τότε σκούπισε τα μάτια σου και στάσου όρθιος», διέταξε. «Έχουμε ακόμα τρία ράφια. Και μετά, θα πάμε κάπου να μιλήσουμε για τους νέους σου κανόνες. Γιατί αν θες να είσαι χρήσιμος, θα πρέπει να μάθεις να είσαι τέλειος».

 

Η διαδρομή μέχρι το σπίτι του ήταν σύντομη, αλλά η σιωπή μέσα στο αυτοκίνητο είχε αλλάξει ποιότητα. Δεν ήταν πια η σιωπή της αμηχανίας ή της απλής καθηγητικής απόστασης· ήταν μια σιωπή γεμάτη από το βάρος της ομολογίας μου. Ένιωθα το βλέμμα του στον δρόμο, σταθερό και αποφασιστικό, ενώ εγώ κοιτούσα τα χέρια μου που ήταν σφιγμένα στα γόνατά μου.

Σταματήσαμε έξω από μια παλιά, καλοδιατηρημένη μονοκατοικία με έναν μικρό κήπο. Καθώς ξεκλείδωνε την πόρτα, η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που φοβόμουν ότι θα την ακούσει.

«Πέρνα μέσα», είπε κοντά στο αυτί μου καθώς με προσπερνούσε.

Το σπίτι του μύριζε ακριβώς όπως εκείνος: παλιό χαρτί, ακριβό καπνό και μια υποψία από κολόνια με νότες ξύλου. Ήταν ένας χώρος απόλυτα οργανωμένος. Βιβλιοθήκες που έφταναν μέχρι το ταβάνι, δερμάτινοι καναπέδες και ένα μεγάλο γραφείο στο βάθος, γεμάτο με στοίβες από μαθηματικά συγγράμματα.

«Άφησε το παλτό σου εκεί και πήγαινε στην κουζίνα. Θα φτιάξω καφέ. Θέλω να κάτσεις στο τραπέζι, αλλά θυμήσου: η στάση σου δείχνει τον σεβασμό σου».

Υπάκουσα αμέσως. Κάθισα στην ξύλινη καρέκλα της κουζίνας, με την πλάτη ίσια, χωρίς να ακουμπάω πουθενά, περιμένοντας. Τον έβλεπα να κινείται με μια μεθοδικότητα που με μαγνήτιζε. Κάθε του κίνηση είχε σκοπό. Όταν άφησε το φλιτζάνι μπροστά μου, ο ήχος της πορσελάνης πάνω στο ξύλο με έκανε να ανατριχιάσω.

Κάθισε απέναντί μου. Άναψε ένα τσιγάρο και με κοίταξε βαθιά στα μάτια, με μια σοβαρότητα που με έκανε να νιώθω ταυτόχρονα μικρός και απίστευτα σημαντικός.
«Λοιπόν», ξεκίνησε, και η φωνή του ήταν χαμηλή και γεμάτη εξουσία. «Είπες πως η υποταγή είναι η ουσία σου. Πως νιώθεις ο εαυτός σου μόνο όταν υπηρετείς. Είναι βαριές κουβέντες αυτές για έναν δεκαεννιάχρονο, αλλά η μέχρι τώρα συμπεριφορά σου δείχνει πως δεν τις λες ελαφρά τη καρδία».

Έκανε μια παύση, αφήνοντας τον καπνό να σχηματίσει γκρίζα σύννεφα ανάμεσά μας.

«Αν θέλεις να είσαι δικός μου, πρέπει να καταλάβεις πως η υποταγή δεν τελειώνει στις ώρες του γραφείου. Δεν είναι κάτι που φοράς και βγάζεις. Είναι μια δέσμευση στην τελειότητα. Στον κόσμο μου, δεν υπάρχει χώρος για το "σχεδόν καλό". Κάθε σου κίνηση, κάθε σου λόγος, κάθε σου σκέψη πρέπει να έχει ως γνώμονα τη χρησιμότητά σου προς εμένα».

«Το καταλαβαίνω, Κύριε. Αυτό ακριβώς επιθυμώ», ψιθύρισα.

«Μην με διακόπτεις όταν μιλάω», με έκοψε απότομα, και το βλέμμα του έγινε ακόμα πιο σκληρό. «Πρώτος κανόνας: Θα μιλάς μόνο όταν ερωτάσαι ή όταν σου δίνεται η άδεια. Δεύτερος κανόνας: Η αλήθεια σου προς εμένα θα είναι απόλυτη. Αν νιώσεις κούραση, αν νιώσεις φόβο, αν νιώσεις επιθυμία, θα μου το λες. Όχι για να σε λυπηθώ, αλλά για να ξέρω πώς να σε διαχειριστώ».

Έσκυψε πάνω από το τραπέζι, μειώνοντας την απόσταση ανάμεσά μας.

«Θα είσαι ο βοηθός μου στο πανεπιστήμιο, αλλά εδώ, σε αυτό το σπίτι, θα είσαι κάτι παραπάνω. Θα μάθεις να φροντίζεις τον χώρο μου, να προνοείς για τις ανάγκες μου και να δέχεσαι τις διορθώσεις μου —όποιες κι αν είναι αυτές— με ευγνωμοσύνη. Η πειθαρχία που θα σου επιβάλλω θα είναι σκληρή, γιατί μόνο έτσι θα σμιλευτείς σε αυτό που ονειρεύεσαι να γίνεις».

Με κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα σε πλήρη σιωπή.

«Είσαι έτοιμος να απαρνηθείς το "εγώ" σου για να γίνεις το "εμείς" που ορίζω εγώ; Είσαι έτοιμος να ανήκεις, όχι μόνο ως όνομα σε μια καρτέλα φοιτητή, αλλά ως ύπαρξη στην κυριαρχία μου;»

Ένιωσα μια δόνηση να ξεκινά από τα δάχτυλα των ποδιών μου και να φτάνει μέχρι τον αυχένα μου. Η ερώτησή του ήταν το συμβόλαιο που πάντα ήθελα να υπογράψω.

«Ναι, Κύριε», απάντησα σταθερά. «Είμαι δικός Σας. Ολοκληρωτικά».

«Καλώς», είπε και έσβησε το τσιγάρο του. «Πιες τον καφέ σου. Έχεις δέκα λεπτά. Μετά, θα ξεκινήσουμε με την πρώτη σου δοκιμασία εδώ στο σπίτι. Θέλω να δω αν η υπακοή σου είναι τόσο ακλόνητη όσο τα λόγια σου».

 

Αφού πέρασαν τα δέκα λεπτά, ο Κύριος Κώστας σηκώθηκε. Η παρουσία του γέμιζε τον χώρο της κουζίνας, κάνοντάς τον να μοιάζει μικρότερος. Με κοίταξε για μια στιγμή και μετά έγνεψε προς το εσωτερικό του σπιτιού.

«Ακολούθησέ με στο γραφείο», είπε κοφτά.
Μπήκαμε στο μεγάλο του δωμάτιο. Το πάτωμα ήταν από σκούρο, γυαλισμένο ξύλο. Πήγε πίσω από το γραφείο του και έβγαλε από ένα συρτάρι ένα κουτί με παλιά, ορειχάλκινα αντικείμενα —διακοσμητικά, πένες, και βαρίδια για χαρτιά— όλα θαμπά από τον χρόνο.

«Η πρώτη σου δοκιμασία είναι η λεπτομέρεια», δήλωσε, αφήνοντας τα αντικείμενα πάνω σε ένα χαμηλό τραπεζάκι. «Θέλω να τα γυαλίσεις μέχρι να καθρεφτίζεται το πρόσωπό σου πάνω τους. Θα το κάνεις εδώ, στο πάτωμα, στα γόνατα. Δεν θα χρησιμοποιήσεις καρέκλα. Η άνεση είναι εχθρός της συγκέντρωσης».

Μου έδωσε ένα πανί και ένα ειδικό υγρό. Γονάτισα αμέσως. Το κρύο ξύλο του πατώματος άρχισε να πιέζει τα γόνατά μου, που ήταν ήδη ταλαιπωρημένα από την ορθοστασία στο πανεπιστήμιο. Άρχισα να τρίβω το πρώτο αντικείμενο με μανία.

«Πιο σιγά», με διέκοψε, η φωνή του ήταν σαν λεπίδα. «Μην βιάζεσαι να τελειώσεις για να ξεκουραστείς. Απόλαυσε τη διαδικασία της προσφοράς. Κάθε κίνηση του χεριού σου πρέπει να είναι μια πράξη υποταγής».

Πέρασε μια ώρα. Τα χέρια μου είχαν αρχίσει να μουδιάζουν και η μέση μου έστελνε σήματα πόνου, αλλά δεν τόλμησα να αλλάξω στάση. Εκείνος καθόταν ακριβώς από πάνω μου, διαβάζοντας ένα σύγγραμμα, γυρνώντας τις σελίδες με έναν αργό, βασανιστικό ρυθμό. Κάθε τόσο, ένιωθα το βλέμμα του να καρφώνεται στον σβέρκο μου.

Όταν τελείωσα, τα αντικείμενα έλαμπαν κάτω από το φως της λάμπας. Στάθηκα ακίνητος, ακόμα στα γόνατα, περιμένοντας την κρίση του.

Πλησίασε και τα εξέτασε ένα προς ένα. Μετά, με μια κίνηση που δεν περίμενα, άφησε το βαρύ του βιβλίο πάνω στο τραπεζάκι και με κοίταξε.

«Καλή δουλειά. Αλλά η υπακοή σου χρειάζεται ακόμα κάτι: να αποδεχτείς την ασημαντότητά σου», είπε χαμηλόφωνα.

Σηκώθηκε και κάθισε στην πολυθρόνα του, απλώνοντας τα πόδια του.

«Βγάλε μου τα παπούτσια», διέταξε.

Το έκανα με τρεμάμενα χέρια. Ένιωθα το πρόσωπό μου να καίει. Ήταν η πρώτη φορά που η υπηρεσία μου γινόταν τόσο σωματική, τόσο προσωπική.

«Τώρα», συνέχισε, «επειδή είσαι κουρασμένος και το σώμα σου θέλει να καταρρεύσει, θα μου δείξεις ότι το πνεύμα σου υπερισχύει. Θα μείνεις εδώ, στα πόδια μου. Θα ακουμπήσεις το κεφάλι σου στο πάτωμα, δίπλα στα πόδια μου, και δεν θα κουνηθείς μέχρι να τελειώσω το κεφάλαιο που διαβάζω. Δεν είσαι πια ο βοηθός του καθηγητή, δεν είσαι καν ο φοιτητής του μαθηματικού. Είσαι απλώς ένα στήριγμα για τα πόδια μου. Ένα τίποτα που υπάρχει μόνο επειδή το επιτρέπω εγώ».

Έσκυψα. Η μύτη μου άγγιξε το κρύο ξύλο, ακριβώς δίπλα στις κάλτσες του. Η μυρωδιά του δέρματος και της σκόνης ήταν έντονη. Η στάση ήταν άβολη, ταπεινωτική, σχεδόν εξευτελιστική για οποιονδήποτε άλλον 19χρονο.

Αλλά για μένα, εκείνη τη στιγμή, η ταπείνωση ήταν το πιο ακριβό δώρο. Ένιωθα το βάρος της εξουσίας του πάνω από το κεφάλι μου, την απόλυτη κυριαρχία του χώρου και του χρόνου μου. Ήμουν στην κυριολεξία «στα πόδια του».

«Μην τολμήσεις να κλείσεις τα μάτια σου», ψιθύρισε, ακουμπώντας το πόδι του ελαφρά στον ώμο μου, πιέζοντάς με προς το πάτωμα. «Θέλω να νιώθεις κάθε δευτερόλεπτο της υποταγής σου».

Έμεινα έτσι για σαράντα λεπτά. Το σώμα μου έτρεμε από την εξάντληση, αλλά η ψυχή μου είχε βρει επιτέλους τη γαλήνη που έψαχνε χρόνια. Ήμουν χρήσιμος. Ήμουν δικός του. Ήμουν το τίποτα που χρειαζόταν για να νιώθει εκείνος τα πάντα.

 

Οι δύο εβδομάδες που ακολούθησαν εκείνη την πρώτη νύχτα στο σπίτι του ήταν ένας ψυχοφθόρος βασανισμός. Στο πανεπιστήμιο, ο Κύριος Κώστας ήταν ο απόλυτος, απρόσιτος καθηγητής. Στο γραφείο, ήταν ο αυστηρός μέντορας που με πρόσταζε να ταξινομώ αρχεία χωρίς να μου απευθύνει ούτε μια περιττή λέξη.

Δεν είχε ξανασυμβεί τίποτα «διαφορετικό». Καμία δοκιμασία, καμία σωματική επαφή, καμία αναφορά στην ομολογία μου. Αυτή η στασιμότητα με διέλυε. Κάθε φορά που το βλέμμα του περνούσε από πάνω μου, έτρεμα. Μήπως με θεωρούσε ανάξιο; Μήπως η ειλικρίνειά μου τον είχε απωθήσει; Το άγχος μου είχε χτυπήσει κόκκινο και η συγκέντρωσή μου άρχισε να θρυμματίζεται.

Τότε ήρθε η εξεταστική. Διάβαζα σαν τρελός, όχι για το πτυχίο, αλλά για να του αποδείξω ότι είμαι το τέλειο εργαλείο. Πέρασα όλα τα μαθήματα —Ανάλυση, Άλγεβρα— με άριστα. Όλα, εκτός από το δικό του.

Πιθανότητες: Απορρίφθηκα.

Όταν είδα το όνομά μου στη λίστα των αποτυχόντων, ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Είχα αποτύχει στον μόνο άνθρωπο που ήθελα να υπηρετήσω. Το ίδιο βράδυ, με κάλεσε στο σπίτι του.
Χτύπησα την πόρτα με τα χέρια μου να τρέμουν τόσο πολύ που μετά βίας κράτησα την ανάσα μου. Η πόρτα άνοιξε. Δεν φορούσε κοστούμι αυτή τη φορά· φορούσε μια σκούρα μεταξωτή ρόμπα πάνω από το παντελόνι του, που τον έκανε να φαίνεται ακόμα πιο επιβλητικός μέσα στις σκιές του σπιτιού.

«Πέρνα μέσα. Στο γραφείο. Τώρα», είπε χωρίς ίχνος χαιρετισμού.

Ο χώρος ήταν ημίφωτος, φωτισμένος μόνο από τη λάμπα του γραφείου του. Πάνω στο βαρύ ξύλο ήταν ανοιχτό το γραπτό μου, γεμάτο από επιθετικές, κόκκινες διορθώσεις.

«Στάσου απέναντί μου», διέταξε. «Εξήγησέ μου πώς ένας φοιτητής που αριστεύει σε όλη τη σχολή, αποτυγχάνει στις Πιθανότητες. Στο δικό μου μάθημα».

«Κύριε... συγγνώμη... το άγχος μου... η επιθυμία μου να σας ικανοποιήσω...» ψέλλισα, νιώθοντας τα μάτια μου να βουρκώνουν από την ντροπή.

«Η επιθυμία σου;» γέλασε ειρωνικά. «Η επιθυμία σου σε έκανε άχρηστο. Μου υποσχέθηκες ότι θα είσαι το τέλειο εργαλείο. Ένα εργαλείο που δεν λειτουργεί σωστά, δεν έχει θέση στη ζωή μου».

Πήρε το γραπτό μου και το πέταξε με μια απότομη κίνηση στο πάτωμα, ακριβώς στα πόδια μου.

«Μάζεψέ το. Με το στόμα», διέταξε χαμηλόφωνα, με μια φωνή που δεν άφηνε περιθώριο για καμία αντίρρηση.

Έμεινα εμβρόντητος για ένα δευτερόλεπτο, αλλά η ανάγκη μου να υπακούσω ήταν πλέον ο μοναδικός μου κώδικας επιβίωσης. Έπεσα στα τέσσερα και μάζεψα το χαρτί με τα δόντια μου, νιώθοντας την απόλυτη ταπείνωση να με πλημμυρίζει καθώς το πρόσωπό μου άγγιζε το χαλί του. Όταν σηκώθηκα —παραμένοντας στα γόνατα— εκείνος είχε έρθει μπροστά μου.

«Από εδώ και πέρα», είπε πιάνοντάς με από τα μαλλιά, αναγκάζοντάς με να τον κοιτάξω στα μάτια, «δεν θα υπάρχει διαχωρισμός. Η αποτυχία σου στο μάθημα σημαίνει ότι η "εκπαίδευσή" σου θα γίνει πολύ πιο αυστηρή. Θα έρχεσαι εδώ κάθε βράδυ. Θα διαβάζεις εδώ, κάτω από την επίβλεψή μου. Και για κάθε λάθος που θα κάνεις στις ασκήσεις, το σώμα σου θα πληρώνει το τίμημα της απροσεξίας σου».

Άνοιξε το συρτάρι του και έβγαλε έναν λεπτό, δερμάτινο χάρακα. Τον χτύπησε ελαφρά στην παλάμη του — ένας ξερός, ρυθμικός ήχος που υποσχόταν πόνο και απόλυτη πειθαρχία.

«Θα σε ισοπεδώσω για να σε ξαναχτίσω από την αρχή. Θα γίνεις ο πρώτος στην τάξη μου, όχι επειδή είσαι έξυπνος, αλλά επειδή θα τρέμεις τις συνέπειες της αποτυχίας. Είσαι έτοιμος να δεχτείς την τιμωρία σου για το σημερινό ρεζιλίκι;»

«Ναι, Κύριε», απάντησα, και αυτή τη φορά η φωνή μου ήταν σταθερή. Η αβεβαιότητα των δύο εβδομάδων είχε δώσει τη θέση της στην προσμονή της διόρθωσης.

«Τότε γύρνα», διέταξε. «Ακούμπησε τα χέρια σου στο γραφείο. Το πρώτο σου μάθημα ξεκινάει τώρα».

 

«Σου είπα πως το σώμα σου θα πληρώσει το τίμημα της αμέλειας σου», είπε η φωνή του πίσω από την πλάτη μου, βαριά και απόλυτη. «Κατέβασε το παντελόνι σου. Θέλω να νιώσεις την τιμωρία σου χωρίς κανένα εμπόδιο ανάμεσα σε σένα και την πειθαρχία που σου στερείται».

Τα χέρια μου έτρεμαν τόσο πολύ που δυσκολεύτηκα να λύσω τη ζώνη μου. Η ντροπή με έκαιγε, αλλά η ανάγκη μου να υπακούσω ήταν πιο δυνατή από κάθε ένστικτο αυτοπροστασίας. Όταν ένιωσα το κρύο αέρα του δωματίου στο δέρμα μου, η ευαλωτότητά μου έγινε ολοκληρωτική. Ακούμπησα τις παλάμες μου στο λείο ξύλο του γραφείου, όπως με διέταξε, και έκλεισα τα μάτια μου σφιχτά.

«Μην σφίγγεσαι», ψιθύρισε κοντά στο αυτί μου. «Δέξου το. Είναι το μόνο πράγμα που θα σε κάνει να θυμάσαι πώς να είσαι τέλειος».
Ο πρώτος χτύπος ήρθε απροειδοποίητα. Ο δερμάτινος χάρακας βρήκε το στόχο του με έναν ξερό, τρομακτικό ήχο που αντήχησε σε όλο το δωμάτιο. Η αίσθηση ήταν σαν φωτιά που απλωνόταν ακαριαία πάνω στο δέρμα μου. Η ανάσα μου κόπηκε.

Δεύτερος χτύπος. Πιο δυνατός. Πιο υπολογισμένος. Τρίτος. Ο πόνος άρχισε να συσσωρεύεται, να γίνεται μια παλλόμενη μάζα που κατέκλυζε κάθε μου σκέψη. Δεν μπορούσα πια να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Τα πρώτα δάκρυα άρχισαν να κυλούν, ζεστά και ανεξέλεγκτα, βρέχοντας το ξύλο του γραφείου του.

«Κλάψε», διέταξε με μια φωνή που δεν είχε ίχνος οίκτου. «Θέλω να βγάλεις από μέσα σου κάθε ίχνος της αποτυχίας σου. Κάθε χτύπημα είναι μια πιθανότητα που έχασες. Κάθε σημάδι είναι ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ».

Συνέχισε με έναν ρυθμό που έμοιαζε με μαθηματική ακολουθία — αμείλικτο και σταθερό. Το σώμα μου τινάζονταν σε κάθε επαφή, και οι λυγμοί μου έγιναν πλέον κραυγές που πνίγονταν στο δωμάτιο. Ο πόνος ήταν τόσο οξύς που ένιωθα πως το δέρμα μου «χαραζόταν» από την ένταση, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα μια παράξενη κάθαρση.

Όταν σταμάτησε, η σιωπή που ακολούθησε ήταν πιο βαριά κι από τους χτύπους. Άκουγα μόνο την ταραγμένη μου ανάσα και τον ήχο από τα δάκρυά μου που έπεφταν στο πάτωμα. Ένιωθα το πίσω μέρος του σώματός μου να φλέγεται, να σφύζει από έναν πόνο που με έκανε να νιώθω πιο ζωντανός από ποτέ.

Πλησίασε και ακούμπησε το χέρι του στον αυχένα μου, πιέζοντάς με ελαφρά να μείνω ακίνητος.

«Κοίταξε το γραπτό σου», είπε δείχνοντας το χαρτί με τις κόκκινες σημειώσεις που ήταν ακόμα μπροστά μου. «Τώρα ο πόνος σου έχει το ίδιο χρώμα με τα λάθη σου. Θα μείνεις έτσι για πέντε λεπτά. Θα νιώσεις κάθε δευτερόλεπτο της τιμωρίας σου να καταλαγιάζει μέσα σου. Και αύριο, στις έξι το πρωί, θα είσαι στο γραφείο μου με την πρώτη ενότητα λυμένη στην εντέλεια. Κατάλαβες;»

«Μάλιστα... Κύριε...» ψιθύρισα μέσα από τους λυγμούς μου, νιώθοντας μια απόλυτη, λυτρωτική υποταγή.

 

Ένας μήνας είχε περάσει από εκείνη τη νύχτα. Τριάντα ημέρες όπου η ζωή μου είχε χωριστεί σε δύο παράλληλα σύμπαντα: το φωτεινό, αποστειρωμένο περιβάλλον του αμφιθεάτρου και το σκοτεινό, πειθαρχημένο βασίλειο του σπιτιού του.

Δεν ήμουν πια ο φοιτητής που «προσπαθούσε». Ήμουν το τέλειο εξάρτημα μιας καλοκουρδισμένης μηχανής. Είχα μάθει να προβλέπω τις ανάγκες του πριν καν τις σκεφτεί. Ήξερα πώς ήθελε τον καφέ του (στους 65∘Cακριβώς), ήξερα πότε έπρεπε να αλλάξω το σταχτοδοχείο χωρίς να ακουστεί ο παραμικρός θόρυβος, και κυρίως, ήξερα πώς να κάθομαι: ακίνητος, στα γόνατα, στην άκρη του χαλιού, όση ώρα εκείνος διόρθωνε γραπτά.
Το σώμα μου είχε αλλάξει. Οι μώλωπες και τα σημάδια από τον χάρακα ή τη λεπτή δερμάτινη ζώνη του είχαν γίνει ο προσωπικός μου χάρτης. Κάθε φορά που έπιανα το στυλό μου στη σχολή, ένιωθα το τράβηγμα στο δέρμα μου — μια διαρκή υπενθύμιση ότι ανήκα κάπου.

Εκείνο το βράδυ, η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Είχαμε ολοκληρώσει την ύλη των Πιθανών Κατανομών. Του παρέδωσα ένα τετράδιο με εκατό λυμένες ασκήσεις. Δεν υπήρχε ούτε ένα σβήσιμο. Ούτε ένα τυπογραφικό λάθος.

«Κάθισε στα πόδια μου», διέταξε χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από το τετράδιο.

Υπάκουσα ακαριαία. Πήρα τη θέση μου στο πάτωμα, ακουμπώντας το πλάι του προσώπου μου στο γόνατό του, νιώθοντας το βαρύ ύφασμα του παντελονιού του. Ένιωσα το χέρι του να ακουμπάει στα μαλλιά μου. Δεν ήταν χάδι. Ήταν η κίνηση ενός ιδιοκτήτη που επιθεωρεί το απόκτημά του.

«Έχεις γίνει πολύ αποδοτικός», είπε χαμηλόφωνα. «Η αποτυχία σου στην εξεταστική φαίνεται πια σαν μια μακρινή, ανόητη ανάμνηση. Πώς νιώθεις που η ευφυΐα σου επιτέλους υποτάχθηκε στη θέλησή μου;»

«Νιώθω... πλήρης, Κύριε», ψιθύρισα. «Νιώθω ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο έξω από αυτό το δωμάτιο που να έχει σημασία».

Σηκώθηκε απότομα, αναγκάζοντάς με να χάσω την ισορροπία μου. Πήγε στη βιβλιοθήκη και έβγαλε ένα παλιό, δερματόδετο βιβλίο στα γερμανικά.

«Σήμερα θα κάνουμε κάτι διαφορετικό», είπε με ένα αινιγματικό χαμόγελο. «Θα μου διαβάσεις αυτό το κείμενο δυνατά. Δεν ξέρεις γερμανικά, οπότε θα το διαβάζεις φωνητικά, γράμμα-γράμμα. Θα στέκεσαι όρθιος, σε στάση προσοχής, χωρίς να φοράς τίποτα από τη μέση και πάνω. Και για κάθε λάθος στην προφορά...»

Έδειξε με το βλέμμα του τον χάρακα που ήταν πάντα πάνω στο γραφείο.

«Θα διακόπτεις, θα γονατίζεις, θα δέχεσαι την τιμωρία σου και θα ξεκινάς την παράγραφο από την αρχή. Θέλω να δω αν η πειθαρχία σου μπορεί να νικήσει την κούραση και την άγνοια».

Πέρασαν δύο ώρες. Το στήθος μου ήταν κόκκινο από την προσπάθεια και την ένταση. Είχα γονατίσει ήδη δώδεκα φορές. Κάθε χτύπημα ήταν πιο δυνατός από τον προηγούμενο, γιατί ο Κύριος Κώστας δεν δεχόταν την επαναλαμβανόμενη αποτυχία.

Τα δάκρυα έτρεχαν ξανά, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν από φόβο. Ήταν από μια εξαντλητική λατρεία για την ακρίβεια που απαιτούσε από μένα. Όταν τελικά κατάφερα να διαβάσω μια ολόκληρη σελίδα χωρίς λάθος, η φωνή μου έτρεμε από την υπερπροσπάθεια.

Έκλεισε το βιβλίο με έναν ξερό ήχο. Πλησίασε και με κοίταξε στα μάτια. Το πρόσωπό του ήταν εκατοστά από το δικό μου.

«Είσαι το καλύτερο πείραμα που έχω κάνει ποτέ», είπε σχεδόν στοργικά, ενώ το χέρι του έσφιγγε τον αυχένα μου. «Αύριο στο αμφιθέατρο, όταν θα με κοιτάζεις από την πρώτη σειρά, θέλω να θυμάσαι ότι κάθε λέξη που θα βγαίνει από το στόμα μου, θα απευθύνεται μόνο σε σένα. Γιατί μόνο εσύ ξέρεις τι σημαίνει να με ακούς πραγματικά».

Με άφησε να καταρρεύσω στα γόνατά μου. Ήμουν εξαντλημένος, πονεμένος, ταπεινωμένος μπροστά στη γνώση και τη δύναμή του. Αλλά καθώς του φιλούσα το χέρι σε μια αυθόρμητη κίνηση ευγνωμοσύνης, ήξερα ότι αυτός ο μήνας ήταν μόνο η αρχή.

«Μπορώ να μείνω εδώ απόψε, Κύριε;» τόλμησα να ρωτήσω.

Με κοίταξε για λίγο σιωπηλός.

«Στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι μου. Σαν το πιστό αντικείμενο που ισχυρίζεσαι ότι είσαι. Πήγαινε να ετοιμαστείς».

 

Έμεινα να τον κοιτάζω για μια στιγμή, χαμένος ανάμεσα στην εξάντληση και την απορία. Η λέξη «ετοιμάσου» ακουγόταν απλή, αλλά στο δικό του σύμπαν, τίποτα δεν ήταν τυχαίο.

«Δεν κατάλαβα, Κύριε... πώς να ετοιμαστώ;» ψέλλισα.

Σταμάτησε στην πόρτα του υπνοδωματίου και γύρισε αργά. Το φως του διαδρόμου έπεφτε πάνω του, κάνοντάς τον να μοιάζει ακόμα πιο επιβλητικός

«Σου είπα πως είσαι ένα αντικείμενο», είπε με μια φωνή παγωμένη, σχεδόν κλινική. «Τα αντικείμενα δεν χρειάζονται πιτζάμες, δεν χρειάζονται σκεπάσματα, δεν χρειάζονται άνεση. Θα βγάλεις τα πάντα. Θα μείνεις γυμνός, ακριβώς όπως σε έπλασε η φύση, στερημένος από κάθε ανθρώπινη ιδιότητα. Θα ξαπλώσεις στο πάτωμα, δίπλα στη δική μου πλευρά του κρεβατιού».

Ένιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο πρόσωπό μου. Η γύμνια μπροστά του δεν ήταν πια μόνο σωματική· ήταν η τελική πτώση των τειχών μου.

«Θα κοιμηθείς πάνω στο ξύλο. Το σώμα σου θα νιώθει το κρύο και τη σκληρότητα του πατώματος κάθε φορά που θα προσπαθείς να γυρίσεις πλευρό. Αυτό θα σου υπενθυμίζει όλη τη νύχτα ποιος είσαι και σε ποιον ανήκεις. Αν τολμήσεις να σηκωθείς ή να αναζητήσεις ζεστασιά, η αυριανή τιμωρία θα κάνει τη σημερινή να μοιάζει με χάδι».

Υπάκουσα. Με κινήσεις αργές, σχεδόν υπνωτισμένες, άφησα τα ρούχα μου σε μια στοίβα στην άκρη. Στάθηκα μπροστά του, τρέμοντας ελαφρά από το κρύο και την ένταση. Με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω, όχι με πόθο, αλλά με την ικανοποίηση ενός συλλέκτη που βλέπει το απόκτημά του να υποτάσσεται πλήρως.

«Κάτω», διέταξε.
Ξάπλωσα στο σκληρό δρύινο πάτωμα. Η επαφή του δέρματός μου με το κρύο ξύλο μου προκάλεσε ένα στιγμιαίο ρίγος. Εκείνος ανέβηκε στο κρεβάτι, έσβησε το φως και η κάμαρα βυθίστηκε στο σκοτάδι.

Άκουγα την ανάσα του, μόλις λίγα εκατοστά πάνω από το κεφάλι μου. Η μυρωδιά του από το κρεβάτι, η ζεστασιά που εξέπεμπε το σώμα του, ήταν τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο απρόσιτα. Ήμουν το «χαλί» του, η σκιά του, το τίποτα που φύλαγε τον ύπνο του.

Παραδόξως, μέσα σε αυτή την κακουχία, ένιωθα μια ανείπωτη ασφάλεια. Δεν χρειαζόταν να αποφασίσω για τίποτα. Δεν χρειαζόταν να είμαι τίποτα παραπάνω από αυτό που ήθελε εκείνος.
«Κύριε...» ψιθύρισα μέσα στο σκοτάδι.

«Σσσς», ακούστηκε η φωνή του από πάνω, βαριά από τη νύστα αλλά ακόμα απόλυτη. «Τα αντικείμενα δεν μιλάνε. Κοιμήσου, βοηθέ μου. Αύριο η μέρα ξεκινάει στις πέντε».

Έκλεισα τα μάτια μου. Η καρδιά μου χτυπούσε ρυθμικά πάνω στο πάτωμα. Εκείνη τη νύχτα, γυμνός και ταπεινωμένος, ένιωσα για πρώτη φορά πως η ζωή μου είχε αποκτήσει μια κρυστάλλινη, μαθηματική ακρίβεια. Ήμουν η μεταβλητή που είχε επιτέλους βρει την τιμή της μέσα στην εξίσωση της κυριαρχίας του.

 

Το ξύπνημα στις 4:45 ήταν ακαριαίο. Το σώμα μου ήταν δύσκαμπτο από το κρύο ξύλο, αλλά το μυαλό μου λειτουργούσε με τη διαύγεια ενός καλά ακονισμένου μαχαιριού. Δεν χρειαζόμουν ξυπνητήρι· η ανάγκη μου να είμαι έτοιμος πριν από εκείνον ήταν το πιο ισχυρό κίνητρο.

Σηκώθηκα αθόρυβα, παραμένοντας απόλυτα γυμνός, ακριβώς όπως με είχε διατάξει. Η αίσθηση του γυμνού δέρματος στον πρωινό αέρα της κουζίνας, ενώ ετοίμαζα τον καφέ και το πρωινό του, ήταν μια διαρκής υπενθύμιση της θέσης μου. Ο ήχος της καφετιέρας και η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού γέμισαν τον χώρο, ενώ εγώ περίμενα την ώρα, ακίνητος, σαν άγαλμα σε υπηρεσία.
Στις 5:30 ακριβώς, μπήκα στο δωμάτιο. Πλησίασα το κρεβάτι και γονάτισα δίπλα στο κεφάλι του.

«Κύριε... ο καφές Σας είναι έτοιμος», ψιθύρισα.

Άνοιξε τα μάτια του αργά. Για πρώτη φορά, η παγωμένη έκφραση του καθηγητή υποχώρησε. Με κοίταξε να στέκομαι εκεί, γυμνός και πρόθυμος, και ένα πλατύ, αυθεντικό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. Ήταν ένα χαμόγελο που έκρυβε μια τρομακτική ικανοποίηση.

«Είσαι ακόμα γυμνός», παρατήρησε, η φωνή του ήταν βραχνή από τον ύπνο. «Πολύ καλά. Σήκω πάνω».

Στάθηκα όρθιος μπροστά του. Άναψε το φως της νύχτας και άρχισε αυτό που ονομάζω Body Inspection. Το βλέμμα του, σαν αναλυτικός αλγόριθμος, πέρασε από κάθε εκατοστό του σώματός μου. Σταμάτησε στα σημάδια που είχε αφήσει ο χάρακας το προηγούμενο βράδυ, εξετάζοντας την ερυθρότητα με μια κλινική, σχεδόν ιδιοκτησιακή περιέργεια.

«Το δέρμα σου αντιδρά καλά στην πειθαρχία», είπε χαμηλόφωνα. «Έχεις μια καθαρότητα που σπάνια συναντά κανείς».

Εκείνη τη στιγμή, η ένταση της εγγύτητας και η απόλυτη έκθεσή μου με έκαναν να ξεστομίσω την αλήθεια που έκρυβα σαν θησαυρό και σαν βάρος ταυτόχρονα.

«Κύριε... πρέπει να ξέρετε κάτι ακόμα. Για να είμαι... απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, όπως ζητήσατε».

Με κοίταξε ερευνητικά, περιμένοντας.

«Είμαι παρθένος, Κύριε. Δεν έχει αγγίξει ποτέ κανείς το σώμα μου... με αυτόν τον τρόπο».

Η σιωπή που ακολούθησε κράτησε δευτερόλεπτα, αλλά φάνηκε αιώνια. Μετά, ο Κύριος Κώστας ξέσπασε σε ένα σύντομο, δυνατό γέλιο. Δεν ήταν γέλιο χλευασμού, αλλά το γέλιο ενός ανθρώπου που μόλις συνειδητοποίησε ότι το «εργαλείο» που είχε στα χέρια του ήταν ένα άγραφο χαρτί, ένας λευκός πίνακας έτοιμος να δεχτεί τις δικές του εξισώσεις.

«Παρθένος;» επανέλαβε, σκουπίζοντας τη γωνία του ματιού του. «Λοιπόν, αυτό αλλάζει τις πιθανότητες στο δικό μου "μοντέλο". Σημαίνει ότι δεν έχω να διορθώσω μόνο τις γνώσεις σου στα μαθηματικά, αλλά να διαμορφώσω από το μηδέν κάθε σου ένστικτο».

Σηκώθηκε από το κρεβάτι, στάθηκε μπροστά μου και με έπιασε από το πηγούνι, αναγκάζοντάς με να τον κοιτάξω στα μάτια.

«Αυτό είναι ένα δώρο που δεν ήξερα ότι μου προσφέρεις», είπε σοβαρά πλέον. «Αλλά να ξέρεις: η παρθενία σου δεν είναι πια δική σου. Ανήκει σε μένα. Θα τη διαχειριστώ εγώ όταν και όπως κρίνω ότι είσαι έτοιμος να την παραδώσεις. Μέχρι τότε, θα παραμείνεις ο παρθένος βοηθός μου, αγνός για κάθε άλλη επιρροή εκτός από τη δική μου».

Με άφησε και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο.

«Τώρα, ντύσου. Βάλε το καλύτερό σου πουκάμισο. Σήμερα στο πανεπιστήμιο θα κάθεσαι δίπλα μου στο γραφείο, όχι απέναντι. Θέλω να βλέπουν όλοι τον βοηθό μου, αλλά μόνο εγώ να ξέρω τι κρύβεται κάτω από το ύφασμα».

Καθώς ετοιμαζόμουν, ένιωθα το σώμα μου να δονείται. Η ομολογία μου είχε δώσει στον Κύριο Κώστα το απόλυτο δικαίωμα πάνω μου. Δεν ήμουν πια μόνο ο μαθητής του· ήμουν το ιερό του απόκτημα.

 

Εκείνη την ημέρα στο πανεπιστήμιο, η αίσθηση ήταν μεθυστική. Καθόμουν στο γραφείο του, ακριβώς δίπλα του, ενώ εκείνος εξέταζε φακέλους ή απαντούσε σε emails. Ένιωθα τα βλέμματα των συμφοιτητών μου που περνούσαν από τον διάδρομο—άλλοι με απορία, άλλοι με φθόνο. Η καρδιά μου χτυπούσε περήφανα. Ήμουν ο «εκλεκτός».

Όμως, ο Κύριος Κώστας δεν άφησε αυτή την περηφάνια να ριζώσει. Μόλις κλείσαμε την πόρτα για το μεσημεριανό διάλειμμα, με κοίταξε αυστηρά πάνω από τα γυαλιά του.
«Σε βλέπω», είπε χαμηλόφωνα, και η φωνή του ήταν σαν κρύο ντους. «Βλέπω το στήθος σου να φουσκώνει από περηφάνια επειδή κάθεσαι εδώ. Ξέχνα το. Δεν είσαι εδώ επειδή είσαι σπουδαίος. Είσαι εδώ επειδή είσαι δικός μου. Η περηφάνια είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να αποβάλεις αν θέλεις να συνεχίσεις».

Συνέχισε, τονίζοντας κάθε λέξη:

«Θέλω να είσαι το υπόδειγμα του φοιτητή. Ο πιο ευγενικός, ο πιο μελετηρός, ο πιο αθόρυβος. Θέλω να είσαι τόσο "διαφανής" που κανείς να μην μπορεί να σου προσάψει τίποτα, αλλά ταυτόχρονα τόσο υποτακτικός που η παρουσία σου να δηλώνει την απόλυτη κυριαρχία μου. Η περηφάνια σου είναι προσβολή προς την υποταγή σου. Κατάλαβες;»

«Ναι, Κύριε. Συγγνώμη, Κύριε», απάντησα αμέσως, σκύβοντας το κεφάλι. Η ντροπή αντικατέστησε την περήφανη στάση μου, και ένιωσα μια περίεργη ανακούφιση που με «επέστρεψε» στη θέση μου.
Το απόγευμα, αφού ολοκληρώσαμε τις εκκρεμότητες της σχολής, με φώναξε κοντά του. Καθόταν στην αναπαυτική του πολυθρόνα, ενώ εγώ στεκόμουν όρθιος, σε στάση προσοχής.

«Το πείραμά μας δεν μπορεί να λειτουργήσει με ημίμετρα», ξεκίνησε να λέει ενώ έκλεινε τον υπολογιστή του. «Το να πηγαινοέρχεσαι στο σπίτι σου είναι χάσιμο χρόνου και δημιουργεί περιττές αποσπάσεις. Αν θέλεις να γίνεις το εργαλείο που ονειρεύεσαι, πρέπει να είσαι διαθέσιμος 24 ώρες το 24ωρο».

Με κοίταξε βαθιά στα μάτια.

«Θέλω να μεταφέρεις τα πράγματά σου στο σπίτι μου. Από σήμερα. Θα μένεις εκεί μόνιμα. Θα έχεις το δικό σου χώρο—ή μάλλον, το χώρο που θα σου ορίσω εγώ—αλλά η ζωή σου θα περιστρέφεται γύρω από το δικό μου πρόγραμμα. Θα μελετάς, θα υπηρετείς και θα κοιμάσαι κάτω από τη δική μου στέγη. Είναι μια δέσμευση χωρίς επιστροφή. Δέχεσαι;»

Η ανάσα μου κόπηκε. Η πρότασή του ήταν η ολοκλήρωση της επιθυμίας μου. Το να ζω μαζί του σήμαινε ότι δεν θα υπήρχε πια «διάλειμμα» από την υποταγή. Θα ήμουν δικός του κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο.

«Δέχομαι, Κύριε. Είναι η μεγαλύτερη τιμή για μένα», ψιθύρισα.

Το ίδιο βράδυ, με βοήθησε να μεταφέρω δύο βαλίτσες—τα μόνα πράγματα που κράτησα από την προηγούμενη ζωή μου. Όταν μπήκαμε στο σπίτι του, η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Δεν ήμουν πια επισκέπτης.

«Άφησε τις βαλίτσες σου στην είσοδο», διέταξε μόλις κλείδωσε την πόρτα. «Θα τις τακτοποιήσεις αργότερα, αφού πρώτα μου ετοιμάσεις το δείπνο και καθαρίσεις το γραφείο. Και θυμήσου: από τη στιγμή που περνάς αυτό το κατώφλι, δεν είσαι πια ο φοιτητής του τρίτου έτους. Είσαι ο βοηθός μου, το απόκτημά μου και ο υποτακτικός μου. Κάθε κανόνας που θέσαμε ισχύει τώρα στο πολλαπλάσιο».

Γονάτισα αυθόρμητα μπροστά του, στο χαλί της εισόδου, και του φίλησα το χέρι.

«Είμαι στο σπίτι μου, Κύριε. Σας ευχαριστώ».

Εκείνος ακούμπησε το χέρι του στο κεφάλι μου, σφίγγοντας ελαφρά τα μαλλιά μου.

«Καλώς ήρθες, νεαρέ. Τώρα, ξεκίνα τη δουλειά. Η εκπαίδευσή σου μόλις πέρασε στο επόμενο επίπεδο».