Ο φίλος μου

Προσπάθησα πολλές φορές να γράψω αυτή την ιστορία, την έντυσα με όμορφες λέξεις, με συγγραφική λυρικότητα, αλλά πάντοτε το αποτέλεσμα με άφηνε με κενό. Θα προσπαθήσω σήμερα να γράψω αυτό, που αποτελείται από φαντασιακό και πραγματικό.

Ήμουν τότε 18 ετών. Δεύτερο έτος, κέρδιζα χρονιά. Ο κολλητός μου έκανε πάρτυ στο σπίτι του κι είχα πάει. Νωρίτερα, μερικούς μήνες πριν είχα πάει σε βδσμ πάρτυ είχα δει να παίζουν, μου τις είχε βρέξει μια πολύ όμορφη κοπέλα, αλλά μέχρι εκεί. Εμένα η σκέψη μου έτρεχε γύρω από την υποταγή και συγκεκριμένα προς ένα συγκεκριμένο άτομο και αυτό ήταν ο Γιώργος. Ο Γιώργος στα εικοσιτέσσερα του, τον γνώριζα από τις διακοπές. Γεροδεμένος, καλό παιδί. Μηχανικός σπούδαζε. Δεν ήξερα τίποτα για τη σεξουαλικότητα του, τις επιθυμίες του, μόνο ότι τον σκεφτόμουν συνέχεια.

Ο Γιώργος ήταν και αυτός καλεσμένος στο πάρτυ. Δεν το ήξερα συν ότι αυτός ζούσε Αθήνα, όχι Πάτρα που σπουδάζαμε. Περιττό να σας πω πως όταν τον είδα η γη χάθηκε κάτω από τα πόδια μου. Έτρεμα. Πήγα έριξα νερό στο πρόσωπό μου να συνέλθω. Όταν γύρισα δεν ήταν εκεί που τον είχα αφήσει και η καρδιά μου κόντεψε να σπάσει. Δεν είχαμε μιλήσει ακόμη.

Τον είδα μετά, κάθονταν σε ένα σκαμπό. Τον πλησίασα. Με θυμήθηκε. Μιλήσαμε. Τον κοίταζα και δεν μπορούσα να τον δω στα μάτια του. Τα μπλε του μάτια.
«Γιώργο που θα μείνει απόψε;»
«Σε έναν φίλο»
Τότε το τόλμησα
«Έλα σε μένα, είναι άνετο το σπίτι» κι ευτυχώς εντελώς μαζεμένο. Γενικά από τότε που άρχισα να τον σκέφτομαι μάζευα το σπίτι, έβαζα τασκς στον εαυτό μου. Έλεγα πως πρέπει να είμαι έτοιμος για όταν συμβεί.

Συμφώνησε. Κάτσαμε λίγο ακόμα στο πάρτυ. Ήπιαμε λίγα ποτά. Δεν άντεχα όμως πολύ, σκεφτόμουν πως πρέπει να του μιλήσω. Δεν θα υπήρχε άλλη ευκαιρία.

«Έχεις σχέση;» με ρώτησε
«Όχι, άσε που...»
«Τι; ωραίος είσαι. Εδώ στην πέσανε τόσα κορίτσια..»
«Ναι, αλλά..»
«Τι βρε;»
«Άστο καλύτερα θέλω άλλα πράγματα..»
Χαμογέλασε. Με ρώτησε στο αυτί.
«Είσαι gay;» με αιφνιδίασε.
«Δεν ξέρω αν είμαι, αλλά δεν είναι μόνο αυτό»
Χαμογέλασε μου έφερε ακόμα ένα ποτό.
«Τελευταίο για απόψε γιατί έχεις πιει πολύ»
«Ότι μου πεις εσύ»
Χαμογέλασε εκείνος. Ήμουν ζαλισμένος αρκετά.

Φύγαμε για το σπίτι ήταν κανά τέταρτο περπάτημα.

«Θα μου πεις τελικά τι ψάχνεις Μάριε;»
Τον κοίταξα, μέσα μου αισθάνθηκα πως ίσως είναι κι αυτός σχετικός.
«Νομίζω είμαι υποτακτικός»
Με κοίταξε για λίγο στα μάτια κι εγώ κοίταξα τα παπούτσια του.

«Ναι είσαι» μου απάντησε και πάγωσα.
«Το ξέρεις;»
«Το έχω καταλάβει γενικά πως φέρεσαι. Αλλά εντάξει εσύ μάλλον το εννοείς αλλιώς»
«Ναι»
«Το ξέρω καλό μου, είσαι ασφαλής μαζί μου»
«Μα πως;»

«Όταν σου τις έβρεξε η Ηλιάνα ήμουν εκεί στο κοινό» έμεινα με το στόμα ανοιχτό.
«Δεν θα ερχόμουν στο πάρτυ σήμερα αν δεν είχα δει και δεν είχα μιλήσει με την Ηλιάνα. Μου είπε ότι μιλάτε και ότι τις περιγράφεις για έναν φίλο σου»
Γονάτισα στη μέση του δρόμου.
«Σήκω αμέσως» ήταν η πρώτη φορά που ύψωσε τη φωνή του.

«Οι φαντασιώσεις σου με γοήτευσαν. Η Ηλιάνα θα έρθει σε δύο μέρες στη Πάτρα δεν θα έχεις πρόβλημα φαντάζομαι να μείνουμε λίγες μέρες μαζί σου»

«Όχι Αφέντη»

γέλασε γέλασε με τη ψυχή του.

«Πάμε σπίτι σου τώρα, θέλω να μου κάνεις στοματικό»