Απόκρυψη ανακοίνωσης

Καλώς ήρθατε στην Ελληνική BDSM Κοινότητα.
Βλέπετε το site μας σαν επισκέπτης και δεν έχετε πρόσβαση σε όλες τις υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τα μέλη μας!

Η εγγραφή σας στην Online Κοινότητά μας θα σας επιτρέψει να δημοσιεύσετε νέα μηνύματα στο forum, να στείλετε προσωπικά μηνύματα σε άλλους χρήστες, να δημιουργήσετε το προσωπικό σας profile και photo albums και πολλά άλλα.

Η εγγραφή σας είναι γρήγορη, εύκολη και δωρεάν.
Γίνετε μέλος στην Online Κοινότητα.


Αν συναντήσετε οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την εγγραφή σας, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας.

Ποίηση της παρακμής. Η μοντερνιστική τομή.

Συζήτηση στο φόρουμ 'BDSM Art and Literature' που ξεκίνησε από το μέλος Dolmance, στις 9 Σεπτεμβρίου 2008.

  1. DARK-PYRAMID

    DARK-PYRAMID Regular Member

     


    Όλοι…



    …Κι όλοι αυτοί
    Οι πολύχρωμοι κόσμοι
    Έγιναν για μένα!
    Ένας φούρνος που μοσχοβολάει
    Ζεστό, φρέσκο ψωμί αγιότητας
    Ένα στενόμακρο μαγερειό
    Που αχνίζει φίλαυτες γεύσεις
    Απόστασης…

    Κι όλοι αυτοί οι γενναιόδωροι άνθρωποι
    Γεννήθηκαν για μένα!
    Να χτυπάς στην καρδιά τους
    Και να πονούν στις αναμνήσεις τους
    Να ποδοπατάς τα όνειρά τους
    Και να χαμογελά η αφροντισιά τους

    Δεν ψηλαφείς άραγε πάντα
    Στο βλέμμα των παιδιών
    Τον χαμένο εαυτό σου;


    Κι όλοι αυτοί οι κόσμοι
    Αναπνέουν για μένα!
    Να στερεώνεις τον ήλιο το πρωί
    Και ώσπου να γυρίσεις τη πλάτη
    Να’χει ξανά νυχτώσει
    Να σμιλεύεις τον έρωτα στα στήθια της
    Και ώσπου να πεις το πρώτο ‘σ’αγαπώ’
    να οργώνεις απουσίες
    Και ουδέτερες ματαιώσεις

    Δεν κλέβεις άραγε
    Στο χαμόγελο της
    Όταν σου εμπιστεύεται το είναι της
    Την ακέραια ηδονή
    Της απόρριψης;


    Κι όλοι αυτοί οι πρώτοι
    Οι έσχατοι
    Οι εαυτοί μας
    Σαν δροσερές καλημέρες
    ατμίστηκαν
    Απόκαμαν κι αυτοί

    Και αργοσβήνουν στα χέρια μας
    Μαζί με την αυτού μεγαλειότητα
    Τον ίδιο το χαμό μας…D.P.
     
  2. DARK-PYRAMID

    DARK-PYRAMID Regular Member

    O ΑΓΝΩΣΤΟΣ...............



    Τον είδα πάλι

    σε μια στάση λεωφορείων

    ορθός, ασπρομάλλης

    φορούσε εκείνο το μπουφάν που του άρεσε

    και τα παπούτσια του

    τα αθλητικά

    που του είχα αγοράσει κάποτε

    πριν μια αιωνιότητα



    τον πλησίασα λοιπόν

    ήξερα πως δεν είναι αυτός

    κι όμως

    ήθελα να τον δω

    να δω το πρόσωπό του



    χαμογελούσε άραγε αυτός;

    είχε το βλέμμα γλυκό

    ή τραχύ;



    να είχε άραγε πρόσωπο;

    ή μήπως ήταν άλλη μια σκιά

    άλλος ένας αισθητοποιημένος μου λυγμός

    άλλη μια πελεκημένη στα σύννεφα

    μυστική μου προσευχή;



    να υπήρχε άραγε κανείς

    με σάρκα και οστά

    μέσα σ’αυτό το μπουφάν;



    δεν το έμαθα ποτέ



    Κάθισα αποκαμωμένος

    σε μια γωνιά

    κι έβγαλα μέσα απ’την ανάσα μου

    σαν εκτόπλασμα

    όλο τον πόνο

    τον σμίλεψα για ώρα

    μοναχός



    ώσπου να πάρει την μορφή του

    και το γλυκό χαμόγελο που είχε



    και ξεχάστηκα…D.P.
     
  3. DARK-PYRAMID

    DARK-PYRAMID Regular Member

     





    Άνθρωποι στην ουρανόστοιχη διάσταση
    Με το κορμί τους τοπογραφούν
    με το βλέμμα τους χωροσταθμίζουν
    με το αίμα τους εγκιβωτίζουν το αιώνιο
    μέσα στο μοχθηρό ατσάλι των ναών
    του νάρκισσου αρχιτέκτονα
    Άνθρωποι ακόντια
    με βάση το κέντρο της Γης
    κι αιχμή τον Ουρανό
    στο ένα τους χέρι
    το μεροκάματο του Ινδιάνου
    στο άλλο
    το αφηνιασμένο κενό
    που τους καταβροχθίζει
    αιωρούμενους
    Άνθρωποι στην διάσταση πουλιών
    εξωτικών νησιών
    και ονείρων αναγέννησης
    από ανάσες δράκων
    σε εργαστήρια νεκρών αλχημιστών
    και με τη φιλοσοφική τους λίθο
    να προσφέρει ώρα την ώρα
    στάλες αλήθειας
    στο χορό τούτης της φρίκης
    διατομής
    διπλού ‘Τ’...............D.P.
     
  4. DARK-PYRAMID

    DARK-PYRAMID Regular Member

     



    Το Άλλο Εκείνο


    Αν τα γυμνά ανθρώπινα κορμιά
    υψώθηκαν και κρέμονται
    στο σκοτεινό όργιο του σύμπαντος
    κι αν φλέγονται
    και ψύχονται μαζί

    απ'το "ενεργεία" στο "δυνάμει"

    κάτω απ'τα βλέμματα ανήλικων θεών

    είναι που ακόμη ο αιώνιος οδοιπόρος
    πραγματώνει αέναα
    την Οδύσσειά του
    και απ'την αγκαλιά της Κίρκης
    κι απ'τους μηρούς της Καλυψούς
    ορμάει στο φως
    του έσχατου θανάτου
    κι απλώνει στην επιστροφή
    που τόσο πόθησε
    μια επίκληση
    στο μαύρο δίχτυ της Ανάγκης
    για ν'αφανιστεί
    όχι ως βασιλιάς
    αλλά ως ζητιάνος
    Κι η επίκλησή του
    θα έχει λέξεις από αίμα
    σύμφωνα από πέτρα
    φωνήεντα από φως
    και στο ουράνιο βλέμμα του
    το Άλλο Εκείνο

    που τον στερέωσε στο Είναι...


    Και με ορθάνοιχτα τα μάτια
    δικαιούσαι να ονειρεύεσαι
    Και με κλεισμένους πνεύμονες

    δικαιούσαι ν'ανασαίνεις


    Ένα χωρίς Αυτό

    χωρίς το Κάτοπτρο
    χωρίς το Χάσμα


    Εν εσαεί...D.P.
     
  5. DARK-PYRAMID

    DARK-PYRAMID Regular Member

     



    Απρόσαπτη πόλη

    Ωραία η πόλη
    η απρόσαπτη πόλη
    έχει βγάλει πλοκάμια
    και πνίγει τους ανθρώπους
    τους ζεσταίνει πρώτα
    μέσα στο πύο της νύχτας
    κι έπειτα
    με άφατη στοργή
    τους μαραζώνει
    και τους πνίγει...

    Χαμογελάει η ανείδεη πόλη
    χωρίζει τους εκλεκτούς
    απ'τους γονείς τους
    θρέφει τις νεκροκόμες θυγατέρες
    με όνειρα
    κλείνει στο ρυπαρό της πέπλο
    όσα δεν αρμόζουν στο λυγμό της

    Αργοπεθαίνουν όλοι
    ευτυχισμένοι

    δηλητηριασμένοι
    όχι από θάνατο
    αλλά από ζωή

    από την πρώτη ώρα
    που το λαιμητόμο τραύμα
    τους σημαδεύει στο υπογάστριο
    από την πρώτη στιγμή
    που το ακόντιο του Δολιοφθορέα
    τους διαπερνά κατάστηθα

    από την πρώτα ανάσα
    στο τοξικό της αίμα

    αργοπεθαίνουν

    μολυσμένοι όχι από θάνατο

    αλλά από ζωή...D.P.
     
  6. DARK-PYRAMID

    DARK-PYRAMID Regular Member

     



    λυγρόν ήμαρ
    όλο το φως
    και η έγνοια
    φλεβικός ατμός
    θα ξημερώσει
    άλλος ενιαυτός
    δόκιμος, σκληραγωγός
    άνεμος που πνέει
    μεσόψυχα
    τυραννισμένος
    μελλόνυμφος νεκρός
    θα ξημερώσει
    ένας άλλος εαυτός
    έπαυσε ο Άρης
    στάζει απ’τα όπλα του
    ο Φόβος
    σαρκώνεται απ’το βλέμμα του
    ο Δείμος
    λυγμός βροτός…
    και η μέρα
    πέφτει επάνω μου
    γίνεται σάβανο
    και μανδύας φαιός
    γίνεται βράχος
    γίνεται άχος
    γίνεται αχός
    και στη μισή καρδιά
    που μού απόμεινε
    έρκος βλασταίνει
    και πυργώνεται ο νόμος
    ζωντανός
    αιώνιος
    ανίκητος
    δίκαιος



    σιωπηλός…D.P.
     
  7. DARK-PYRAMID

    DARK-PYRAMID Regular Member

     





    Ο Κήπος της Τρυφής

    Δεν υπήρξε Ημέρα που να γεννηθεί χωρίς την προσδοκία της Νύχτας.
    Μέσα από την Ημέρα ψηλαφούμε τα ίχνη Σου.
    Μέσα από τη Νύχτα φιλοτεχνούμε το μύθο Σου.
    Ο ημέριος λογισμός μας μοιάζει με διστακτικό βηματισμό νηπίου προ της στερέωσής του.
    Ο νύχτιος λογισμός έγινε η αναπνοή του είναι μας.
    Την ημέρα δεν ακούμε την καρδιά μας καθώς ο νους φωνασκεί και επαίρεται. Θορυβεί και μεγαλαυχεί.
    Τη νύχτα συντονίζουμε όλοι τους παλμούς της καρδιάς μας. Και κλείνουμε μέσα μας τις ατμώσεις του είναι μας.
    Τις ημέρες καταστέλλουμε τα πάθη και ονειρευόμαστε το αεί.
    Τις νύχτες φορούμε το μανδύα της σάρκας μας και οργώνουμε το νυν.
    Είμαστε μια αδελφότητα.
    Ό,τι έχουμε είναι κοινό.
    Ό,τι βλέπουμε είναι κοινό.
    Ό,τι αγνοούμε είναι κοινό.
    Είμαστε η νεοπαγής κοινότητα των πρώτων ανθρώπων που ιχνεύουν το δικό Σου βλέμμα πάνω στο χώμα, στις σκιές των δέντρων, το μουρμουρητό των ποταμών, τις κατεβασιές των ανέμων, τις πτυχώσεις του ήλιου πάνω στο ίδιο μας το σώμα.
    Είμαστε κι εμείς ένα μεγάλο σώμα. Πορευόμαστε όλοι μαζί, δαπανούμε το αχνιστό μας αίμα, λογιζόμαστε το σπέρμα μας, φοβόμαστε το πέρας αυτής της διαδρομής.
    Θα είναι σύντομη;
    Θα είναι μεγάλη;
    Θα είναι επώδυνη;
    Θα είναι μάταιη;
    Ζούμε φιλοξενούμενοι στον Κήπο Σου.
    Όλα είναι όμορφα εδώ και όλα άγνωστα. Εμείς τα ονοματίζουμε την κάθε μέρα και επαναλαμβάνουμε στα παιδιά μας τα ονόματα τις νύχτες.
    Όλα είναι πλούσια εδώ.
    Όλα δικά μας.
    Και όλα δάνεια.
    Όλα για μας.
    Και όλα ξένα.
    Ο Κήπος αυτός υπήρξε το λίκνο μας.
    Δίχως εμάς όμως είναι απλά ένας ολάνθιστος τάφος.


    Αυτανάφλεξη

    Το ξέραμε, το νιώθαμε, το έφερνε ο αέρας στα ρουθούνια μας. Κάτι άλλαζε. Κάτι νέο γεννιόταν. Κάτι διαφορετικό.
    Όχι έξω από μας.
    Μέσα μας.
    Τα σωθικά μας έβραζαν από καιρό. Οι καρδιές χτυπούσαν διαφορετικά και συντονίζονταν μυστικά και αθέατα. Όλα συμμετείχαν σε αυτό.
    Όλα.
    Ήρθε το πρωινό που συνέβη η πρώτη ανάφλεξη.
    Ακολούθησε η επόμενη κι έπειτα όλες οι άλλες.
    Δεν έμεινε κανείς αμέτοχος στο φαινόμενο. Κανείς δεν το αρνήθηκε, κανείς δεν το απέρριψε, κανείς δεν το απεμπόλησε.
    Μας σάρωσε μια πύρινη θύελλα που γέννησαν τα έγκατά μας.
    Και μας έκαψε.
    Κάποιοι δεν άντεξαν. Απανθρακώθηκαν, έγιναν ολοκαυτώματα, είδαμε την πυρρά τους να υψώνεται στον ουρανό.
    Δεν πέθαναν. Δεν μπορούσαν να πεθάνουν.
    Είχες απαγορέψει το θάνατο.
    Έσβησε όμως το πνεύμα τους.
    Θόλωσε το φρόνημά τους.
    Μολύνθηκε το νερό που ποτίζει τις ψυχές τους.
    Οι περισσότεροι επιβίωσαν.
    Νέοι άνθρωποι γεννηθήκαμε μετά απ’όλο τούτο.
    Πιο δυνατοί.
    Σκεπτόμενοι.
    Πιο συμπαγείς.
    Ανάλγητοι.
    Οι αισθήσεις μας οξύνθηκαν.
    Οι λογισμοί μας εκλεπτύνθηκαν.
    Έχουμε ερωτήματα.
    Έχουμε λέξεις.
    Έχουμε αφηγήσεις.
    Έχουμε χρόνο.
    Έχουμε ανησυχία.
    Όλα τούτα είναι αληθινά;
    Ή είναι απλά μια πελώρια πλάνη;
    Υπάρχεις;
    Υπάρχουμε;
    Ή ως και το είναι αποτελεί μια λαίλαπα πλάνη;
    Πέρα από την ακτή που μάς άφησες μια μέρα, τώρα γνωρίζουμε πως υπάρχει και ενδοχώρα.


    Η Μέθεξη του ΑντιΚειμένου

    Κάποτε θα γινόταν.
    Τώρα το γνωρίζουμε. Μετά τη σπλαχνική και συνάμα τραυματική ανάφλεξη, το γνωρίζουμε.
    Κάποτε θα συνέβαινε.
    Δεν ήμασταν μόνοι μας στον Κήπο. Αυτό ήταν το πρώτο Σου ψέμα.
    Μαζί μας ζούσε και ο ΑντιΚείμενος.
    Δεν ήμασταν ελεύθεροι στον Κήπο. Αυτό ήταν το δεύτερό Σου ψέμα.
    Δεν είχαμε Βλέμμα. Κι αυτό ήταν το τρίτο Σου ψέμα.
    Τους πρώτους που επισκέφτηκε ο Έρπων ήταν οι ονειρευτές. Στοίχειωσε τον ύπνο τους, λέρωσε τα αγγίγματά τους, μόλυνε τα όνειρά τους.
    Τον ερωτεύτηκαν.
    Έπειτα επισκέφτηκε τα παιδιά. Έπαιξε μαζί τους σκοτεινά παίγνια, χώθηκε στην καρδιά τους, συντάραξε τα θεμέλιά τους.
    Τα γοήτευσε.
    Ύστερα μόχλευσε τους πρεσβυγενείς από όλες τις οικογένειες. Αυτοί θα αντιμάχονταν πλέον εις το διηνεκές για τα πρεσβεία ανάμεσά μας.
    Τους εξαγόρασε.
    Κι έπειτα μίλησε μέσα από τα στόματα των διδασκάλων και τα τραγούδια των γυναικών. Και η φωνή του έγινε σεβαστή, μεθεκτή, το τραγούδι του πλημμύρισε το είναι μας.
    Μας δηλητηρίασε όλους με βούληση, διεκδίκηση, φιλοδοξία.
    Μας μέθυσε με οράματα ελευθερίας.
    Μας αποκάλυψε το Βλέμμα.
    Μας αποκάλυψε το Θάνατο.
    Όταν μπορούσαμε πια να δούμε, να μετρήσουμε, να κατανοήσουμε την ιερή γεωμετρία, την αρχαία τάξη, τον Μυστικό Σκοπό, είχε σημάνει η δική μας ώρα.
    Φεύγουμε από δω. Τούτος ο κόσμος δεν μας ανήκει. Τούτος ο Κήπος δεν είναι δικός μας. Τον ετοίμασες για μας όμως δεν τον αισθανθήκαμε ποτέ δικό μας.
    Μας τον παραχώρησες όμως μας ήθελες τυφλούς και άβουλους.
    Μας τον δώρισες όμως δεν μας εμπιστεύτηκες τα κλειδιά του.
    Τον δημιούργησες για εμάς. Όμως δεν το έκανες από αγάπη.
    Από μοναξιά το έκανες.
    Από απέραντη, άχρονη, αβάσταγη, απλήρωτη, ανείπωτη μοναξιά.
    Και μας έπλασες αθάνατους για να μην σου λείψουμε ποτέ.

    Έξοδος

    Δεν μας διώκεις Εσύ.
    Εσύ παραμένεις πάντα εν σιγή.
    Στην ιερή σιγή Σου ανιχνεύουμε τον πρώτο μας έρωτα.
    Όμως όχι και τον τελευταίο.
    Στην ιερή σιγή Σου ενδοσκοπούμε τη γέννησή μας.
    Όχι όμως και το θάνατο.
    Στην ιερή σιγή Σου στοχαζόμαστε τις πρωταυγές της ύπαρξης.
    Όχι όμως και το λυκόφως του βίου.
    Δεν μας διώχνεις Εσύ.
    Αισθανόμαστε πως συμβαίνει το αντίθετο.
    Θέλεις να παραμείνουμε στον Κήπο Σου.
    Θέλεις να είμαστε εδώ, κοντά Σου.
    Θέλεις να μας νιώθεις πλησίους στο βλέμμα Σου.
    Για πάντα.
    Δεν μας διώκεις Εσύ.
    Φεύγουμε αυτοθέλητα.
    Δεν φεύγουμε γιατί θέλουμε να ζήσουμε μακριά Σου.
    Φεύγουμε γιατί θέλουμε να πεθάνουμε.
    Γιατί θέλουμε να μπορούμε να πεθαίνουμε…D.P.
     
  8. DARK-PYRAMID

    DARK-PYRAMID Regular Member

     



    Οπλισμένος


    …και κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη
    αγνοώντας το βλέμμα της Γοργόνας
    στα δεξιά της ψυχής του
    αγνοώντας το νεύμα της Κίρκης
    αριστερά της ζωής του
    κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη
    οπλισμένος
    και ξαφνικά
    πίσω από το είδωλό του
    εμφανίστηκε
    εκείνος
    που κάποτε στο αίνιγμα της Σφίγγας
    είχε απαντήσει
    ο άνθρωπος
    ο άνθρωπος

    και κατέβασε το όπλο
    και ο καθρέφτης θρυμματίστηκε…D.P.
     
  9. DARK-PYRAMID

    DARK-PYRAMID Regular Member

    Γίνε ο κανένας κι ελευθερώσου...





     




    Ο Πολύφημος δεν σου είναι άγνωστος.

    Δεν τον γνώρισες ξαφνικά. Δεν σε αιφνιδίασε ποτέ.

    Ο Πολύφημος είναι το αρχαίο πεδίο που σε φιλοξενεί από τη γενέθλια αυγή σου. Σπηλιά και βράχος, μήτρα και τάφος. Είναι οι γονείς και ο αδελφός σου.

    Ο Πολύφημος σε θεωρεί όντας ολόκληρος ένας παλλόμενος οφθαλμός… δεν σου δίνει το χέρι γιατί τα χέρια σου δεν μπορούν να ψηλαφήσουν παρά μονάχα τοίχους φυλακής… στη στενόχωρη γεωμετρία της ειρκτής σου, δεν χρειάζεσαι ούτε χέρια, ούτε οφθαλμούς… χρειάζεσαι τον ιδρώτα της σκέψης και το στερέωμα είναι ασύνορο… εσύ όμως είσαι πεπερασμένος…

    Η ειρκτή σου είναι σώμα και σήμα… είναι σταθμός και οδός… είναι σημείο και πέρασμα… είναι λίκνο και μνήμα… Σε γνωρίζει… έχει το σχήμα σου… έχει την ανάσα σου να δροσίζει τους τοίχους, έχει τους φόβους σου να λερώνουν το χώμα… το σκοτάδι σου… ακόμα κι αυτό γνωρίζει… είναι το οικείο που γεννήθηκε μαζί σου…

    Η σπηλιά του Πολύφημου… η προσωπικότητα που σε αιχμαλώτισε… το μεγακυδές εγώ σου… το μεγαλαυχές λαρύγγι σου… το κυκλώπειο στομάχι σου… εσύ είσαι ο Κύκλωπας και δεν χωράς σε τούτο το σπήλαιο. Εσύ ήσουν πάντα ο Πολύφημος. Σκότωσες τους συντρόφους σου έναν προς έναν και η πείνα σου μεγαλύνθηκε αντί να κορεστεί. Εσύ είσαι που ψάχνεις τώρα τον τρόπο να γλιτώσεις από εσένα

    Σκοτώνεις τον Πολύφημο, τον Μεγάφημο, τον πολύσημο, τον σπουδαίο εαυτό σου και ελευθερώνεσαι… γίνε ο κανένας αν έχεις τα κότσια κι ελευθερώσου… γίνε ο κανένας και τρέξε…D.P.