Πορφυρή Υποταγή

Η μουσική κυλούσε σαν υγρό σκοτάδι στον αέρα, δυνατή, μεθυστική, μια υπόσχεση αχαλίνωτης νύχτας. Το κλαμπ έτρεμε από το μπάσο, οι νέοι βυθισμένοι σε μια έκσταση από ρυθμό, φώτα και ιδρώτα.

Εκείνος μπήκε με τη σιγουριά αρπακτικού που γνωρίζει την επίδραση του. Το μαύρο, ανάλαφρο κοστούμι αγκάλιαζε το σμιλεμένο κορμί του, το λευκό πουκάμισο – δύο κουμπιά ανοιχτά – άφηνε μια μικρή, σαγηνευτική γεύση του δέρματος του να διαγράφεται κάτω από το φως των νέον. Ήξερε πως τα βλέμματα τον ακολουθούσαν. Μα αυτός αναζητούσε ένα και μόνο ένα. Το δικό της.

Χαιρέτησε αδιάφορα τους φίλους του, το βλέμμα του ανήκε ήδη αλλού. Σήκωσε το ποτήρι με το ουίσκι στα χείλη του, άφησε το ποτό να χαϊδέψει τη γλώσσα του, σαν προετοιμασία για την ηδονή της συνάντησης. Πέρασε ανάμεσα από τα κορμιά που λικνίζονταν, διεκδικώντας χώρο με την απλή του παρουσία.

Την είδε.

Χόρευε σαν πυρκαγιά που δεν ζητούσε τίποτα άλλο πέρα από το να καίει. Το κόκκινο τοπάκι της έμοιαζε με φλόγα, το μαύρο δερμάτινο κολάν αγκάλιαζε κάθε καμπύλη, αναδεικνύοντας το σώμα της σαν γλυπτό πλασμένο από αμαρτία και πόθο. Τα γυμνά της χέρια (συγγνώμη Κυρία G), στολισμένα με τριανταφυλλένια τατουάζ, υψώνονταν στον αέρα, μια πρόσκληση, μια πρόκληση.

Τον είχε δει από την πρώτη στιγμή. Και τον περίμενε. Μα όχι παθητικά. Με τους δικούς της όρους, το δικό της παιχνίδι.

Το πλήθος ανάμεσά τους ήταν ένας χορός πειρασμών. Κορμιά γυναικών πλησίαζαν, αγγίζοντας τον, γλιστρώντας πάνω του σαν κύματα λάγνας επιθυμίας. Εκείνος ανταποκρινόταν μηχανικά, μα τα μάτια του παρέμεναν δεμένα επάνω της. Πράσινα, σμαραγδένια, γεμάτα φωτιά. Κι εκείνη; Ατάραχη. Ένας πειρασμός που έδινε, αλλά δεν παρέδιδε.

Οι άντρες την πλησίαζαν. Γελούσε μαζί τους, έπαιζε, μα δεν επέτρεπε σε κανέναν να περάσει τη γραμμή που εκείνη είχε χαράξει.

Έπρεπε να τολμήσει.

Ήπιε το ουίσκι μονορούφι, αφήνοντας το κάψιμο του να σκοτώσει τις αμφιβολίες. Δεν αρκούσε να την πλησιάσει. Έπρεπε να το κάνει σωστά. Με τον τρόπο που εκείνη απαιτούσε. Και ο τρόπος αυτός δεν είχε να κάνει με λέξεις.

Είχε να κάνει με τη φωτιά.

Ο χρόνος πάγωσε τη στιγμή που τα βλέμματα τους συναντήθηκαν. Σαν παγωμένος άνεμος που χτυπά ξαφνικά μια φλόγα, τον έκανε να λυγίσει, να ριγήσει. Ο Μάριος ήξερε πως ήταν ο μόνος που είχε πλησιάσει τόσο κοντά στην Έλενα, αλλά δεν ήξερε αν ήταν προνόμιο ή κατάρα. Οι λέξεις πέθαναν στα χείλη του, σαν να τις είχε απομυζήσει το ίδιο της το βλέμμα.

Η μορφή της λικνιζόταν μπροστά του, μια οπτασία, ένας ζωντανός πειρασμός βγαλμένος από κάποιο ξεχασμένο σκοτεινό παραμύθι. Την άγγιξε και ο κόσμος διαλύθηκε. Τα κορμιά τους χτύπησαν το ένα πάνω στο άλλο, σαν αστέρια που συγκρούονται σε μια κοσμική καταδίκη.

Εκείνη, η Κυνηγός. Εκείνος, το θήραμα που είχε παγιδευτεί χωρίς να το συνειδητοποιήσει. Τα στήθη της πίεζαν το στέρνο του, έκοβαν την ανάσα του σαν δρεπάνι που γδέρνει λαιμό. Τόλμησε να φέρει τα χείλη του στα δικά της, μα εκείνη τον σταμάτησε με ένα άγγιγμα. Ένας ψίθυρος, τόσο απαλός και ταυτόχρονα τόσο επικίνδυνος: «Όχι...»

Η λέξη τον τύλιξε σαν ξόρκι. Σαν να είχε αλυσοδεθεί σε μια μοίρα που δεν καταλάβαινε ακόμα. Η Έλενα έφυγε από τη σκηνή και εκείνος την ακολούθησε μηχανικά, σαν νήμα μαριονέτας τραβηγμένο από αόρατα χέρια.

Ένα λευκό Πόρσε την περίμενε. Ένας άνδρας βγήκε από τη θέση του οδηγού, υποκλίθηκε και φίλησε το χέρι της, σαν υπηρέτης βασίλισσας του σκότους. Ο Μάριος σταμάτησε, το κεφάλι του θολωμένο από την ανάγκη, την επιθυμία και τον φόβο.

Εκείνη μπήκε στο αμάξι, άνοιξε το παράθυρο και του έκανε ένα νεύμα – η προσταγή της ήταν ξεκάθαρη. Ακολούθησε, χωρίς να ξέρει αν ήταν επιλογή ή εντολή. Στη διαδρομή, η σιωπή ανάμεσά τους ήταν σχεδόν βασανιστική. Μέχρι που πάτησε απότομα το γκάζι, κάνοντας τον να τιναχτεί.

Τότε, τον άγγιξε. Ένα ελαφρύ άγγιγμα, ένα χάδι που κουβαλούσε τον ίδιο τον θάνατο μέσα του. «Σε θέλω...» είπε εκείνος, με τη φωνή του να ραγίζει από την ένταση.

Εκείνη γέλασε, ένα βαθύ, μελωδικό, σχεδόν αλλόκοσμα γέλιο. Ήξερε τι ήθελε. Το ήθελε κι εκείνη. Αλλά... διαφορετικά.

Φτάνοντας στο σπίτι της, μια αίσθηση αρχαίας δύναμης τύλιξε την ατμόσφαιρα. Ο βαθυκόκκινος ουρανός της νύχτας αγκάλιαζε την πέτρινη έπαυλη με τους γοτθικούς πυργίσκους. Ένας άλλος άνδρας, αθόρυβος σαν σκιά, πήρε το αυτοκίνητο.

Η Έλενα πέρασε μέσα, δίχως να κοιτάξει πίσω της. Ο Μάριος την ακολούθησε σαν υπνωτισμένος. Ο αέρας μύριζε μύρο και κρασί. Στο εσωτερικό, βαθύς μωβ φωτισμός έκαιγε σαν φεγγάρι ανάμεσα σε βαριές κουρτίνες και πέτρινους τοίχους. Σκιές χόρευαν στις επιφάνειες, σκιές που μοιάζανε ζωντανές.

«Έλα...» του ψιθύρισε, και η φωνή της ήταν μια αλυσίδα που τον τύλιξε, που τον τράβηξε μέσα στη δική της νύχτα.

Ήξερε ότι είχε ήδη χαθεί.

Ομίχλη γλίστρησε από τους τοίχους, απλώθηκε σαν απαλή ανάσα θανάτου καθώς την ακολούθησε. Τα μάτια του περιπλανήθηκαν στις σκιές των κάδρων. Γυναίκες παντοδύναμες, αρχόντισσες της μάχης, άγριες και ακατάλυτες, καρφωμένες στον χρόνο σαν ιέρειες μιας αιώνιας λατρείας. Κάθε ματιά τους ένα κάλεσμα, μια υπόσχεση.

Μία φιγούρα ξεχώριζε. Μια πολεμίστρια με ξίφος χαραγμένο από μυστικά. Ένα μάτι χαμογελούσε πάνω του, ζωντανό, διεισδυτικό, σαν να παρακολουθούσε, σαν να διείσδυε στην ψυχή του και έσκαβε τις αδυναμίες του. Δίστασε. Έσκυψε το βλέμμα του, προτίμησε να ακολουθήσει την Έλενα, παρά να αφήσει το ίδιο του το μυαλό να τον προδώσει.

Η Έλενα σταμάτησε μπροστά σε δύο πόρτες πανύψηλες, σκαλιστές με τα χέρια θεών που κρατούσαν το σκοτάδι δέσμιο ανάμεσά τους. Γύρισε, τον κοίταξε, τα μάτια της δυο πληγές που υπόσχονταν ηδονή και όλεθρο. Ήρθε κοντά του, τόσο που η ανάσα της μπερδεύτηκε με τη δική του, και τα χείλη της βρήκαν τα δικά του. Μια δαγκωνιά, τόσο ελαφριά, τόσο έντονη—η ζέστη του αίματος άγγιξε τη γλώσσα της, γεύτηκε κάτι από εκείνον.

«Μπορείς να φύγεις αν θέλεις.»

Η φωνή της ήρεμη, βέβαιη, σαν να ήξερε την απάντηση πριν την ψιθυρίσει.

«Τι είναι εκεί μέσα;» τόλμησε να ρωτήσει.

Χαμογέλασε. Δεν απάντησε. Αντ’ αυτού, άρχισε να μετράει.

«Τρία… δύο…»

Κάθε χτύπος της καρδιάς του σαν καμπάνα σε καθεδρικό εγκαταλελειμμένο από θεούς.

«Θα έρθω.»

Τα χείλη της σχημάτισαν έναν αδιόρατο μορφασμό θριάμβου. Στράφηκε προς τις πύλες, τις άνοιξε.

Καπνός ξέφυγε από μέσα, γλίστρησε σαν φίδι γύρω τους. Ο κόσμος που ξεδιπλώθηκε μπροστά του ήταν πνιγμένος σε αρώματα, υπόκωφα βιολιά που έκλαιγαν μια άγνωστη, αρχαία μελωδία. Γυναίκες αναδύθηκαν από τις σκιές, λείες σαν μάρμαρο, γυμνές σαν τη νύχτα. Έρχονταν προς το μέρος του αργά, τα βήματα τους σιωπηλά, σαν όνειρο που δεν τολμάς να διαταράξεις.

Η Έλενα χάθηκε. Εκείνες παρέμειναν.

Τα χέρια τους τον τύλιξαν, άγγιξαν το δέρμα του, ξεκούμπωσαν, έγδυσαν, χάιδεψαν. Τα στόματα τους ανοιγόκλειναν ψιθυρίζοντας λόγια που δεν μπορούσε να καταλάβει. Κάθε μία από αυτές έφερε ένα χρυσό κόσμημα στο λαιμό, το γράμμα E κρεμόταν πάνω στις γυμνές τους κλείδες σαν σφραγίδα ιδιοκτησίας.

Όμως η κίνηση τους σταμάτησε απότομα.

Μια άλλη γυναίκα εμφανίστηκε.

Σκληρή, αυστηρή, γυμνή όπως και οι άλλες, αλλά με βλέμμα που δεν υποσχόταν χάδια, μόνο απόφαση. Στους ώμους της, ένα ρόδο με αγκάθια.

Οι υπόλοιπες έπεσαν στα γόνατα μπροστά της. Η ανάσα τους χάθηκε.

Ο Μάριος ένιωσε κι εκείνος να γονατίζει, μια βαθύτερη παρόρμηση να του σφίγγει την ψυχή. Όμως έμεινε όρθιος, αβέβαιος.

Η γυναίκα τον πλησίασε αθόρυβα, σαν σκιά που ξέφευγε από το σκοτάδι. Το άρωμα της τύλιξε τον αέρα, πλούσιο, βαθύ, γεμάτο υπόσχεση και καταδίκη. Στάθηκε τόσο κοντά του που η ανάσα της χάραξε μια αόρατη διαδρομή στο δέρμα του, ένας ψίθυρος φωτιάς που τον έκαψε χωρίς να τον αγγίξει.

Κάθε του νεύρο τραγουδούσε τον πειρασμό να σκύψει, να αγγίξει τα χείλη της, να χαθεί στην άβυσσο των ματιών της.

Αλλά δεν το έκανε.

«Ακολούθησε με.»

Η φωνή της δεν ήταν παρά ένα χάδι, ένας ψίθυρος που τον έδεσε αόρατα στα βήματα της. Γύρισε, αφήνοντάς τον να ακολουθεί, να βλέπει το γυμνό κορμί της να γλιστρά μπροστά του σαν όραμα, σαν όνειρο που γεννιέται και πεθαίνει μέσα στην ίδια του την επιθυμία.

Το δωμάτιο όπου τον οδήγησε ήταν στενό, σκοτεινό, σαν ιερό βωμό αφιερωμένο σε μυστικά που κανείς δεν τολμούσε να ψιθυρίσει. Μια μπανιέρα τους περίμενε, γεμάτη νερό και κόκκινα έλαια που ανέδιδαν ένα άρωμα βαρύ, ναρκωτικό, σαν το φίλημα κάποιου που έμαθε να αγαπά μέσα από τον πόνο.

«Μέσα.»

Υπάκουσε.

Το νερό ήταν ζεστό, μια απαλή φυλακή που τον τύλιξε, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο.

Εκείνη μπήκε μαζί του. Δεν του επέτρεψε να την αγγίξει. Τα χέρια της διεκδίκησαν το κορμί του, το καθάρισαν, το διέταξαν να παραδοθεί. Το γυμνό της σώμα πίεσε την πλάτη του, τα στήθη της άφησαν το αποτύπωμά τους πάνω του, μια σφραγίδα ανήκει, μια υπόσχεση καταστροφής.

Η φωνή της, μια σκιά απόλαυσης και εξουσίας, άγγιξε το αυτί του.

«Είσαι της Έλενας. Είσαι δικός της…»

Και μετά, το σκοτάδι.

Ξύπνησε γυμνός, τυλιγμένος σε λευκά σεντόνια που μύριζαν λησμονιά. Τα μάτια του ανοιγόκλεισαν πολλές φορές, πασχίζοντας να αναγνωρίσουν τον κόσμο γύρω του. Το δωμάτιο γνώριμο. Η τηλεόραση απέναντι, το φως του ήλιου που έκαιγε το παράθυρο.

Ήταν σπίτι του.

Πώς;

Τίναξε τα σκεπάσματα. Το κορμί του ήταν καθαρό, στεγνό, χωρίς κανένα σημάδι. Κι όμως, το άρωμα των κόκκινων ελαίων ακόμα τον τύλιγε, σαν αόρατα δάχτυλα που χάιδευαν το δέρμα του.

Πέταξε ένα σορτσάκι και μια μπλούζα πάνω του. Προχώρησε, άνοιξε πόρτες, έψαξε στα δωμάτια. Μόνος.

Το νερό πάγωσε το πρόσωπο του καθώς το έριξε βιαστικά επάνω του. Έκλεισε τα μάτια.

Και τότε το είδε.

Μια λάμψη, σαν χαρακιά φωτός μέσα στο σκοτάδι του μυαλού του. Ένα γράμμα.

Ε.

Σκαλισμένο σε γυμνά κορμιά, σφραγισμένο σε δέρμα πανέμορφων γυναικών που χαμογελούσαν χωρίς χαρά, που έσερναν την αθωότητα του σε ένα χορό όπου δεν υπήρχε επιστροφή.

«Έλενα...» ψιθύρισε.

Και ύστερα φώναξε.

«ΕΛΕΝΑ!»

Ο ήχος του ονόματος της τον έκαψε, σαν πυρετός που ξύπνησε μέσα στο αίμα του. Κάθε επανάληψη τον βύθιζε πιο βαθιά, σε έναν βυθό όπου ο πόνος και η επιθυμία είχαν γίνει ένα.

Έσκισε τα ρούχα από πάνω του. Γονάτισε μπροστά στον καθρέφτη, τα χέρια του τρεμάμενα, τα μάτια του κόκκινα από δάκρυα.

«Έλενα...»

Ψίθυρος. Προσευχή.

Κατάρα.

Η νύχτα δεν τον άφησε ποτέ. Παρόλο που ο ήλιος έκαιγε έξω από το παράθυρό του, ο Μάριος ένιωθε το σκοτάδι της έπαυλης να κυλάει μέσα στις φλέβες του σαν δηλητήριο που αρνιόταν να αραιώσει. Δεν χρειάστηκε να ψάξει. Το ήξερε. Το αίμα του τον οδηγούσε πίσω, σαν την πυξίδα που δείχνει έναν βορρά φτιαγμένο από άβυσσο.

Όταν έφτασε στην πύλη, οι βαριές σκαλιστές πόρτες άνοιξαν πριν καν τις αγγίξει. Η σιωπή του κήπου ήταν απόλυτη, μια σιωπή που δεν περίμενε, αλλά απαιτούσε.

Την βρήκε στο μεγάλο σαλόνι με τους μωβ φωτισμούς. Καθόταν σε μια θρόνο-πολυθρόνα από βελούδο και σίδερο, το κόκκινο τοπάκι της τώρα αντικατασταθεί από μια μεταξωτή ρόμπα στο χρώμα του νυχτερινού ουρανού. Στα πόδια της, οι γυναίκες με το «Ε» στο λαιμό κάθονταν σαν ακίνητα αγάλματα, οι ανάσες τους συγχρονισμένες με τη δική της.

Εκείνος σταμάτησε στο κατώφλι. Η σιγουριά του «αρπακτικού» που είχε στο κλαμπ είχε γίνει σκόνη.

«Ήρθες», είπε εκείνη. Η φωνή της δεν ήταν ερώτηση. Ήταν η διαπίστωση ενός νόμου της φύσης.

«Δεν μπορούσα... δεν μπορούσα να μείνω μακριά», ψιθύρισε ο Μάριος, και η φωνή του ακούστηκε ξένη στα αυτιά του, σπασμένη, υποταγμένη.

Η Έλενα σηκώθηκε. Η κίνησή της ήταν αργή, γεμάτη από μια εξουσία που δεν χρειαζόταν κραυγές για να επιβληθεί. Πλησίασε τον Μάριο, και κάθε της βήμα αντηχούσε στο στήθος του σαν χτύπος τυμπάνου πριν την εκτέλεση. Στάθηκε μπροστά του, τόσο κοντά που η ζέστη του σώματός της τον έκανε να ζαλιστεί.

«Γονάτισε», διέταξε.

Δεν ήταν παράκληση. Ήταν το βάρος της μοίρας. Ο Μάριος ένιωσε τα πόδια του να λυγίζουν, όχι από αδυναμία, αλλά από μια τρομερή, εσωτερική ανάγκη να βρεθεί χαμηλότερα από εκείνη. Τα γόνατά του χτύπησαν στο κρύο μάρμαρο.

Η Έλενα πέρασε τα δάχτυλά της μέσα από τα μαλλιά του, τραβώντας το κεφάλι του ελαφρά προς τα πίσω, αναγκάζοντάς τον να κοιτάξει στα μάτια της — εκείνα τα σμαραγδένια βάραθρα που έκαιγαν κάθε του αντίσταση.

«Νομίζεις πως με θέλεις, Μάριε», είπε χαμηλόφωνα, και το χνώτο της μύριζε κανέλα και παλιό αίμα. «Αλλά δεν ξέρεις τι σημαίνει να ανήκεις στην Έλενα. Δεν είναι έρωτας αυτό που ζητάς. Είναι η εξαΰλωση. Είναι να πάψεις να είσαι εσύ, για να γίνεις μια σκιά στο δικό μου φως».

Του άρπαξε το πιγούνι με δύναμη, το δέρμα της κρύο σαν θάνατος, τα νύχια της να βυθίζονται ελαφρά στη σάρκα του.

«Θα είσαι ο καθρέφτης μου. Θα πίνεις όταν διψάω, θα πονάς όταν βαριέμαι. Θα είσαι το θήραμα που δεν πεθαίνει ποτέ, γιατί η δική μου πείνα είναι αιώνια. Το δέχεσαι;»

Ο Μάριος ένιωσε μια δάκρυ να κυλάει, αλλά δεν ήταν πόνος. Ήταν η ανακούφιση του ανθρώπου που επιτέλους παραδίδει τα όπλα. Η θέλησή του είχε γίνει ένα υγρό που εξατμιζόταν κάτω από το βλέμμα της.

«Ναι», ψιθύρισε. «Δικός σου. Μόνο δικός σου».

Εκείνη χαμογέλασε, και ήταν το πιο τρομακτικό και όμορφο πράγμα που είχε δει ποτέ. Έκανε ένα νεύμα στις γυναίκες πίσω της. Μία από αυτές πλησίασε κρατώντας ένα ασημένιο δίσκο. Πάνω του, ένα μικρό, κοφτερό εργαλείο και ένα μελάνι μαύρο σαν την καρδιά της νύχτας.

«Το "Ε" δεν χαράσσεται μόνο στο δέρμα, Μάριε», είπε η Έλενα, ενώ άνοιγε το πουκάμισό του, αποκαλύπτοντας το στήθος του πάνω από την καρδιά. «Χαράσσεται στην ψυχή. Απόψε, θα μάθεις να αναπνέεις μόνο με το δικό μου όνομα».

Τον άγγιξε ξανά, ένα χάδι που έκαιγε, ενώ η λεπίδα πλησίαζε. Ο Μάριος έκλεισε τα μάτια, παραδομένος στην ηδονή της καταστροφής του, ενώ το άρωμα των κόκκινων ελαίων πλημμύριζε ξανά το δωμάτιο.

Ήταν πλέον ιδιοκτησία. Και για πρώτη φορά στη ζωή του, ένιωθε ελεύθερος.