Στέλλα - Remake

Η αλήθεια είναι ότι τη Στέλλα την ήξερα λίγο καιρό· όχι αρκετά, μιλούσαμε όμως. Είχε έρθει στη λογιστική εταιρεία όπου εργάζομαι τα τελευταία δέκα χρόνια, πριν από δύο χρόνια. Το γραφείο της είναι λίγο πιο πέρα από το δικό μου, οπότε μιλούσαμε συχνά, τυπικά: μια «καλημέρα» το πρωί, ένα «τι κάνεις;» και τα λοιπά.

Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή που την είδα. Καστανή, με μακριά μαλλιά, γύρω στο 1,60, με όμορφα, γαλανά, μεγάλα μάτια και ένα υπέροχο σώμα —όχι αδύνατο και κοκαλιάρικο, αλλά κανονικό— και ένα τεράστιο χαμόγελο να τη συνοδεύει. Η ηλικία της ήταν ίδια με τη δική μου.

Σε αυτά τα δύο χρόνια, μαθαίνονταν λίγα πράγματα από τα κουτσομπολιά για εκείνη. Ήξερα ότι ήταν χωρισμένη, με ένα μικρό παιδάκι. Παντρεύτηκε αμέσως μετά το λύκειο. Τώρα ήταν μόνη, δραστήρια· της αρέσει ο χορός, ο λάτιν. Θα μπορούσα να τη φανταστώ να λικνίζεται στους ρυθμούς του φλαμένκο. Από την άλλη, όσοι της είχαν ζητήσει να βγουν, εκείνη αρνιόταν. Βέβαια, όταν μαθεύτηκε για το παιδί, πολλοί δεν επιθυμούσαν πλέον να την προσεγγίσουν.

Εγώ; Σίγουρα θα αναρωτιέστε αν της ζήτησα. Ήθελα, και ήθελα πολύ, αλλά ποτέ δεν τολμούσα. Την κρίσιμη στιγμή κάτι με σταματούσε: λίγο η καρδιά μου που χτυπούσε δυνατά όταν τη συναντούσα στον καφέ, λίγο τα χέρια μου που έτρεμαν... δεν τολμούσα ποτέ. Ο ένας λόγος ήταν αυτός. Ο άλλος ήταν πως, ακόμα και να της ζητούσα και να έλεγε το «ναι», δεν θα είχα πολλά να της πω. Δεν τα καταφέρνω καλά σε αυτά, δεν είμαι ιδιαίτερα ευχάριστος στην παρέα, οπότε το άφηνα να κυλάει...
...Μόλις είχα χωρίσει, πήγα και τελείωσα το πτυχίο μου· δεν περίμενα η ζωή μου να εξελιχθεί έτσι. Ένιωσα την προδοσία στο πετσί μου. Εκείνος, ο μόνος άνθρωπος που αγάπησα, με απάτησε, έφυγε και με άφησε μόνη με το παιδί μας. Μετά από πολύ καιρό, αποφάσισα να προχωρήσω. Το παιδί μου δεν έφταιγε σε τίποτα να έχει μια λυπημένη μαμά. Ήμουν μόνο 27, νέα, μπορούσα να ζήσω. Επέστρεψα στη σχολή μου, χρωστούσα μόλις τέσσερα μαθήματα. Με πολύ διάβασμα, έγινα μια χωρισμένη μαμά-λογίστρια. Τουλάχιστον θα έβρισκα μια εργασία που να εξασφαλίζει εμένα και το παιδί.

Δοκίμασα την τύχη μου στην «Αλ Χρηματιστηριακή», από τα μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο, που παρά την οικονομική κρίση διατηρούσε τα σκήπτρα και τις αξίες της. Δεν είχα τίποτα να χάσω. Ήμουν εντελώς άπειρη, με μόνο προσόν την πρακτική μου και τον άριστο βαθμό του πτυχίου μου.

Πέρασα δύο συνεντεύξεις μέχρι να τους πείσω. Το περιβάλλον είναι πολύ ευχάριστο και υπάρχει πολλή δουλειά για όλους. Οι περισσότεροι συνάδελφοι είναι κοντά στην ηλικία μου και, για καλή μου τύχη, δεν είναι ανταγωνιστικοί, αλλά «συναγωνιστικοί».

Στην αρχή με πλησίασαν πολλοί για να φλερτάρουν. Ένιωσα κολακευμένη που «η μπογιά μου περνούσε ακόμα», όμως δεν ήμουν έτοιμη να εμπιστευτώ. Επιθυμούσα η επόμενη σχέση μου να είναι ακριβώς όπως την είχα φανταστεί, αλλιώς προτιμούσα να μείνω μόνη.

Κατάλαβα γρήγορα ότι η Άννα από το διπλανό γραφείο ήταν ο «πληροφοριοδότης» — ο τύπος που κουτσομπολεύει τα πάντα. Τη χρησιμοποίησα. Της μίλησα για μένα, όχι πολλά, αλλά της ανέφερα το παιδί. Σε δύο μέρες, κανείς δεν με φλέρταρε πια. Έτσι είναι οι άντρες· συχνά δεν εκτιμούν τον άνθρωπο, αλλά το περιτύλιγμα, και αυτό που έκρυβε το δικό μου δεν ήταν για τις ορέξεις τους. Δεν είναι όλοι έτσι, ευτυχώς.

Μόνο εκείνος ήταν διαφορετικός. Κάπως παράξενος, θα έλεγα. Ήσυχος, ντροπαλός... κάθε φορά που συναντιόμασταν στη μηχανή του καφέ, τον ένιωθα να τρέμει. Το βλέμμα του ήταν σχεδόν πάντα προσηλωμένο στο πάτωμα. Λίγες φορές είχα ακούσει κάτι γι' αυτόν πέρα από τα τυπικά. Όμως ήταν όμορφος, καλοφτιαγμένος. Ήμουν σίγουρη ότι δεν το ήξερε, ότι είχε χαμηλή αυτοπεποίθηση. Επίσης, είχε ένα απίστευτα σέξι οπίσθια —το ξέρω, ίσως ντρέπεστε τώρα, αλλά οι γλουτοί του άνδρα είναι από τα πρώτα πράγματα που παρατηρώ.

Οι παλμοί μου είχαν φτάσει πάλι στο απροχώρητο και ο λόγος ήταν η Στέλλα. Κυριακή πρωί, είχα πάει για τζόκινγκ στο πάρκο και ήταν κι εκείνη εκεί με το παιδί της. Την είδα από μακριά. Ήλπιζα να μη με έχει δει για να μην τη φέρω σε δύσκολη θέση. Γύρισα και συνέχισα σε αντίθετη κατεύθυνση. Το μετάνιωσα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Μου αρέσει παραπολύ, νομίζω ότι είμαι ερωτευμένος μαζί της, αλλά πάντα με πιάνει αυτό το «κάτι» που δεν μου επιτρέπει να της πω ούτε ένα «γεια».

Είδα τη φιγούρα του από μακριά. Χάρηκα, γιατί είναι μια ευχάριστη νότα στη μέρα μου. Όμως γύρισε κι έφυγε. Θα είδε το παιδί και θα το έβαλε στα πόδια κι αυτός, σκέφτηκα. Απογοητεύτηκα. Την άλλη μέρα στη δουλειά συναντηθήκαμε στο ασανσέρ. Πάλι είχε χαμηλά το βλέμμα και μου είπε μια σιγανή «καλημέρα». Του απάντησα ένα ξερό «γεια». Σκοτείνιασε το πρόσωπό του· δεν ήξερε πού να κρυφτεί. Τον τιμωρούσα με τον τρόπο μου και το απολάμβανα. Ήθελα να χαμογελάσω, αλλά δεν τον άφηνα να το δει.

Ήταν μια πολύ κακή μέρα. Την είδα το πρωί και κατάλαβα ότι με είχε προσέξει στο πάρκο. Από τον τρόπο που μου μίλησε στο ασανσέρ, ήταν σίγουρο πως με είχε παρεξηγήσει. Οι ελπίδες μου είχαν εξανεμιστεί.

Πόσο χειρότερα μπορούσε να πάει η μέρα; Σχολάσαμε κατά τις πέντε το απόγευμα. Έτυχε να βγούμε μαζί. Έβρεχε καταρρακτωδώς. Ευτυχώς είχα το αμάξι και όχι τη μηχανή, ενώ εκείνη πήγαινε με το λεωφορείο — όμως σήμερα είχε απεργία ο ΟΑΣΘ.

«Στέλλα, περίμενε λίγο!»

Γύρισε προς το μέρος μου. Με κοίταξε με ένα μεγάλο χαμόγελο και τα μάτια της έλαμπαν. Σάστισα.

«Θέλεις να σε πάω εγώ;» «Ευχαριστώ, δεν πειράζει, θα πάρω ταξί». «Επιμένω... άλλωστε, πρέπει να με συγχωρέσεις».

Χαμογέλασε πάλι. «Πάμε».

Πήγαμε προς το αμάξι, μου άνοιξε την πόρτα. Ήταν πολύ ευγενικό εκ μέρους του, ειδικά το ότι κατάλαβε το λάθος του. Στη διαδρομή μου εξήγησε ότι δεν ήθελε να μας ενοχλήσει στο πάρκο· δουλεύουμε πολλές ώρες και δεν ήθελε να μου στερήσει τις στιγμές με το παιδί μου. Ήταν πολύ γλυκό. Τον είχα παρεξηγήσει. Καταλάβαμε ότι μένουμε στην ίδια περιοχή. Φτάσαμε.

«Στέλλα, και πάλι συγγνώμη. Καλό σαββατοκύριακο». «Αύριο στις επτά το απόγευμα, να έρθεις να με πάρεις να πάμε για φαγητό».

Σάστισα για άλλη μια φορά. Δεν πρόλαβα να μιλήσω. Ένιωσα τον δείκτη του χεριού της στα χείλη μου, να μου ζητά ησυχία. Ένιωσα το άγγιγμά της...

Το πρωί πήγα για προπόνηση στην πισίνα και κατά τις δώδεκα γύρισα σπίτι. Είχα αγχωθεί ήδη για το τι θα φορέσω. Δεν είχα καν το τηλέφωνό της. Ντύθηκα και πήγα να την πάρω. Ακριβώς στις επτά ήμουν εκεί.

Νομίζω ότι του αξίζει μια ευκαιρία. Δεν φαίνεται σαν τους άλλους. Έχει και αυτά τα δύο-τρία πράγματα που επιθυμώ... και δύο υπέροχα «πεπονάκια» (οπίσθια) που αξίζει να πεθάνεις γι' αυτά.

Ετοιμάστηκα και τον περίμενα. Φόρεσα ένα μαύρο φόρεμα 3/4, γόβες και το παλτό μου. Ήταν στην ώρα του. Βγήκε να μου ανοίξει την πόρτα, όμορφα ντυμένος, με ένα μοντέρνο μαύρο κοστούμι χωρίς γραβάτα. Χαμογελούσε.

«Σήμερα μπορείς να διαλέξεις εσύ πού θα πάμε».

Είχα ήδη αποφασίσει. Είχε ανοίξει ένα καινούργιο εστιατόριο στο Πανόραμα, με θέα όλη τη Θεσσαλονίκη, υπέροχα πιάτα και τη ζεστασιά του τζακιού.

«Εντυπωσιακό», σχολίασε κι αυτό με έκανε να χαμογελάσω περισσότερο.

Ήρθε το φαγητό και το κόκκινο κρασί — το αγαπημένο της. Συζητήσαμε για τις ζωές μας. «Δεν έχω κανένα πρόβλημα που έχεις παιδί», της είπα, «αλλά ακόμα και τώρα ντρέπομαι πολύ». «Το έχω καταλάβει. Σχεδόν δεν άγγιξες το φαγητό σου. Φάε, είναι πεντανόστιμο!»

Γελούσαμε μαζί. Το γέλιο της ήταν υπέροχο. Την ήθελα στη ζωή μου.

Την πήγα στο σπίτι. «Όπως ξέρεις, ο μικρός είναι στον μπαμπά του σήμερα. Θέλεις να έρθεις μέσα;» «Γουάου...»

Δεν κατάλαβα ότι το είπα δυνατά, νόμιζα ότι το σκέφτηκα. Γέλασε με την ψυχή της. Ήθελα να τον φιλήσω εκεί, αλλά σκέφτηκα τη γειτονιά. Πάρκαρε και με ακολούθησε.

Μόλις έκλεισε η πόρτα, τον πήρα από το χέρι. Φιληθήκαμε για πρώτη φορά. Είχε υπέροχη γεύση. Έβαλα τα χέρια μου γύρω του και ένιωσα το σώμα του — τόσο σφιχτό. Όμως τον ένιωθα κάπως μαγκωμένο, σαν να ήθελε να τραβηχτεί.

Ένιωσα την καρδιά μου να φεύγει από το κορμί μου όταν με φίλησε. Τα χείλη της ήταν σαν ροδάκινα. Την ήθελα πολύ, αλλά δεν ήξερα τι να κάνω. Μπορεί να γελάσετε, αλλά δεν είχα κάνει ποτέ έρωτα. Ήμουν πραγματικά παρθένος.

«Τι έχεις; Δεν με θέλεις;» «Όχι, όχι...» Είχα κοκκινίσει, έτοιμος να κλάψω. «Δεν έχω ξανακάνει έρωτα. Δεν ξέρω τι να κάνω».

«Γουάου...» ήταν η δική μου σειρά τώρα, αλλά το είπα από μέσα μου. Ήταν η πιο ευχάριστη έκπληξη. Αυτόν τον άνθρωπο θα τον έπλαθα ακριβώς όπως ήθελα.

«Μη φοβάσαι... Σίγουρα θέλεις να το κάνεις αυτό μαζί μου;» Έγνεψε θετικά. «Απλά ακολούθησέ με, άφησε ελεύθερο τον εαυτό σου και άγγιζέ με».

Τον πήρα από το χέρι, τον φιλούσα καθώς του άνοιγα το πουκάμισο. Τον οδήγησα στην κρεβατοκαμαρα, που φωτιζόταν αμυδρά από την πανσέληνο. Έλυσα τη ζώνη του, ενώ εκείνος μου άνοιξε το φερμουάρ του φορέματος. Μείναμε με τα εσώρουχα.

«Βγάλε το σουτιέν μου...»

Δεν δυσκολεύτηκε. Μπροστά του ξεπρόβαλαν τα στήθη μου. Τα άγγιξε, τα φίλησε. Με έσπρωξε μαλακά στο κρεβάτι. Η επαφή μας ήταν ηλεκτρική. Με το χέρι μου τον οδηγούσα, τον ένιωθα να ανταποκρίνεται. Με φόρεσε προφυλακτικό και τον οδήγησα μέσα μου. Ήταν η πρώτη του φορά, αλλά ένιωθε κάθε μου κίνηση.
Μετά, πήγαμε στο μπάνιο. Στο φως, είδα το κορμί του — γυμνασμένο, σχεδόν χωρίς τρίχες. Ήταν υπέροχος. Κάναμε μπάνιο μαζί και τον ένιωσα να ερεθίζεται ξανά, πιο έντονα.

Άρχισα να κατεβαίνω... τον ήθελα πολύ. Η οικειότητα που νιώσαμε σε τόσο λίγο χρόνο ήταν απίστευτη. Στο τέλος, με πήρε στην αγκαλιά του κάτω από το τρεχούμενο νερό και αρχίσαμε να φιλιόμαστε ξανά, νιώθοντας ότι αυτή ήταν μόνο η αρχή.

 

Δεν είχα ξανανιώσει ποτέ έτσι στη ζωή μου. Κάθε στιγμή, κάθε λεπτομέρεια ήταν πρωτόγνωρη για μένα, βγαλμένη από τη φαντασία μου — και ακόμα περισσότερο.

Ξαπλώσαμε να κοιμηθούμε· μπήκε στην αγκαλιά μου και αποκοιμήθηκε, δροσερή και όμορφη. Έμεινα για λίγο ξυπνητός παρακολουθώντας την: τον τρόπο που ανάσαινε, τις απαλές κινήσεις στον ύπνο της, τη ζεστασιά της. Τελικά, αποκοιμήθηκα στο πλευρό της.

Το πρωί ήταν πολύ γλυκιά, όμως μου ζήτησε να ετοιμαστώ γρήγορα, καθώς ο μικρός θα γυρνούσε νωρίτερα. Με χαιρέτησε με ένα γλυκό φιλί κι έφυγα. Βγήκα στον δρόμο, μπήκα στο αμάξι και γύρισα σπίτι. Δεν ήξερα αν έπρεπε να την πάρω τηλέφωνο ή αν έπρεπε να περάσω να την πάω στη δουλειά. Μετά από πολλές σκέψεις, αποφάσισα να πάω στο γραφείο κανονικά, χωρίς να πιέσω τα πράγματα.

Μου άρεσε πολύ που δεν παρεξηγήθηκε. Δεν του φάνηκε σαν να τον έδιωχνα και, ακόμη περισσότερο, δεν πίεσε για τίποτα άλλο. Δεν μου έστειλε εκατό μηνύματα, αν και ήμουν σίγουρη ότι είχε μπερδευτεί και δεν ήξερε τι να κάνει. Με έκανε χαρούμενη, πολύ χαρούμενη... και τα οπίσθιά του είναι ακόμα πιο «ζουμερά» και λαχταριστά από όσο είχα φανταστεί. Τον σκεφτόμουν συνέχεια· με είχε κάνει να χαμογελώ ξανά.

Τον συνάντησα το πρωί στο ασανσέρ. Ήταν ο ίδιος ντροπαλός άντρας, με το κεφάλι σκυμμένο. Του χαμογέλασα και τον θώπευσα στα κρυφά, χωρίς να μας καταλάβουν. Γέλασε και πήγαμε στις δουλειές μας. Αυτό γινόταν κάθε μέρα για την υπόλοιπη εβδομάδα. Δεν βγήκαμε, δεν μιλήσαμε στο τηλέφωνο· τον άφηνα να περιμένει.

Η Άννα μου φάνηκε χρήσιμη και πάλι: διέδωσε ότι το σαββατοκύριακο θα το περνούσα με τον πρώην μου, λόγω των γενεθλίων του μικρού.

Πέρασε όλη η εβδομάδα χωρίς να πούμε τίποτα. Δεν μπορεί να μην καταλαβαίνει πόσο ερωτευμένος είμαι μαζί της. Τώρα πλησιάζει το πάρτι του μικρού. Ήθελα να της προτείνω να βγούμε, αλλά θα περιμένω.

Ένα από τα κομμάτια του εαυτού μου που δεν ξέρει η Στέλλα είναι το πάθος μου για τον μοντελισμό. Από πολύ μικρός φτιάχνω διάφορες κατασκευές: αυτοκίνητα, αεροπλάνα και άλλα. Από τις λίγες κουβέντες μας, ήξερα ότι ο γιος της λατρεύει τα ελικόπτερα. Πήγα στο μαγαζί που προμηθεύομαι τα δικά μου, διάλεξα ένα σε κλίμακα 1/32 και γέμισα το κουτί με εργαλεία που θα ήταν χρήσιμα για ένα παιδί.

Τη διεύθυνσή της την ήξερα. Το δέμα θα έφτανε με κούριερ την επόμενη μέρα. Κανόνισα να παραδοθεί νωρίς. Η κάρτα έγραφε ένα απλό «Χρόνια Πολλά», χωρίς περισσότερα στοιχεία. Δεν ήθελα να τη φέρω σε δύσκολη θέση αν ήταν κάποιος μαζί της, ούτε να την πιέσω για το αν θα επέλεγε να το δώσει στον μικρό ή όχι.

Αυτό το σαββατοκύριακο θα ήταν γεμάτο. Το πάρτι του παιδιού μου ήταν προτεραιότητα. Ήθελα κι εγώ να τον δω, να βγούμε, αλλά αν πραγματικά με επιθυμεί, θα περιμένει — θα καταλάβει. Αν και έπρεπε σύντομα να λάβω τα μέτρα μου σε ένα συγκεκριμένο θέμα, για την ώρα το άφηνα για αργότερα.

Την Παρασκευή σχόλασα και πήγα κατευθείαν για τα ψώνια του πάρτι και το δώρο του μικρού. Ήταν γεμάτος αγωνία για τους φίλους του και τα δώρα του. Ευτυχώς, η μητέρα και η αδελφή μου προσφέρθηκαν να βοηθήσουν στην οργάνωση.

Το Σάββατο το πρωί, ήρθε ένας κούριερ με ένα παιχνίδι και μια ευχή «Χρόνια Πολλά», γραμμένη σε υπολογιστή. Δεν υπήρχε γραφικός χαρακτήρας για να καταλάβω την προέλευση. Σκέφτηκα ότι το έστειλε κάποιος φίλος του για έκπληξη. Ο μικρός ενθουσιάστηκε τόσο με την ιδέα της κατασκευής, που παραμέρισε ακόμα και το βιντεοπαιχνίδι που μου είχε ζητήσει. Ενδιαφέρον... Πρέπει να ευχαριστήσω αυτόν τον «μυστήριο ξένο» που άνοιξε νέους ορίζοντες στο παιδί μου.

Ξαφνικά, χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν εκείνος. Δεν μπορούσα να μην το σηκώσω.

«Να χαίρεσαι τον άντρα της ζωής σου...»

Ακουγόταν σκεπτικός, λίγο θλιμμένος. Σίγουρα είχα βάλει κι εγώ το λιθαράκι μου σε αυτό, κρατώντας τον σε απόσταση ενώ ήξερα ότι έλιωνε για μένα — όπως κι εγώ για εκείνον.

«Θέλω να σε δω...» του είπα πριν κλείσουμε. Ένιωσα το χαμόγελο να σχηματίζεται στο πρόσωπό του.

Το πάρτι πήγε υπέροχα. Ο πρώην μου, για άλλη μια φορά, έλαμψε με την απουσία του. Ο μικρός ήταν πολύ απασχολημένος με τους φίλους του για να το προσέξει. Η αδελφή μου έμεινε το βράδυ να με βοηθήσει με το σπίτι. Τον σκεφτόμουν έντονα, αλλά δεν ήθελα να μιλήσω ακόμα γι' αυτόν σε κανέναν. Ήθελα να δω πώς θα κυλήσει η κατάσταση... και έπρεπε να βρω χρόνο να αγοράσω κάτι συγκεκριμένο.

Την άκουσα στο τηλέφωνο και μόνο αυτό μου έφτανε. Αλλά μου έκανε κι ένα άλλο μεγάλο δώρο: θέλει να με δει. Κοιμήθηκα ήσυχος και την ονειρεύτηκα...

 

Ξύπνησα με πολλή όρεξη. Κυριακή, μια υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα. Έβαλα τη φόρμα μου και βγήκα για τρέξιμο. Πήγα στο πάρκο, έβαλα τα ακουστικά μου και ξεκίνησα...

Ένιωσα ένα άγγιγμα στον ώμο μου. Τρόμαξα και γύρισα απότομα. Ήταν η Στέλλα μου. Φορούσε λευκή φόρμα με μια κόκκινη ρίγα στο πλάι. Χαμογέλασα και σταμάτησα.

— «Περίμενα ότι θα ήσουν εδώ σήμερα, γι' αυτό ήρθα...»

Της χαμογελούσα. Την άρπαξα και άρχισα να την φιλάω. Τύλιξα τα χέρια μου γύρω της κι εκείνη με αγκάλιασε σφιχτά. Φαινόταν κουρασμένη, ξενυχτισμένη.
Ήμουν σίγουρη ότι θα πήγαινε για τρέξιμο σήμερα. Ντύθηκα, ετοιμάστηκα και τον περίμενα. Τον είδα που μπήκε στο πάρκο. Κρύφτηκα για να μη με δει. Τον παρατηρούσα να τρέχει· είχε μια γαλήνη στο πρόσωπό του, μια ομορφιά που με γέμιζε και με καλούσε κοντά του.

Καθίσαμε στο παγκάκι. Είχα βάλει τα χέρια μου μέσα στα δικά του· ήθελα να του μιλήσω.

— «Θέλω να προχωρήσουμε τη σχέση μας, να είμαστε ζευγάρι». — «Κι εγώ το θέλω πολύ, Στέλλα μου». — «Μη βιάζεσαι, μπορεί να μη θέλουμε τα ίδια».

Σκοτείνιασε, αλλά δεν έχασε το χαμόγελό του.

— «Θα έρθω το βράδυ σπίτι σου να μείνουμε μαζί και να συζητήσουμε...»

Τον φίλησα στο μάγουλο και απομακρύνθηκα.

Έμεινα εκεί αποσβολωμένος στο παγκάκι. Αυτό το κορίτσι θα με τρελάνει κι άλλο. Έφυγα γρήγορα για το σπίτι, να μαζέψω λιγάκι και να της μαγειρέψω. Ευτυχώς, η μανία μου με την τάξη και την καθαριότητα αποδείχθηκε ιδιαίτερα χρήσιμη. Το πρόβλημά μου ήταν το μαγείρεμα. Ήταν Κυριακή, οπότε έπρεπε να περιοριστώ σε όσα είχα στο ψυγείο.

Μαγείρεψα σολομό με γλυκόξινη σάλτσα από ημίγλυκο κρασί και κοφτό μακαρονάκι. Ήθελα να την εντυπωσιάσω με κάτι σχετικά απλό, αλλά πεντανόστιμο. Ντύθηκα και την περίμενα...

Χτύπησε το κουδούνι. Την είδα από την κάμερα του θυροτηλεφώνου.

— «Γουάου!»

Άνοιξα την πόρτα και αντίκρισα τη «θεά» μου όπως δεν την είχα ξαναδεί: φορούσε ένα κολλητό δερμάτινο φόρεμα και δωδεκάποντες γόβες. Ήταν προκλητικά βαμμένη, γεμάτη αυτοπεποίθηση και χαμόγελο. Πήρα το σακ βουαγιάζ της και την καλωσόρισα. Της πρόσφερα χυμό, καθίσαμε στο σαλόνι και ακολούθησαν στιγμές αμηχανίας.

Είχα αποφασίσει ότι τον ήθελα πραγματικά στη ζωή μου, αλλά ακριβώς όπως τον είχα φανταστεί. Θα του έδειχνα από σήμερα το «πώς» και ήμουν σίγουρη ότι του ταίριαζε. Φόρεσα κάτι πολύ σέξι και προκλητικό — το έκανα και για μένα και για εκείνον. Θέλω να με θαυμάζει, θέλω να τον ευχαριστεί αυτό που βλέπει και θέλω να κάνω έρωτα μαζί του. Άγριο έρωτα.

Σάστισε μόλις με είδε, τα έχασε. Μου άρεσε που δεν σχολίασε τίποτα, απλά άφησε γλυκά το βλέμμα του να με θαυμάζει. Το σπίτι του ήταν απίστευτα τακτοποιημένο, εξαιρετικό· με κέρδιζε ολοένα και πιο πολύ. Και αυτή η μυρωδιά... όντως ξέρει να μαγειρεύει τελικά. Μύριζε υπέροχα.

Καθίσαμε στο σαλόνι. Κοιταζόμασταν και ήταν εντελώς αμήχανος.

— «Μπορείς να μου βγάλεις τις γόβες, σε παρακαλώ; Πονούν τα πόδια μου πολύ».

Τον δοκίμαζα. Δεν γέλασε, αλλά χαμογέλασε και υπάκουσε σχεδόν ακαριαία. Ήρθε γονατιστός μπροστά μου, τόσο φυσικά, σαν να έβγαινε από μέσα του. Έβγαλε με αργές κινήσεις τα παπούτσια μου, λίγο αδέξια.

— «Ευχαριστώ...»

Έμεινε εκεί ακίνητος, χαμένος. Πλησίασα το πόδι μου κοντά στα χέρια του. Άρχισε να το χαϊδεύει, να το τρίβει και να το μαλάζει ελαφρά. Αυτή η κίνησή του στους αστραγάλους με έκανε να βυθιστώ στην πολυθρόνα και να απολαύσω το μασάζ. Ακούραστος, συγκεντρωμένος... τα χέρια του «ηλέκτριζαν» όλο μου το κορμί.

— «Μπορείς να τα φιλήσεις;»

Ήμουν χαμένος μπροστά της. Σχεδόν δεν άκουγα τι μου έλεγε, είχα βυθιστεί στη μαγεία της στιγμής. Την χάιδευα και ένιωθα σαν να την υμνούσα. Κάθε ήχος ευχαρίστησης, κάθε βαθιά ανάσα της, με έκαναν να θέλω να συνεχίσω, να την ευχαριστήσω κι άλλο.

Ένιωσα τα χείλη του στα γυμνά πέλματά μου. Το κορμί μου έλιωνε, απολάμβανα κάθε τι που μου έδινε: την αύρα του, την υποταγή του. Μια υποταγή που ακόμα και τώρα αγνοούσε, του έβγαινε τόσο φυσικά. Με γοήτευε αυτή η ροή, το πώς ακολουθούσε όσα του ζητούσα.

— «Πεινάω...»

 

Σαν να έδινα εντολή, πετάχτηκε σαν ελατήριο και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα για να ετοιμάσει το φαγητό.

— «Περίμενε, έλα εδώ».

Σταμάτησε κάθε κίνηση του κορμιού του και γύρισε προς το μέρος μου αποσβολωμένος, περιμένοντας να ακούσει τι θα του ζητήσω.

— «Ένα φιλάκι πριν φύγεις...»

Έσκυψε προς το μέρος μου και τα χείλη μου ενώθηκαν με το μάγουλό του.

— «Φρόντισε να είναι πολύ καλό, αλλιώς θα σε τιμωρήσω...» του ψιθύρισα στο αυτί.

Χαμογέλασε, αλλά το κορμί του συσπάστηκε — τόσο που η ένταση στο παντελόνι του ήταν πλέον εμφανής. Ήμουν σίγουρη γι’ αυτόν πια. Σήμερα θα έπαιρνε μια πρώτη γεύση από το τι θέλω από εκείνον. Και τον θέλω ολόκληρο.
Πήγα αμέσως στην κουζίνα. Το άγγιγμα από τα χείλη της έκαιγε ακόμα στο μάγουλό μου και ο ήχος της λέξης «τιμωρία» αντηχούσε στα αυτιά μου. Τι να εννοούσε άραγε; Δεν ήξερα, όμως σίγουρα δεν ήθελα να την απογοητεύσω. Με άγχωσε λίγο.

Ετοίμασα τα πιάτα· το τραπέζι ήταν ήδη προετοιμασμένο. Σέρβιρα, επέλεξα μια λίστα με jazz ambient μουσική και όλα ήταν έτοιμα για να την καλέσω.

Τον παρατηρούσα από μακριά. Κάποιες μικρές, άγαρμπες κινήσεις στο σερβίρισμα... σίγουρα θέλει πολλή δουλειά. Αλλά είναι σαν τον πηλό: διαθέσιμος για πλάσιμο. Και η διαδικασία έχει ξεκινήσει ήδη.

— «Έλα κοντά μου».

Ήρθε αμέσως προς το μέρος μου.

— «Θέλω να γδυθείς...»

Πάλι πήρε αυτή τη χαζή, ξαφνιασμένη φατσούλα που με έκανε να θέλω να γελάσω, αλλά κρατήθηκα. Διατήρησα το αυστηρό μου ύφος· έπρεπε να καταλάβει ότι αυτό δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι. Έβγαλε όλα του τα ρούχα χωρίς δισταγμό, ακόμα και το εσώρουχό του. Αυτό με ευχαρίστησε πολύ.

Στεκόταν όρθιος μπροστά μου, γυμνός. Το κορμί του είναι υπέροχο, δεν έχει κανέναν λόγο να ντρέπεται. Εκείνος όμως χαμήλωσε τα μάτια και κοίταζε αμήχανα το πάτωμα, χαρίζοντάς μου παλίρροιες ικανοποίησης.

— «Γονάτισε μπροστά μου και ζήτα μου ευγενικά να έρθω για φαγητό».

Εντολή. Ναι, εντολή... απευθείας στην ψυχή του.

 

Αιφνιδιάστηκα από την εντολή της, μα πιο πολύ από τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν ένιωθα ότι έπαιζα κάποιον ρόλο· ένιωθα μόνο ότι ήμουν εκεί και την ακολουθούσα. Σαν να ήμουν μαγεμένος, σαν να ήμουν υπνωτισμένος.

Έπεσα στα γόνατα μπροστά στα πόδια της.

— «Κυρία, σας παρακαλώ, θα θέλατε να έρθετε για φαγητό; Τα έχω όλα έτοιμα». — «Ναι, σκλάβε μου».

Με ταρακούνησε το άκουσμα της λέξης. Καταλάβαινα ότι δεν ήταν απλώς μια «kinky» κατάσταση, αλλά κάτι πιο βαθύ — κάτι που έβλεπα να εξελίσσεται μπροστά μου κι εγώ ήμουν οργανικό μέρος του. Σηκώθηκε για να πάει προς την κουζίνα. Εγώ έμεινα εκεί, ακίνητος. Γύρισε και μου χαμογέλασε.

— «Μπορείς να σηκωθείς και να έρθεις να μου σερβίρεις. Εσύ δεν θα φας τώρα».

Κούνησα καταφατικά το κεφάλι και πήγαμε στην τραπεζαρία. Σέρβιρα το φαγητό, της πρόσφερα ένα ποτήρι κρασί και έμεινα εκεί, να στέκομαι ακίνητος δίπλα της.
Γεύτηκα την πρώτη μπουκιά. Ήταν πράγματι καταπληκτικός· ήξερε να μαγειρεύει τέλεια και αυτό θα ήταν πολύ χρήσιμο στο μέλλον. Τον κοίταξα. Χαμήλωσε πάλι το βλέμμα του, κοκκίνησε, ντράπηκε. Περίμενε μια κουβέντα για το αν μου αρέσει. Ήμουν σίγουρη ότι δεν σκεφτόταν τίποτα άλλο — και ακόμα πιο σίγουρη ότι δεν φανταζόταν τι θα ακολουθούσε.

— «Είναι πολύ νόστιμο...»

Χαμογέλασε πριν καν ολοκληρώσω την πρότασή μου.

— «...σκλάβε μου».

Το χαμόγελό του κόπηκε απότομα και το χρώμα της ντροπής επανήλθε στα μάγουλά του. Τώρα χαμογελούσα εγώ, γιατί έπλαθα τον πιο όμορφο σκλάβο στον κόσμο. Τα πρώτα σκιρτήματα αγάπης άρχισαν να ζωγραφίζονται στην καρδιά μου.

 

Τελείωσα το φαγητό μου αργά, απολαμβάνοντας κάθε μπουκιά, ενώ εκείνος παρέμενε όρθιος και γυμνός δίπλα μου, σαν ένα αντικείμενο που περίμενε την επόμενη χρήση του. Η αμηχανία του ήταν το καλύτερο επιδόρπιο. Σηκώθηκα και τον πλησίασα.

— «Πήγαινε στο δωμάτιο και περίμενέ με στα τέσσερα πάνω στο κρεβάτι. Μην τολμήσεις να κουνηθείς μέχρι να έρθω».

Τον είδα να υπακούει αμέσως. Η εικόνα του, καθώς απομακρυνόταν γυμνός προς την κρεβατοκάμαρα, μου προκαλούσε μια πρωτόγνωρη αίσθηση δύναμης. Άνοιξα το σακ βουαγιάζ μου. Είχα προετοιμαστεί γι' αυτό. Έβγαλα το strap-on, το κούμπωσα πάνω μου και ένιωσα το δέρμα να σφίγγει γύρω από τους γοφούς μου. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη· το δερμάτινο φόρεμα, οι γόβες και το εξάρτημα που εξείχε, με μετέτρεπαν σε κάτι κυρίαρχο, κάτι που δεν είχε ξαναδεί.

Ήμουν εκεί, στημένη στα τέσσερα, νιώθοντας το κρύο σεντόνι στο δέρμα μου και την καρδιά μου να κοντεύει να σπάσει τα πλευρά μου. Η ταπείνωση ήταν διάχυτη σε κάθε μου κύτταρο, αλλά την ίδια στιγμή, μια σκοτεινή έξαψη με κυρίευε. Άκουσα τα βήματά της. Οι δωδεκάποντες γόβες της χτυπούσαν ρυθμικά στο πάτωμα, σαν τον ήχο μιας μοίρας που πλησίαζε.

Ένιωσα την παρουσία της πίσω μου. Δεν μου μίλησε αμέσως. Ένιωσα μόνο το χέρι της να χαϊδεύει τον κώλο μου και μετά, κάτι σκληρό και ξένο να ακουμπά στην είσοδό μου.

— «Σου αρέσει η θέση σου, σκλάβε μου; Σου αρέσει που είσαι εδώ, έτοιμος να δεχτείς ό,τι αποφασίσω να σου δώσω;»

Τον έβλεπα να τρέμει κάτω από το άγγιγμά μου. Η αντίσταση είχε χαθεί προ πολλού. Με μια απότομη κίνηση, εισχώρησα μέσα του. Άκουσα έναν πνιχτό ήχο, κάτι ανάμεσα σε πόνο και ανακούφιση. Η απόλαυση που ένιωθα βλέποντάς τον να υποτάσσεται σε κάτι τόσο ξένο για εκείνον, ήταν απόλυτη.

Άρχισα να κινούμαι ρυθμικά, χρησιμοποιώντας το σώμα μου για να του επιβληθώ. Κάθε μου ώθηση ήταν μια υπενθύμιση: του ποιος είχε τον έλεγχο, του ποιος όριζε την ηδονή και τον πόνο σε αυτό το δωμάτιο. Η ταπείνωσή του ήταν η δική μου ολοκλήρωση. Τον έβλεπα να βυθίζει το πρόσωπό του στο μαξιλάρι, ανίκανος να αντιδράσει, παραδομένος ολοκληρωτικά στις ορέξεις μου.

— «Δεν είσαι πια ο λογιστής του γραφείου... είσαι μόνο το παιχνίδι μου. Κατάλαβέ το».

Ο πόνος ήταν έντονος, αλλά η αίσθηση ότι με χρησιμοποιούσε, ότι με «κυρίευε» με αυτόν τον τρόπο, με έκανε να νιώθω πιο ζωντανός από ποτέ. Ήμουν το αντικείμενό της, ο σκλάβος της, και εκείνη τη στιγμή, μέσα στην πλήρη ταπείνωσή μου, ένιωθα μια διεστραμμένη ευτυχία. Δεν υπήρχε επιστροφή.

 

Η επόμενη μέρα στη δουλειά ήταν ένας αργός βασανισμός. Το σώμα μου θυμόταν κάθε στιγμή της προηγούμενης νύχτας, κάθε ώθηση, κάθε λέξη που με σημάδεψε. Την έβλεπα να περνά από τον διάδρομο με το τυπικό της επαγγελματικό ντύσιμο και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτή η γυναίκα ήταν η ίδια που με κυρίευσε με τόση σκληρότητα λίγες ώρες πριν.

Είχαμε ένα μεγάλο διάστημα χωρίς συναντήσεις και η ησυχία του γραφείου έκανε τις σκέψεις μου να οργιάζουν. Ξαφνικά, η οθόνη του υπολογιστή μου άναψε. Ένα ραβασάκι, ένα ψηφιακό μήνυμα που έμοιαζε με διαταγή, εμφανίστηκε μπροστά μου.

— «Θα έρθεις απόψε σπίτι μου. Θα είναι οι φίλες μου εκεί. Θα μας σερβίρεις, θα μας υπηρετήσεις σαν πειθήνιος υπηρέτης... και κάποια στιγμή, θα δείξω σε όλες ότι είσαι δικός μου».

Του έστειλα το μήνυμα και τον παρατηρούσα από τη χαραμάδα της πόρτας μου. Τον είδα να παγώνει, να κοκκινίζει και μετά να σκύβει το κεφάλι, δαγκώνοντας τα χείλη του. Η υποταγή του ήταν το ναρκωτικό μου. Ήθελα να τον μοιραστώ —όχι ερωτικά, αλλά ως επίδειξη της απόλυτης εξουσίας μου— με τις φίλες μου. Ήθελα να νιώσει τα μάτια τους πάνω του, να καταλάβει ότι η αξιοπρέπειά του ανήκει πλέον σε μένα.

Το βράδυ με βρήκε έξω από την πόρτα της, με την καρδιά να χτυπά στον λαιμό. Μου άνοιξε η ίδια, φορώντας ένα εντυπωσιακό φόρεμα, και με ένα βλέμμα με διέταξε να μπω μέσα.

— «Βγάλε τα ρούχα σου και βάλε την ποδιά που άφησα στον πάγκο. Τίποτα άλλο. Θα φέρεις τα ποτά στο σαλόνι όταν σε φωνάξω».

Άκουγα τις φωνές των φίλων της από το σαλόνι, τα γέλια τους, τις ανέμελες κουβέντες τους. Κι εγώ, ο λογιστής με τα δέκα χρόνια προϋπηρεσίας, στεκόμουν στην κουζίνα της γυμνός, φορώντας μόνο μια μικρή υφασμάτινη ποδιά, περιμένοντας να με εκθέσει.

— «Υπηρέτη, φέρε μας το κρασί!» φώναξε η Στέλλα.

Μπήκα στο σαλόνι με τον δίσκο στα χέρια. Η σιωπή που ακολούθησε ήταν εκκωφαντική. Ένιωσα τα βλέμματά τους να με σκανάρουν, να με υποτιμούν, να με περιεργάζονται σαν ένα περίεργο έκθεμα. Η Στέλλα με πλησίασε, στάθηκε πίσω μου και άπλωσε το χέρι της, χαϊδεύοντας τον σβέρκο μου μπροστά σε όλες.

— «Κορίτσια, σας παρουσιάζω το νέο μου απόκτημα. Είναι δικός μου... από την κορυφή ως τα νύχια».

 

Οι φίλες της Στέλλας ήταν όλες έμπιστες, γυναίκες που γνώριζαν τα πάντα η μία για την άλλη. Όμως, εκείνη που ξεχώριζε ήταν η Δήμητρα: η πιο στενή της φίλη, μια ψηλή ξανθιά με πράσινα, διαπεραστικά μάτια. Η ιδιότητά της ως αξιωματικός του στρατού ήταν εμφανής σε κάθε της κίνηση· είχε μια απόλυτη αυστηρότητα που σε έκανε να θέλεις να σταθείς σε στάση προσοχής και μόνο που σε κοίταζε.

Με περιεργάστηκε με μια παγωμένη ηρεμία, την ώρα που άφηνα τα ποτήρια στον δίσκο.

— «Ώστε αυτός είναι ο "ντροπαλός" λογιστής σου, Στέλλα;» σχολίασε η Δήμητρα με φωνή σταθερή. «Φαίνεται πως του ταιριάζει η ποδιά... αλλά νομίζω πως χρειάζεται κάτι πιο μόνιμο για να θυμάται τη θέση του».

Η Στέλλα χαμογέλασε με νόημα. Σηκώθηκε και έφερε από το δωμάτιο ένα αντικείμενο που έκανε τον αέρα στο σαλόνι να παγώσει: μια μεταλλική ζώνη αγνότητας, που έλαμπε κάτω από το φως του φωτιστικού. Ο μεταλλικός ήχος της, καθώς την ακούμπησε στο τραπέζι, αντήχησε σαν τελεσίδικη απόφαση.

— «Βγάλε την ποδιά», με διέταξε η Στέλλα.

Υπάκουσα αμέσως, νιώθοντας τα μάτια της στρατιωτικού να καρφώνονται πάνω μου, μετρώντας κάθε μου δισταγμό. Ήμουν εντελώς γυμνός μπροστά τους, εκτεθειμένος στην κριτική και τον χλευασμό τους.

— «Τώρα, αυνανίσου», συνέχισε η Στέλλα με ψυχρή φωνή. «Θέλω οι φίλες μου να δουν πώς ερεθίζεσαι όταν σε ταπεινώνω. Θέλω να είναι η τελευταία σου εκτόνωση για πολύ καιρό».

Το έκανα. Με την καρδιά να χτυπά τρελά, κάτω από το βλέμμα της Στέλλας και το αυστηρό, σχεδόν εξεταστικό βλέμμα της Δήμητρας. Ήταν η απόλυτη κατάρρευση κάθε αξιοπρέπειας. Όταν τελείωσα, η Στέλλα με πλησίασε κρατώντας τη ζώνη.

— «Γονάτισε», ψιθύρισε.

Ένιωσα το κρύο μέταλλο να κλείνει γύρω από το σώμα μου, φυλακίζοντας τον ανδρισμό μου. Ο ήχος της κλειδαριάς που ασφάλισε ήταν ο πιο οδυνηρός και, ταυτόχρονα, λυτρωτικός ήχος που είχα ακούσει ποτέ. Η Στέλλα σήκωσε το μικρό κλειδί και το έδειξε στην παρέα της.

— «Σε πέντε μήνες θα το ξαναδείς αυτό το κλειδί, σκλάβε μου. Μέχρι τότε, το σώμα σου και η ηδονή σου ανήκουν αποκλειστικά σε μένα. Κατάλαβες;»

— «Ναι, Κυρία...» ψέλλισα, νιώθοντας το βάρος της μεταλλικής μου φυλακής.

Η Δήμητρα σηκώθηκε, με πλησίασε και μου σήκωσε το πηγούνι με το χέρι της.

— «Καλή υπομονή, υπηρέτη. Η Στέλλα είναι αυστηρή, αλλά εγώ θα την προσέχω να παραμείνει αμείλικτη μαζί σου», είπε και τα πράσινα μάτια της άστραψαν από ικανοποίηση.

 

Η Δήμητρα με κοίταζε με εκείνο το παγωμένο, στρατιωτικό βλέμμα που δεν άφηνε περιθώριο για οίκτο. Η Στέλλα την πλησίασε και, με μια φωνή που έσταζε κυριαρχία, της πρότεινε:

— «Δήμητρα, γιατί δεν τον δέρνεις τώρα μπροστά μας; Θέλω να δω πώς αντιδρά στην πειθαρχία σου».

Η Δήμητρα δεν περίμενε δεύτερη κουβέντα. Με άρπαξε από τα μαλλιά και με ανάγκασε να σκύψω. Ξεκίνησε με μια σειρά από βασανιστήρια που έδειχναν την εμπειρία της στην επιβολή πόνου. Κάθε της κίνηση ήταν υπολογισμένη, ψυχρή και απόλυτα αποτελεσματική. Μετά, έβγαλε ένα δερμάτινο μαστίγιο. Το πρώτο χτύπημα ήταν απίστευτα δυνατό, αφήνοντας μια πύρινη γραμμή στην πλάτη μου.

Άρχισα να κλαίω γοερά. Ο πόνος ήταν πέρα από κάθε φαντασία, αλλά η Δήμητρα δεν σταμάτησε. Συνέχισε να με μαστιγώνει με ρυθμό, ενώ οι υπόλοιπες γυναίκες παρακολουθούσαν με μια απόκοσμη ηρεμία. Δεν υπήρχε ίχνος λύπησης στα πρόσωπά τους. Για εκείνες, δεν ήμουν άνθρωπος· ήμουν ένα αντικείμενο που έπρεπε να σπάσει για να υποταχθεί πλήρως.

— «Φτάνει με το μαστίγιο», διέταξε η Στέλλα, ενώ εγώ σφάδαζα στο πάτωμα από τους λυγμούς. «Τώρα είναι η ώρα για το κυρίως πιάτο. Κορίτσια, νομίζω πως όλες θέλετε να πάρετε μια γεύση από την υποταγή του».

Η Στέλλα έβγαλε το strap-on και το φόρεσε πρώτη. Μετά από εκείνη, η Δήμητρα και οι υπόλοιπες φίλες της πήραν τη σειρά τους. Ήταν η απόλυτη ταπείνωση. Κάθε μία από αυτές χρησιμοποιούσε το σώμα μου για τη δική της απόλαυση και για να μου υπενθυμίσει τη θέση μου.

Ένιωθα να χάνομαι μέσα στον πόνο και την ντροπή. Ήμουν το κοινό τους παιχνίδι, ένας σκλάβος που περνούσε από χέρι σε χέρι. Η Στέλλα με κοίταζε στα μάτια κάθε φορά, διασφαλίζοντας ότι ήξερα ποια ήταν η ιδιοκτήτριά μου, ακόμα και όταν με παρέδιδε στις φίλες της.

— «Κοίτα τις, σκλάβε μου!» ούρλιαξε η Στέλλα. «Κοίτα τις γυναίκες που σε ορίζουν. Απόψε δεν είσαι δικός μου μόνο... είσαι το τίποτα μπροστά μας».

Ήμουν εντελώς εξαντλημένος, το κορμί μου έτρεμε από την ένταση και τα δάκρυα είχαν στερέψει. Μέσα μου, όμως, κάτι είχε οριστικά αλλάξει. Η παλιά μου ζωή είχε σβήσει.

 

Η επόμενη μέρα στο γραφείο ήταν ένας εφιάλτης. Κάθε μου κίνηση συνοδευόταν από τον υπόκωφο ήχο της μεταλλικής ζώνης και τον οξύ πόνο από τις πληγές στην πλάτη μου. Προσπαθούσα να μείνω προσηλωμένος στις οθόνες, όταν το εσωτερικό τηλέφωνο χτύπησε.

— «Ο κύριος Λογιστής; Η Πρόεδρος σας περιμένει αμέσως στο γραφείο της», είπε η γραμματέας με έναν τόνο που μου φάνηκε παράξενα ειρωνικός.

Περπάτησα μέχρι τον τελευταίο όροφο, τρέμοντας. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα μέσα. Η Πρόεδρος καθόταν αναπαυτικά στην ακριβή δερμάτινη πολυθρόνα της, με την πλάτη γυρισμένη στο παράθυρο. Όταν γύρισε, ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου.

Ήταν εκείνη. Μία από τις γυναίκες που ήταν στο σπίτι της Στέλλας το προηγούμενο βράδυ. Η γυναίκα που κατέχει τα ηνία της εταιρείας ήταν η ίδια που με χρησιμοποιούσε λίγες ώρες πριν με το strap-on. Τα γόνατά μου λύγισαν και ξέσπασα σε λυγμούς, ανίκανος να συγκρατηθώ.

— «Τι συμβαίνει, υπάλληλε; Γιατί κλαις;» ρώτησε με μια φωνή ψυχρή, σαν λεπίδι. «Μήπως σε πονάει ακόμα η μέση σου;»

Σηκώθηκε αργά και με πλησίασε. Η παρουσία της γέμιζε τον χώρο, επιβλητική και αμείλικτη. Με έπιασε από το σαγόνι, αναγκάζοντάς με να την κοιτάξω στα μάτια, ενώ τα δάκρυά μου λέρρωναν το πανάκριβο χαλί της.

— «Άκουσε με καλά. Εδώ μέσα μπορεί να είσαι ένας αριθμός στο μισθολόγιο, αλλά για μένα και τη Στέλλα είσαι κάτι πολύ λιγότερο. Αν κάνεις το παραμικρό λάθος στη δουλειά σου, αν καθυστερήσεις έστω και ένα λεπτό σε μια αναφορά, δεν θα υπάρξουν επιπλήξεις και συμβούλια».

Χαμήλωσε τον τόνο της φωνής της, ψιθυρίζοντας σχεδόν πάνω στα χείλη μου, ενώ η ανάσα της με έκανε να ριγώ.

— «Θα φροντίσω προσωπικά να σε τιμωρήσω. Και πίστεψέ με, η Δήμητρα ήταν ευγενική μαζί σου. Εγώ θα σε μαστιγώσω μέχρι λιποθυμίας. Θα σε σπάσω μέχρι να μην θυμάσαι ούτε το όνομά σου, μόνο το ποια είναι η αφέντρα σου. Κατάλαβες, σκλάβε;»

— «Ν-ναι... Κυρία Πρόεδρε...» ψέλλισα ανάμεσα στους λυγμούς μου.

— «Φύγε τώρα. Και μη διανοηθείς να αφαιρέσεις το βλέμμα σου από το πάτωμα μέχρι να βγεις από το δωμάτιο».

 

Λίγες εβδομάδες αργότερα, το επαγγελματικό ταξίδι στο εξωτερικό έφτανε στο τέλος του. Οι συναντήσεις είχαν ολοκληρωθεί με επιτυχία και ο ρόλος μου ως λογιστή ήταν άψογος, παρά τον διαρκή πόνο και την πίεση της μεταλλικής ζώνης κάτω από το κοστούμι μου. Όμως, το βράδυ δεν ανήκε στις επιχειρήσεις.

Η Στέλλα και η Πρόεδρος με οδήγησαν σε μια απομονωμένη περιοχή της πόλης, μπροστά από μια βαριά, σιδερένια πόρτα με την επιγραφή «Pedestal». Μέσα, η ατμόσφαιρα ήταν βαριά από τη μυρωδιά του δέρματος και του κεριού, με χαμηλό κόκκινο φωτισμό και ήχους από αλυσίδες που έσερναν στο πάτωμα.

Η Πρόεδρος με άρπαξε από τον σβέρκο και με οδήγησε προς τη σκηνή που δέσποζε στο κέντρο του κλαμπ. Η Στέλλα την ακολουθούσε, απολαμβάνοντας κάθε μου τρέμουλο.

— «Ανέβα επάνω, σκλάβε. Ήρθε η ώρα να δείξεις σε όλους την αξία σου», με διέταξε η Πρόεδρος.

Με ανάγκασε να γδυθώ μπροστά στα μάτια των θαμώνων. Το κρύο μέταλλο της ζώνης αγνότητας έλαμπε προκλητικά κάτω από τους προβολείς. Η Πρόεδρος πήρε ένα βαρύ μαστίγιο από τον τοίχο.

— «Σου υποσχέθηκα ότι αν κάνεις λάθος, θα σε μαστιγώσω μέχρι λιποθυμίας. Σήμερα, όμως, θα σε μαστιγώσω απλώς επειδή μου ανήκεις».

Κάθε χτύπημα ήταν μια έκρηξη πόνου που με έκανε να ουρλιάζω, ενώ το πλήθος παρακολουθούσε με μια παγωμένη ηδονή. Η πλάτη μου είχε γίνει μια κατακόκκινη μάζα, αλλά εκείνη δεν σταματούσε. Όταν ένιωσα ότι οι αισθήσεις μου με εγκαταλείπουν, με ανάγκασε να γονατίσω.

Έβγαλε από μια δερμάτινη θήκη έναν λεπτό, μεταλλικό καθετήρα. Το Sounding.

— «Μην κουνηθείς, αλλιώς ο πόνος θα είναι το λιγότερο που θα νιώσεις», ψιθύρισε η Στέλλα, κρατώντας μου το κεφάλι σταθερό.

Ένιωσα το μέταλλο να εισχωρεί αργά, βασανιστικά, μέσα στον ουρηθρή μου. Ο πόνος ήταν οξύς, ηλεκτρικός, μια παραβίαση που με έκανε να τρέμω συθέμελα. Η Πρόεδρος με κοίταζε με ένα βλέμμα απόλυτου θριάμβου, ενώ το πλήθος χειροκροτούσε την απόλυτη παράδοσή μου.

— «Τώρα, άνοιξε το στόμα σου», διέταξε η Πρόεδρος, ανεβαίνοντας σε ένα ψηλότερο σκαλί πάνω από το πρόσωπό μου.

Υπάκουσα αμέσως. Ένιωσα τη ζεστή ροή των ούρων της να γεμίζει το στόμα μου, την απόλυτη πράξη κυριαρχίας που με μετέτρεπε σε ένα ανθρώπινο δοχείο. Η γεύση της ταπείνωσης ήταν πικρή, αλλά μέσα στο μυαλό μου δεν υπήρχε πια χώρος για αντίσταση.

— «Πιες το όλο, σκλάβε! Είναι το μοναδικό πράγμα που σου επιτρέπεται να γευτείς απόψε», ούρλιαξε η Στέλλα, ενώ η Πρόεδρος ολοκλήρωνε την πράξη της πάνω μου.

Ήμουν εκεί, στη σκηνή του «Pedestal», ένας άντρας που κάποτε είχε ζωή, όνομα και αξιοπρέπεια, και τώρα ήταν απλώς ένα πλάσμα στα πόδια δύο αμείλικτων γυναικών.

 

Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μέσα στην απόλυτη σιωπή. Το σώμα μου ήταν διαλυμένο από τη νύχτα στο «Pedestal», όμως το μυαλό μου παρέμενε σε εγρήγορση, έτοιμο να εξυπηρετήσει κάθε τους ανάγκη. Τις ακολουθούσα σαν σκιά στη σουίτα, εκτελώντας κάθε «μικροχαρά» που μου ζητούσαν: τους έβγαλα τις γόβες, τους σέρβιρα παγωμένο νερό, τακτοποίησα τα ρούχα τους.

— «Μείνε στη γωνία και κοίτα, σκλάβε. Απόψε θα μάθεις την αληθινή ιεραρχία αυτού του κόσμου», είπε η Στέλλα με μια φωνή που δεν είχε πια ίχνος της καθημερινής της ευγένειας.

Καθώς τις παρακολουθούσα, οι δύο γυναίκες άρχισαν να κάνουν έρωτα μπροστά μου. Ήταν μια σκηνή γεμάτη πάθος, αλλά σύντομα η ατμόσφαιρα άλλαξε. Η Στέλλα άρπαξε την Πρόεδρο από τα μαλλιά και την ανάγκασε να γονατίσει στο χαλί. Η γυναίκα που πριν από λίγο με μαστίγωνε στη σκηνή, η πανίσχυρη Πρόεδρος της εταιρείας, τώρα έτρεμε κάτω από το βλέμμα της Στέλλας.

— «Πίστεψες ότι επειδή τον χτύπησες εσύ στη σκηνή, έγινες εσύ η Αφέντρα εδώ μέσα;» ρώτησε η Στέλλα με μια παγωμένη ειρωνεία.

Η Στέλλα έβγαλε ένα βαρύ, δερμάτινο μαστίγιο από τις αποσκευές της. Χωρίς δισταγμό, άρχισε να χτυπά την Πρόεδρο με μια σκληρότητα που ξεπερνούσε οτιδήποτε είχα δει μέχρι τότε. Κάθε χτύπημα αντηχούσε στο δωμάτιο, και η Πρόεδρος ούρλιαζε από πόνο και ηδονή, υποταγμένη ολοκληρωτικά στη θέληση της Στέλλας.

Έμεινα αποσβολωμένος να παρακολουθώ τη σκηνή. Η Στέλλα ήταν η πραγματική δύναμη. Εκείνη ήταν η Αφέντρα της Προέδρου, εκείνη κινούσε τα νήματα από την αρχή. Η γυναίκα που εγώ ερωτεύτηκα στο γραφείο ήταν η απόλυτη κυρίαρχος αυτού του παιχνιδιού.

Η Στέλλα τη μαστίγωνε σκληρά, ακριβώς όπως είχε κάνει η Πρόεδρος σε μένα, μετατρέποντας την πανίσχυρη γυναίκα σε ένα τρεμάμενο πλάσμα που ικέτευε για το επόμενο χτύπημα.

— «Δες την, σκλάβε!» φώναξε η Στέλλα, χωρίς να σταματά το μαστίγωμα. «Δες την "Αφέντρα" σου πώς σέρνεται στα πόδια μου. Εδώ μέσα υπάρχει μόνο μία Κυρία. Και αυτή είμαι εγώ».

Η Πρόεδρος, με την πλάτη γεμάτη σημάδια, έσκυψε και φίλησε τις γόβες της Στέλλας, επιβεβαιώνοντας την απόλυτη υποταγή της. Ήμουν μάρτυρας μιας μυστικής ιεραρχίας που ξεπερνούσε κάθε επαγγελματικό τίτλο. Ήμασταν και οι δύο, ο λογιστής και η Πρόεδρος, απλά πιόνια στα χέρια της Στέλλας.