Υδάτινος Ηρακλής (απόσπασμα)

Σε τόπο ξένο ή και πάλι…

Ο Ηρακλής τα χέρια του απλώνει, το σύννεφο να πιάσει. Αυτό τραβιέται σε μία μόνο βούληση και την ύλη του πυκνώνει.

Δίχως μέτρο οι σταγόνες που τον Ηρακλή τηρούν. Διστακτικές, περίεργες, παθητικές, επιθετικές, κάθε χαρακτηρισμό να υπερκαλύπτουν, νέους να παράγουν αλλά ποτέ δύο ίδιες.

-Ποιος; Ποια; Ποιο; Τι; Τι; Τι;

-Αυτό, αυτή, αυτός.

-Ο Ηρακλής, ο ήρωας, ο των παιδιών του ο φονιάς, των μήλων των χρυσών ο κλέφτης, ο πατέρας ο υιός, θύτης θύμα, Ιό όλης…

Σε θόρυβο θυμίζουν κρουστών κρυστάλλων, συνονθύλευμα από λέξεις άλλες βασικές, άλλες αποχρώσεις ή μήπως εκείνες είναι οι βασικές; Του διαφορετικού οι οπτικές από κάθε σταγόνα μία.

Φωνές με συνείδηση δική τους, ψυχή και χαρακτήρα.

Αργεί ο Ηρακλής να αισθανθεί την κλίμακα του πλήθους. Ένας αριθμός που μια ζωή θα του έπαιρνε να το δει ή σε μια φράση να τον πιει, αλλά…

-Τι μπορεί μια σταγόνα να σου κάνει; Διάφανη μικρή, διαπερατή, αδύναμη του νερού μια φούσκα.

Αν όμως όλες μαζί σ’ ένα σύννεφο; Τι θα μπορούσαν να καταπιούν και να σκεπάσουν;

Μια πόλη; Μια χώρα, ήπειρο, πλανήτη;

Το χέρι του απλώνει κάποιες για να πιάσει, το στόμα του ανοίγει κάποιες στο μέσα του να στάξει. Οι του χεριού, η μία μέσα στην άλλη μπαίνουν και την πυκνότητα ναι βάζουν, το χέρι βράχο συναντά και βράχος αυτό που τ’ αγκαλιάζει.

Στη γλώσσα που με θράσος έξω αυτή γυμνή χορεύει, πρώτα μία κάθεται.

Δύο, τρεις, δεκάξι, πηγή που τρέχει, ρυάκι που τον παγώνει και το στόμα του ανοίγει.

Τα χέρια και τα πόδια του στα σύννεφα χωμένα και οι σταγόνες του νερού μικροί του εσωτερικού εξερευνητές. Τα νερά του δοκιμάζουν και όταν αυτά τον δίκαιο αντικρύζουν αφήνονται και οι σταγόνες μέσα του εισβάλλουν.

Τα χιλιόμετρα των μικρών των αγωγών πλημυρίζουν και από άκρη σε άκρη τον καλά γνωρίζουν…

Η πρώτη σταγόνα στο μυαλό του φτάνει. Σε μια σπηλιά, σε μια φωτιά, σε μια μικρή χοάνη. Φως, ενέργεια και των κυκλικών κυμάτων οι δονήσεις.

Το σώμα της σταγόνας στην αρχή διάφανος ακίνητος καμβάς, τις δονήσεις του διαβάζει και την ιστορία βλέπει.

-Τι είναι αυτό που σαν δέντρο μοιάζει, αλλά σέρνεται και σφίγγει; Φίδια θεόρατα, το σώμα τους σαν ποντίκια προσπαθούν να πνίξουν.

Της νύχτας τρόμος, του Ιφικλή ο ήρωας.

Οι σταγόνες της θάλασσας, μια τεράστια μεμβράνη. Ό,τι έχει ήδη, ό,τι τώρα πια συμβαίνει, από κρυπτώ και γραφούν.

-Τι είναι αυτά τα σημάδια στα δάχτυλα Αλκείδη; Λιοντάρι από το πρώτο αίμα και του Ορχομενού η Μέγαιρα. Ποθητός ο ήρωας, της ημέρας ΩρΑίος εραστής.

-Κι αυτή η βαθιά και της σαπίλας η ουλή; Από γάτα μοχθηρή;

-Απ’ την κόρη του που αντιστάθηκε καθώς αυτός την έπνιγε…

Μανία!

-Στου στήθους το λιβάδι, εκεί που ο άνεμος φυσά και τα χορτάρια ‘νακατεύει, τι είναι αυτό το ξέφωτο που στο κέντρο του λιμνάζει;

-Από την Αθηνά. Με βράχο σε ύπνο βαθύ τον έριξε πριν χαλάσει όλο το χωριό.

Τραύματα παλιά που τη λογική σου κλέβουν.

-Στα πέλματα; Κοψίματα βαριά, σημάδια από τρυπήματα.

-Από τον δρόμο της Αρετής.

-Άρα φέγγει ακόμη η ελπίδα.

Οι σταγόνες στο τέλος φτάνουν. Από κάθε οπή ή πόρο δραπετεύουν, του micro σκοπικού οι καταρράκτες. Μαζί τους παίρνουν την δική του «μυρωδιά».

Τα στοιχεία τους ενώνουν κι ένα πλάσμα από νερό του φτιάχνουν.

-Ιδού ο Ηρακλής !!

Ο υδάτινος Ηρακλής τον Ηρακλή κοιτά κι αυτός εκείνον.

Ο παλιός στο νέο απευθύνεται.

-Εσύ ποιος είσαι;

-Εσύ.

-Πώς; Γιατί;

-Το νερό διαλύει, αποδομεί, υποφέρει, επιφέρει, υλικά στη θέση την κατάλληλη στο me τα φέρει και στο τέλος ξανά δομεί.

-Ναι, εντάξει, τώρα που τα λες θυμάμαι και καταλαβαίνω, αλλά γιατί;

-Την ευκαιρία σου είχες σ’ αυτόν τον κόσμο. Πληγώθηκες και βάρυνες και τα φτερά σου με τη λάσπη μουσκεμένα. Με το δικό σου το εγώ, τις μνήμες από τούτη την ταλάντωση και το φρέσκο το δικό μας το νερό, ήρθε τώρα η σειρά μας.

Τη θέση σου θα πάρουμε και θα διαγράψουμε τη δική μας την τροχιά.

-Κι εγώ;

-Εμείς.

-Ναι το μετάλαβα αυτό, στο εμείς και το εγώ μου, αλλά αυτό το εγώ που σ’ αυτό το σώμα μένει; Ο παλιός το σημαδεμένο σώμα του διστακτικά τους δείχνει.

-Αυτό το σώμα με τούτο το εγώ, εδώ θα μείνει. Τον ήλιο στις πλάτες του τώρα θα κρατήσει.