το κατερινακι

Το γραφείο της Κατερίνας ήταν ψυχρό, όπως και το βλέμμα της. Καθόταν πίσω από το βαρύ ξύλινο γραφείο, φορώντας ένα αυστηρό ταγιέρ που πρόδιδε την εξουσία της. Ο Μάριος στεκόταν απέναντί της, με το κεφάλι ελαφρώς σκυμμένο.

«Μάριε, ο καφές ήταν κρύος. Πάλι», είπε με μια φωνή που έκοβε σαν ξυράφι.

«Συγγνώμη, Αφέντρα. Θα τον αλλάξω αμέσως», ψιθύρισε εκείνος.

«Όχι», τον διέκοψε, σηκώνοντας το χέρι. «Μείνε εκεί. Θέλω να με κοιτάξεις».

Εκείνος σήκωσε τα μάτια του. Για μια στιγμή, η Κατερίνα ένιωσε κάτι να ταράζεται μέσα της. Δεν ήταν ο φόβος που έβλεπε στα μάτια του, αλλά μια παράξενη, ήρεμη κατανόηση. Ο σύζυγός της, ο Νίκος, δεν την κοίταζε ποτέ έτσι. Για τον Νίκο, η Κατερίνα ήταν ένα τρόπαιο, μια επιτυχημένη γυναίκα που συμπλήρωνε το status του. Για τον Μάριο, ήταν κάτι πολύ πιο βαθύ.
Οι εβδομάδες περνούσαν και το «παιχνίδι» συνεχιζόταν, αλλά η ένταση άλλαζε μορφή. Ένα βράδυ, μετά από μια εξαντλητική μέρα και έναν ακόμα καυγά με τον σύζυγό της, η Κατερίνα κάλεσε τον Μάριο στο σπίτι της, ενώ ο Νίκος έλειπε σε ταξίδι.

«Γονάτισε», τον διέταξε, αλλά η φωνή της έσπασε.

Ο Μάριος δεν γονάτισε. Αντίθετα, πλησίασε αργά. «Είσαι κουρασμένη, Κατερίνα», είπε χαμηλόφωνα.

«Σου έδωσα διαταγή!» φώναξε εκείνη, αλλά τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν.

«Είσαι κουρασμένη να είσαι πάντα η δυνατή. Να ελέγχεις τα πάντα. Να φοράς αυτή τη μάσκα», συνέχισε εκείνος, φτάνοντας σε απόσταση αναπνοής. Της έπιασε απαλά το πηγούνι, αναγκάζοντάς την να τον κοιτάξει. «Ποιος προσέχει εσένα, όταν εσύ προσέχεις όλο τον κόσμο;»

Η Κατερίνα κατέρρευσε στην αγκαλιά του. Η δύναμη που νόμιζε ότι είχε, εξατμίστηκε. Σε εκείνη τη στιγμή της αδυναμίας, ένιωσε για πρώτη φορά ασφαλής
Η σχέση τους μεταμορφώθηκε ραγδαία. Η Κατερίνα δεν άντεχε πια την υποκρισία του γάμου της. Μέσα σε λίγους μήνες, πήρε διαζύγιο, άφησε την εταιρεία και μετακόμισε σε ένα μικρότερο σπίτι με τον Μάριο. Αλλά η δυναμική είχε πλέον ανατραπεί οριστικά.

Ένα πρωί, η Κατερίνα ξύπνησε και είδε τον Μάριο να στέκεται πάνω από το κρεβάτι, ντυμένος για τη δουλειά, με ένα βλέμμα που δεν άφηνε περιθώρια για αντιρρήσεις.

«Κατερίνα, σήκω. Έχεις δουλειές να κάνεις στο σπίτι σήμερα», είπε με σταθερή φωνή.

Εκείνη τον κοίταξε, ξαφνιασμένη για μια στιγμή από τον τόνο του. «Μάριε...»

«Μη με διακόπτεις», την έκοψε εκείνος, και η αυστηρότητα στη φωνή του την έκανε να ανατριχιάσει – όχι από φόβο, αλλά από μια παράξενη ανακούφιση. «Από εδώ και πέρα, εγώ παίρνω τις αποφάσεις. Κατάλαβες;»

Η Κατερίνα χαμήλωσε το βλέμμα, νιώθοντας το βάρος της ευθύνης να φεύγει από τους ώμους της. «Ναι... Μάριε», ψιθύρισε.

«Πώς με λες;» ρώτησε εκείνος, πλησιάζοντας.

«Ναι... Αφέντη», απάντησε, και ένα χαμόγελο ικανοποίησης σχηματίστηκε στα χείλη της.
Ο Μάριος δεν άφησε την απάντησή της να πέσει κάτω. Το «Αφέντη» αντήχησε στο δωμάτιο, σπάζοντας και τον τελευταίο δεσμό της Κατερίνας με το παρελθόν της. Το βλέμμα του, που κάποτε ήταν γεμάτο υποταγή, τώρα έλαμπε από μια κυριαρχική αυτοπεποίθηση που την έκανε να νιώθει μικρή, αλλά ταυτόχρονα προστατευμένη.

Πλησίασε στο κρεβάτι με αργά, αποφασιστικά βήματα. Η Κατερίνα παρέμενε γονατισμένη πάνω στα σεντόνια, με την ανάσα της να γίνεται πιο γρήγορη.

«Αφού είμαι ο Αφέντης σου, τότε ξέρεις ποια είναι η θέση σου», είπε εκείνος με φωνή χαμηλή και επιβλητική.
Χωρίς να περιμένει απάντηση, ο Μάριος άπλωσε το χέρι του και έπιασε τα μαλλιά της, όχι με βία, αλλά με μια σταθερότητα που δεν άφηνε περιθώρια για κίνηση. Τράβηξε το κεφάλι της ελαφρά προς τα πίσω, αναγκάζοντάς την να τον κοιτάξει στα μάτια, ενώ εκείνος στεκόταν όρθιος μπροστά της.

«Άνοιξε το στόμα σου», τη διέταξε.

Η Κατερίνα υπάκουσε αμέσως. Η αίσθηση της πλήρους παράδοσης ήταν μεθυστική. Ο Μάριος άρχισε να την οδηγεί με τον δικό του ρυθμό, επιβάλλοντας την παρουσία του με έναν τρόπο που η Κατερίνα δεν είχε ξαναζήσει.
Όταν τελείωσε, την άφησε να πάρει ανάσα, αλλά δεν την άφησε να σηκωθεί. Της χάιδεψε το μάγουλο με την άκρη των δαχτύλων του, ενώ εκείνη παρέμενε στη θέση της, με τα μάτια γεμάτα λατρεία.
«Αυτό ήταν μόνο η αρχή», ψιθύρισε ο Μάριος, κοιτάζοντάς την από ψηλά. «Τώρα, θέλω το σπίτι να αστράφτει μέχρι να γυρίσω. Και όταν μπω από την πόρτα, θα με περιμένεις γονατισμένη στο χολ. Κατάλαβες, σκλάβα μου;»

Η Κατερίνα έσκυψε το κεφάλι, ακουμπώντας το μέτωπό της στα πόδια του. «Ναι, Αφέντη. Όπως επιθυμείτε».

Η πόρτα έκλεισε πίσω του και η σιωπή του σπιτιού την αγκάλιασε. Για πρώτη φορά στη ζωή της, η Κατερίνα δεν ένιωθε το βάρος του κόσμου στους ώμους της. Είχε έναν σκοπό, έναν ιδιοκτήτη και μια νέα ζωή που την έκανε να νιώθει πιο ζωντανή από ποτέ.

Το απόγευμα εκείνο, η ατμόσφαιρα στο σπίτι ήταν βαριά από την αναμονή. Ο Μάριος είχε φύγει για τη δουλειά, αλλά πριν κλείσει την πόρτα, της είχε αφήσει μια τελευταία, παγωμένη εντολή: «Σήμερα θα δεχτείς έναν επισκέπτη. Θα κάνεις ό,τι σου πει, χωρίς ερωτήσεις. Είναι δικό μου δώρο προς εσένα για να θυμάσαι ποια ήσουν και ποια είσαι τώρα».

Η Κατερίνα, φορώντας μόνο μια απλή ποδιά και παραμένοντας γυμνή από κάτω, περίμενε γονατισμένη στο χολ. Όταν το κουδούνι χτύπησε, η καρδιά της κόντεψε να σπάσει τα πλευρά της. Άνοιξε την πόρτα και ένιωσε τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια της.

Στο κατώφλι στεκόταν ο Νίκος. Ο πρώην σύζυγός της.
Ο Νίκος την κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω. Το βλέμμα του, που κάποτε ήταν γεμάτο αμηχανία και απόσταση, τώρα έσταζε εκδίκηση και μια διεστραμμένη ικανοποίηση. Ο Μάριος τον είχε ενημερώσει για όλα.

«Κοίτα πώς κατάντησες, Κατερίνα», είπε ο Νίκος, μπαίνοντας μέσα και κλείνοντας την πόρτα με κρότο. «Η μεγάλη κυρία, η διευθύντρια που με υποτιμούσε κάθε μέρα, τώρα γονατίζει μπροστά στον υπάλληλό της. Και τώρα... μπροστά σε μένα».

Η Κατερίνα έσκυψε το κεφάλι, νιώθοντας την απόλυτη ντροπή. «Ο Αφέντης μου είπε... να σας υπηρετήσω», ψιθύρισε με τρεμάμενη φωνή.

«Ο Αφέντης σου;» γέλασε ο Νίκος, πιάνοντάς την από το πηγούνι και αναγκάζοντάς την να τον κοιτάξει. «Ο Αφέντης σου μου έδωσε την άδεια να σε χρησιμοποιήσω όπως θέλω. Μου χρωστάς πολλά χρόνια ταπείνωσης, Κατερίνα»
«Ξέρεις τι θέλω», είπε με κρύο τόνο. «Θέλω να νιώσεις πόσο χαμηλά έχεις πέσει. Θέλω να δεις ότι πλέον δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένα αντικείμενο για εμάς».

Η Κατερίνα άρχισε να τον υπηρετεί, νιώθοντας κάθε δευτερόλεπτο το βάρος της παλιάς της ζωής να γκρεμίζεται. Ο Νίκος δεν είχε καμία τρυφερότητα. Την κράταγε από τα μαλλιά, θυμίζοντάς της με κάθε του κίνηση ότι πλέον δεν είχε κανέναν έλεγχο.

Όταν έφτασε η στιγμή της κορύφωσης, ο Νίκος την τράβηξε κοντά του. Με μια κίνηση γεμάτη περιφρόνηση, άφησε όλη του την ένταση πάνω στο πρόσωπό της, λεκιάζοντας το δέρμα της γυναίκας που κάποτε δεν τολμούσε ούτε να αγγίξει χωρίς την άδειά της.

«Ορίστε», είπε ανασαίνοντας βαριά. «Τώρα κουβαλάς πάνω σου την υπογραφή μου. Να τη δείξεις στον Αφέντη σου όταν γυρίσει».
Λίγη ώρα αφού ο Νίκος έφυγε, ο Μάριος μπήκε στο σπίτι. Βρήκε την Κατερίνα στην ίδια θέση, λερωμένη, ταπεινωμένη και με τα μάτια δακρυσμένα, αλλά απόλυτα ακίνητη.

Ο Μάριος πλησίασε και στάθηκε από πάνω της. Παρατήρησε τα σημάδια της επίσκεψης του Νίκου πάνω της με ένα ικανοποιημένο χαμόγελο.

«Πώς νιώθεις τώρα, σκλάβα μου;» ρώτησε, χαϊδεύοντας τα μαλλιά της.

«Νιώθω... τίποτα, Αφέντη», απάντησε εκείνη με σβησμένη φωνή. «Νιώθω μόνο δική σας».

«Καλό κορίτσι», είπε ο Μάριος. «Τώρα πήγαινε να καθαριστείς. Και μετά θα έρθεις να μου πεις κάθε λεπτομέρεια για το πώς σε ταπείνωσε ο πρώην άντρας σου, ενώ θα μου φιλάς τα πόδια».

Η Κατερίνα σηκώθηκε, νιώθοντας μια παράξενη, σκοτεινή λύτρωση. Η παλιά Κατερίνα είχε πεθάνει οριστικά εκείνο το απόγευμα.