Ειδήσεις

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΠΟ 100 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ

Εδώ και έναν χρόνο, ο Νίκος Ρωμανός παραμένει προφυλακισμένος με μοναδικό «στοιχείο» ένα αποτύπωμά του, που βρέθηκε σε μια πλαστική σακούλα από αυτές που αλλάζουν χέρια κάθε μέρα, μέσα σε ένα διαμέρισμα κατεστραμμένο από έκρηξη. Πρόσφατα, η προφυλάκισή του παρατάθηκε για ακόμα 6 μήνες, παρά την αντίθετη εισαγγελική εισήγηση, η οποία πρότεινε να επιστρέψει ο Νίκος Ρωμανός στο σπίτι του, μέχρι να διεξαχθεί η δίκη.

Ο Νίκος Ρωμανός δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, σε ηλικία 15 ετών είδε να δολοφονείται εν ψυχρώ μπροστά στα μάτια του ο φίλος του Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος από τον ειδικό φρουρό Επ. Κορκονέα. Το ελληνικό κράτος δεν σταμάτησε να τον εκδικείται επιπλέον από εκείνη τη στιγμή και μετά. Τον βασάνισε άγρια κατά τη σύλληψή του για ληστεία το 2013, του αρνήθηκε τις φοιτητικές άδειες κατά την κράτησή του, τον τιμωρεί σήμερα με μια σκανδαλώδη προκαταβολή ποινής, χωρίς στοιχεία.

Ως δημοσιογράφοι, που πρώτο ανάμεσα στα καθήκοντά μας είναι ο έλεγχος της εξουσίας και της αυθαιρεσίας, εκφράζουμε την πολύ έντονη ανησυχία μας για την παρατεινόμενη, παράλογη και ρεβανσιστική κράτηση του Νίκου Ρωμανού. Δηλώνουμε ότι η στάση της ελληνικής δικαιοσύνης σε περιπτώσεις όπως αυτές των Τεμπών, της Πύλου, των δολοφονιών Ρομά από αστυνομικούς που αφέθηκαν ελεύθεροι, αδικαιολόγητων κρατήσεων ανθρώπων που ήταν αθώοι, περιορίζει την εμπιστοσύνη μας σε ανάλογες αποφάσεις της και για αυτό καλούμε την κοινωνία σε εγρήγορση.

Ταυτόχρονα, δηλώνουμε ότι μας προβληματίζει η πολύ μικρή δημοσιότητα που έχει λάβει το ζήτημα από τα περισσότερα ΜΜΕ και ζητάμε από κάθε συνάδελφο και κάθε συναδέλφισσα να πάρει θέση σε αυτό το θέμα.

Ως εργαζόμενοι/ες στα ΜΜΕ και δημοσιογράφοι, καταδικάζουμε τη ρεβανσιστική πρακτική απέναντι στον Νίκο Ρωμανό και ζητάμε να του δοθεί το δικαίωμα να ζήσει ελεύθερος.

1. ΑΓΓΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
2. ΑΛΑΤΡΑΣ ΝΑΣΙΜ
3. ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΝΙΚΗ
4. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
5. ΑΝΑΓΝΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ
6. ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
7. ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ
8. ΒΛΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΝΤΥ
9. ΒΩΒΟΣ – ΤΟΥΜΠΑΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
10. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ
11. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΜΑΚΗΣ
12. ΓΕΩΡΓΟΥΛΑ ΖΩΗ
13. ΓΙΟΥΚΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
14. ΓΙΟΥΡΓΟΣ ΚΩΣΤΗΣ
15. ΓΚΙΒΙΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
16. ΓΚΟΓΚΟΓΛΟΥ ΑΦΡΟΔΙΤΗ
17. ΓΚΡΟΥΗ ΕΛΕΝΗ
18. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
19. ΔΙΟΝΕΛΗΣ ΜΑΡΙΟΣ
20. ΔΡΑΓΑΚΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ
21. ΔΡΙΒΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
22. ΔΡΟΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ
23. ΕΛΑΦΡΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
24. ΖΕΝΑΚΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ
25. ΖΗΡΓΑΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ
26. ΗΛΙΑΔΗ ΙΩΑΝΝΑ
27. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΕΝΗ
28. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΤΑΣΟΣ
29. ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΑΝΟΣ
30. ΚΑΒΒΑΔΙΑ ΑΝΝΕΤΑ
31. ΚΑΖΑΝΤΗ ΚΑΤΕ
32. ΚΑΚΙΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
33. ΚΑΝΑΒΟΥΡΗΣ ΚΩΣΤΑΣ
34. ΚΑΝΤΕΑ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
35. ΚΑΡΑΜΑΛΕΓΚΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
36. ΚΑΡΙΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ
37. ΚΑΡΠΟΥΖΗ ΛΙΑΝΑ
38. ΚΑΤΣΑΚΟΣ ΠΕΤΡΟΣ
39. ΚΑΤΣΙΜΗ ΜΑΡΙΛΕΝΑ
40. ΚΕΦΑΛΑ ΜΑΡΙΑ
41. ΚΛΑΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
42. ΚΟΥΜΑΝΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
43. ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΟΥ ΗΡΩ
44. ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΣ
45. ΚΥΠΡΑΙΟΣ ΜΑΝΟΛΗΣ
46. ΚΥΡΙΤΣΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
47. ΚΥΡΙΤΣΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
48. ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ
49. ΛΑΜΠΡΙΔΗ ΦΩΤΕΙΝΗ
50. ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ
51. ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ
52. ΛΟΥΠΑΚΗ ΕΥΓΕΝΙΑ
52. ΜΑΚΡΙΝΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
53. ΜΑΛΑΝΔΡΕΝΙΩΤΗ ΛΙΑΝΑ
54. ΜΑΝΙΑΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
55. ΜΗΤΡΟΥ ΑΝΝΑ
56. ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
57. ΜΠΑΛΗ ΚΑΚΗ
58. ΜΠΑΝΤΙΟΣ ΙΑΣΟΝΑΣ
59. ΜΠΕΝΟΥΖΙΛΙΟ ΒΙΚΤΩΡ
60. ΜΠΟΥΡΣΙΝΟΣ ΝΙΚΟΣ
61. ΜΠΡΑΤΣΟΣ ΝΑΣΟΣ
62. ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ
63. ΝΙΚΟΛΑΡΑ ΜΑΧΗ
64. ΝΙΝΗ ΑΝΝΑ
65. ΝΤΗΝΙΑΚΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
66. ΞΥΔΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ
67. ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
68. ΠΑΠΑΒΟΜΒΟΛΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
69. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΕΤΡΟΣ
70. ΠΑΠΑΝΑΓΝΟΥ ΝΙΚΟΣ
71. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΥΔΗ ΜΑΤΙΝΑ
72. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
73. ΠΙΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ
74. ΠΟΛΙΤΗ ΦΥΛΛΙΑ
75. ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
76. ΠΟΥΛΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
77. ΡΟΓΓΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
78. ΣΑΓΙΑΣ ΘΑΝΟΣ
79. ΣΑΚΙΣΛΟΓΛΟΥ ΑΚΗΣ
80. ΣΕΡΒΕΤΑΣ ΝΙΚΟΣ
81. ΣΙΝΙΩΡΗ ΝΑΤΑΣΑ
82. ΣΟΥΛΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
83. ΣΤΑΜΕΛΟΣ ΛΟΥΚΑΣ
84. ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
85. ΣΤΑΝΓΚΑΛΗ ΜΑΓΙΑ
86. ΣΤΕΦΟΥ ΟΛΓΑ
87. ΣΩΤΗΡΧΟΥ ΙΩΑΝΝΑ
88. ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ ΠΕΤΡΟΣ
89. ΤΣΙΓΚΑ ΤΖΟΥΛΥ
90. ΤΣΙΛΙΒΑΚΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑ
91. ΤΣΙΜΠΙΔΑΣ ΝΙΚΟΣ
92. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
93. ΤΣΟΥΤΣΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
94. ΦΙΛΗΣ ΝΙΚΟΣ
95. ΦΛΩΡΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
96. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ ΝΑΤΑΛΙ
97. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
98. ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΡΗΣ
99. ΧΕΙΛΑΣ ΝΙΚΟΣ
100. ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ ΒΑΓΓΕΛΗΣ

 

Πηγή όλο αυτό το κατεβατο έχει;;; Γιατί βλέπω γίνεται και κατήχηση.
Υπάρχει και η άλλη πλευρά της ιστορίας αυτής .

 

«Υπηρετώ τη στρατιωτική μου θητεία στο 4ο ΕΤΕΘ στην Σάμο. Υπηρετώ τη στρατιωτική μου θητεία, με σκοπό να υπερασπιστώ τα σύνορα της χώρας μου, όπως και η πλειοψηφία των συναδέλφων μου, και όχι τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ ή τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης που μας μπλέκει κάθε μέρα πιο βαθιά στους πολέμους.    

Με αυτή την επιστολή θέλω να διαμαρτυρηθώ για την τιμωρία μου με 25 μέρες φυλακή και με αποπομπή από τις Ειδικές Δυνάμεις επειδή εξέφρασα, όπως έχω κάθε δικαίωμα, την αντίθεσή μου στο κρατικό προϋπολογισμό του πολέμου και της φτώχειας, των πολεμικών εξοπλισμών του ΝΑΤΟ που πληρώνουμε με δισεκατομμύρια από τις τσέπες μας, ενώ ταυτόχρονα μειώνονται οι δαπάνες για όλες τις ανάγκες του λαού σε υγεία, παιδεία και εργασιακά δικαιώματα. Τιμωρούμαι επειδή στήριξα τον δίκαιο αγώνα των αγροτών στα μπλόκα, επειδή είπα ότι οι φαντάροι δεν θα γίνουν κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ.

Η παραπάνω στάση ήταν έντιμη και ειλικρινής ως προς την αξιοπρέπειά μου, ως εργαζόμενος σε σούπερ μάρκετ πριν τη θητεία μου, απέναντι στην οικογένειά μου που επιβαρύνεται το οικονομικό βάρος της θητείας μου και όλο τον εργαζόμενο λαό που αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα κάθε μέρα από το πρωί έως το βράδυ. Άλλωστε αυτοί είναι που με τον κόπο τους κρατάνε τον τόπο όρθιο. Κανείς μας μέσα στα στρατόπεδα δεν μπορεί να παραβλέψει πως την ίδια στιγμή που δεν βγάζουμε το μήνα, βλέπουμε κάθε χρόνο το κράτος και τις κυβερνήσεις να μπουκώνουν με δισεκατομμύρια ευρώ από τις τσέπες μας και φοροαπαλλαγές τους βιομήχανους του πολέμου, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες.    

Άλλωστε οι νόμοι και οι κανονισμοί που έχουν φτάσει τη ζωή του λαού σε αυτό το άσχημο επίπεδο, είναι της ίδιας κοπής με αυτούς που τιμώρησαν κι εμένα. Είναι οι ίδιες πολιτικές αποφάσεις που βγάζουν δίκαια στο δρόμο χιλιάδες υπαξιωματικούς και αξιωματικούς που διαδηλώνουν ένστολοι για αξιοπρεπή ζωή μακριά από τους πολέμους.

Στρατιώτης (ΚΔ) Παπαγεωργίου Μάνος 4ο ΕΤΕΘ Σάμου».

 

Αφού υπηρετεί γνωρίζει ότι η χώρα μας ανήκει στο ΝΑΤΟ.;;
Σε ποιους σχεδιασμούς τον ενέπλεξαν οι ΗΠΑ ;;;
Δεν πρέπει η χώρα μας να εξοπλίζεται,όταν δέχεται απειλές από Σκόπια, Τουρκία, Αλβανία ;; Αφού υπηρετεί στις ειδικές Δυνάμεις θα γνωρίζει περισσότερα από εμας για απειλές.
Ιμπεριαλιστές είναι μόνο οι ΗΠΑ;;
Γαλλία, Γερμανία , Ρωσία , βόρεια Κορέα , Ιαπωνία , Τουρκία , τι είναι;;;
Αφού όπως λέει , υπερασπίζεται τα σύνορα , θα βλέπει την καθημερινή παράνομη έλευση στις ακτές της Κρήτης άτομα απο Αφρική κυρίως ανδρών . Γιατί δεν το ανέφερε ως ένδειξη διαμαρτυρίας;;
Όσο για τον προϋπολογισμό κι τα σκάνδαλα της κυβέρνησης και της προηγούμενης, στον πρωτογενή τομέα και σε άλλους κλάδους όπως παιδεία με βρίσκουν σύμφωνη 100% κι αξίζει κάθε διαμαρτυρία.
Όσοι έκλεψαν πρέπει να τιμωρηθούν όχι σκληρά αλλά και παραδειγματικά .
Ποιος όμως θα τους τιμωρήσει , όταν η αντιπολίτευση είναι διασπασμένη ;; Στην ουσία δεν υπάρχει, αντιπολίτευση ,με αποτέλεσμα να διοικεί το 20%

 

Η Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων και το Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος εκφράζουν την αλληλεγγύη τους και στέκονται στο πλευρό των φαντάρων που αντιμετωπίζουν τον αυταρχισμό της κυβέρνησης και την απόπειρα τρομοκράτησης όσων αμφισβητούν την κυρίαρχη πολιτική, μέσα και έξω από τον Στρατό.

 

Τσουνάμι αλληλεγγύης στους Banda Entopica – “Θα τραγουδάμε ό,τι τραγούδια θέλουμε”

 

Α

Λόγο χρήσης μακεδονικής γλώσσας λέει κάπου το άρθρο !! Νομίζω ότι οι Σκοπιανοί μιλούν βουλγαρικά γι'αυτό έχουν ένα θέμα πάνω και σε αυτό με την Βουλγαρία .
Μπέρδεμα

 

Της Ελένης Γερασιμίδου.

Και ξανά...
Το ένδοξο και ηρωικό ΣΕΗ (Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών)
και πάλι μπροστά. Ενωμένο και δυνατό, έδωσε τη μάχη του απέναντι στην αδυσώπητη εργοδοσία και στις τραμπούκικες -ναι τραμπούκικες- επιθέσεις κάποιων γνωστών παραγωγών που λυμαίνονται το θέατρο χωρίς κανένα καλλιτεχνικό πρόσημο. Χωρίς προσχήματα, χωρίς τσίπα, εν εξάλλω, προσπάθησαν ακόμα και να προπηλακίσουν, συνεπείς συνδικαλιστές του ένδοξου Σωματείου μας. Η «οργή» τους βρήκε την αντίδραση του κοινού.

Αλλά σχωρνάτε με -δεν μπορώ να μην το κάνω- να αναφερθώ σε όσους από αυτούς που κάνουμε την ίδια δουλειά (?), τάχθηκαν «εθελοντικά» στο πλευρό των αφεντικών τους και αντικατέστησαν συναδέλφους που απεργούσαν. Καλή σταδιοδρομία τους εύχομαι. Και μια συμβουλή από μια ηθοποιό που θεωρεί πρώτη αξία και αξίωμα τα παρακάτω: Ο ηθοποιός που αγαπάει τη δουλειά του, αποζητά την αναγνώριση και την αγάπη του κλάδου του, του συναφιού του πάνω απ΄όλα.

Η συνάφεια με τον εκμεταλλευτή εργοδότη δεν κρατάει πολύ και δεν προσθέτει εύσημα αξιοπρέπειας. Κι αν συνεχίσει έτσι...

Πάντως το ΣΕΗ κρατάει γερά και χωρίς μειοδότες στις δίκαιες απαιτήσεις του. Avanti συνάδελφοι αγωνιστές και με τη νίκη.

 

Την παραίτησή του από τη θέση του κοσμήτορα της Σχολής Καλών Τεχνών Ναυπλίου του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου υπέβαλε ο καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Γιάννης Λεοντάρης, εκφράζοντας δημόσια την έντονη αντίθεσή του στην εφαρμογή του μέτρου των διαγραφών φοιτητών και φοιτητριών από το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Η παραίτηση συνοδεύεται από εκτενή δημόσια τοποθέτηση, στην οποία αναλύονται οι παιδαγωγικές, κοινωνικές, θεσμικές και πολιτικές διαστάσεις του ζητήματος, με ιδιαίτερη αναφορά στις επιπτώσεις που ήδη καταγράφονται στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών και ευρύτερα στο δημόσιο πανεπιστήμιο.

Ακολουθεί αυτούσια η δήλωση του απερχόμενου κοσμήτορα της Σχολής Καλών τεχνών Ναυπλίου:

«Υπέβαλα την παραίτηση μου από τη θέση του Κοσμήτορα της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, εκφράζοντας την έντονη διαφωνία μου με την αυταρχική επιβολή του επιστημονικά ατεκμηρίωτου, παιδαγωγικά απαράδεκτου και κοινωνικά άδικου μέτρου των διαγραφών φοιτητών και φοιτητριών από το δημόσιο πανεπιστήμιο.
Δεν πρόκειται για μία απλή διοικητική ρύθμιση αλλά για μια πολιτική πράξη με ταξικό πρόσημο, βαθιά αντιδημοκρατική, προσβλητική για το δημόσιο πανεπιστήμιο και κατασταλτική για χιλιάδες ανθρώπους που επέλεξαν να σπουδάσουν. Το μέτρο παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως «εκσυγχρονισμός», αλλά λειτουργεί ως στοχοποίηση νέων ανθρώπων προερχόμενων κυρίως από εργατικές και λαϊκές οικογένειες, οποίοι/ες τιμωρούνται ενώ δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να ασκήσουν το δικαίωμα τους στη γνώση.

Είναι αδιανόητο ότι πρόσφατα ο αρμόδιος υφυπουργός Παιδείας, δήλωσε ότι με τις διαγραφές «θα καθαρίσουν οι κατάλογοι», λες και οι φοιτητές/τριες είναι στίγματα, λεκέδες που λερώνουν την εικόνα του πανεπιστημίου. Όταν ένας υφυπουργός μιλάει για «καθαρισμό», δεν περιγράφει απλώς μια διαδικασία.

Διατυπώνει ένα αξιακό σύστημα: ότι υπάρχουν φοιτητές/τριες επιθυμητοί/ες και φοιτητές/τριες ανεπιθύμητοι/ες. Ότι οι δεύτεροι/ες αποτελούν στίγμα. Ότι η παρουσία τους είναι πρόβλημα που πρέπει να εξαλειφθεί. Μόνο από το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών διεγράφησαν ήδη περισσότεροι/ες από τριακόσιοι φοιτητές/τριες. Πρόκειται για συγκεκριμένες περιπτώσεις ανθρώπων με δυσκολίες, προβλήματα και όνειρα.

Αποτελεί άραγε «στίγμα» ο φοιτητής/τρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών που επέλεξε να ολοκληρώσει πρώτα τη φοίτησή του/της σε δραματική σχολή και ενδεχομένως να αποφασίσει μετά από λίγα χρόνια να επιστρέψει στο πανεπιστήμιο; Αυτοί οι φοιτητές/τριες δεν εγκατέλειψαν τις σπουδές τους. Έκαναν μια συνειδητή επιλογή, συναφή με το αντικείμενό του Τμήματος, για να εμπλουτίσουν την πρακτική και καλλιτεχνική τους εμπειρία και στη συνέχεια να ολοκληρώσουν το θεωρητικό σκέλος αποκτώντας πτυχίο στο ΑΕΙ όπου πέτυχαν την εισαγωγή τους. Και τώρα διαγράφονται.

Είναι «στίγμα» οι φοιτήτριες και οι φοιτητές που έκαναν οικογένεια, δούλεψαν, πάλεψαν με την καθημερινότητα και μετά από χρόνια θέλησαν να επιστρέψουν για να πάρουν το πτυχίο τους; Τώρα διαγράφονται. Είναι «στίγμα» οι φοιτητές/τριες που εργάστηκαν (συχνά ανασφάλιστοι/ες) για να ζήσουν και δεν διαθέτουν τις βεβαιώσεις απασχόλησης που ζητά ο νέος νόμος για να τους εξαιρέσει από τις διαγραφές; Τώρα διαγράφονται.

Αν λοιπόν υπάρχουν «λεκέδες» στο πανεπιστήμιο, δεν είναι οι άνθρωποι που παλεύουν να μορφωθούν. Είναι οι πολιτικές που όχι μόνο δεν τους/τις ενισχύουν όπως οφείλουν, παρέχοντας τους στέγαση, γενναίες επιδοτήσεις ενοικίου, διευκόλυνση στις μετακινήσεις κλπ., αλλά αντίθετα τους/τις στοχοποιούν.

Δεν υπάρχει στατιστικός δείκτης που να δείχνει ότι με τις διαγραφές η αναλογία διδασκόντων / φοιτητών θα βελτιωθεί τόσο ώστε να ανεβάσει την χώρα μας κοντά στον σχετικό ευρωπαϊκό μέσο όρο. Όλοι και όλες γνωρίζουμε ότι αυτό θα συμβεί μόνο με τη γενναία αύξηση των θέσεων του διδακτικού προσωπικού. Όλοι και όλες γνωρίζουμε ότι οι λεγόμενοι «αιώνιοι» φοιτητές/τριες δεν επιβαρύνουν το πανεπιστήμιο: δεν χρησιμοποιούν υποδομές, δεν δεσμεύουν πόρους, δεν εμποδίζουν καμία λειτουργία.

Η μεθόδευση επιβολής των διαγραφών από το υπουργείο, αποτελεί μνημείο αντιδημοκρατικότητας και ακύρωσης του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου. Ο νόμος δεν επιτρέπει στις Συνελεύσεις Τμημάτων, τον κατεξοχήν δημοκρατικό θεσμό της πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης, να αποφασίσει για ένα τόσο κρίσιμο θέμα.

Το υπουργείο ζητά από το διοικητικό προσωπικό, από τους/τις προϊσταμένους των Γραμματειών να εφαρμόσουν τον νόμο μηχανιστικά χωρίς καμία δυνατότητα ακαδημαϊκής παρέμβασης. Αποκλείει δηλαδή την πανεπιστημιακή κοινότητα από τη λήψη μιας κρίσιμης πολιτικής απόφασης. Ήδη το συνδικαλιστικό όργανο των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ έχει αντιδράσει έντονα και με τεκμηριωμένη δημόσια τοποθέτηση και έχει προχωρήσει σε απεργιακές κινητοποιήσεις αρνούμενο να αναλάβει το βάρος της διαγραφής χιλιάδων φοιτητών/τριών.

Ας αναλογιστούμε επίσης ότι η ίδια διάταξη που ρυθμίζει την διαγραφή, προβλέπει κάτι αδιανόητο: την κατοχύρωση των εκπαιδευτικών πιστωτικών μονάδων που έλαβε κατά το διάστημα της φοίτησης του ο υπό διαγραφή φοιτητής/τρια για το ενδεχόμενο επανεγγραφής του σε κάποιο ιδιωτικό ΑΕΙ. Δηλαδή, τα ECTS που κρίνει ο νόμος ανεπαρκή για τον φοιτητή/τρια του δημόσιου πανεπιστημίου και τον/την διαγράφει, δίνονται ως «bonus» για την εγγραφή του/της σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο.

Η πρόσβαση στη γνώση είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δημόσιο αγαθό και τα δημόσια αγαθά δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Η πρόσβαση στην εξειδικευμένη γνώση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι δικαίωμα που αποκτήθηκε μετά από εξετάσεις ιδιαίτερα απαιτητικές. Δεν νομιμοποιείται η πολιτεία να λέει σε έναν/μια επιτυχόντα/ούσα πανελλαδικών εξετάσεων: «έχεις δικαίωμα να σπουδάσεις, αλλά μόνο μέσα σε ένα αυθαίρετο χρονικό πλαίσιο που εμείς καθορίζουμε, κι αν δεν τα καταφέρεις, στο αφαιρούμε».

Τα συνταγματικά δικαιώματα δεν λήγουν επειδή κάποιος αποφάσισε ότι οι αριθμοί των ενεργών φοιτητών/τριών πρέπει να μειωθούν ή, ακόμη χειρότερα, να κατευθυνθούν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αυτό που επί της ουσίας στοχοποιείται είναι η ίδια η ύπαρξη της δωρεάν, δημόσιας πρόσβασης στη γνώση χωρίς φραγμούς. Είναι η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να επιστρέψει μετά από χρόνια να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Ότι το πανεπιστήμιο μπορεί να είναι ένας χώρος ανοιχτός και υπάρχει για να ανοίγει δρόμους, όχι για να τους κλείνει.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο θεσμικός μου ρόλος ως Κοσμήτορα διορισμένου από το Συμβούλιο Διοίκησης του πανεπιστημίου, με φέρνει αντιμέτωπο με ένα σοβαρό ζήτημα συνείδησης.

Καλούμαι στο πλαίσιο των καθηκόντων και των θεσμικών υποχρεώσεων μου – και μάλιστα υπό την απειλή κυρώσεων από την πλευρά του ΥΠΑΙΘ – να επιβλέψω και να διευκολύνω την εφαρμογή ενός μέτρου που αντιστρατεύεται τις βαθύτερες ακαδημαϊκές και κοινωνικές μου πεποιθήσεις και, κυρίως, με φέρνει σε ευθεία αντίθεση με τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που θεωρώ ότι οφείλω να υπερασπίζομαι. Και αυτό είναι κάτι που αρνούμαι και να πράξω και να αποδεχτώ σιωπώντας».

https://argolika.gr/2025/12/28/paraitithike-o-giannis-leontaris-kosmitoras/

 

Εκδήλωση "Γάζα: από το χθες στο σήμερα" στο Κ*Βοξ (Νασίμ Αλάτρας)

 

Η Συντονιστική Λατινοαμερικανών Αναρχικών και οι αδελφές οργανώσεις καταδικάζουν τις απειλές άμεσης επέμβασης στη Βενεζουέλα από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, με κινητήριο δύναμη την κυβέρνηση Τραμπ.
Αυτές οι απόπειρες και απειλές επέμβασης δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, ούτε αποτελούν μια προσωρινή απάντηση σε υποτιθέμενα προβλήματα «ασφάλειας», «διακίνησης ναρκωτικών» ή «τρομοκρατίας». Αντίθετα, αποτελούν μέρος μιας μακράς ιστορίας ιμπεριαλιστικής παρέμβασης στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, τα αποτελέσματα της οποίας έχουν συστηματικά πέσει πάνω στους καταπιεσμένους λαούς και τάξεις της περιοχής.

Η ιστορία είναι γνωστή: κάθε φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επικαλεστεί αυτά τα προσχήματα, το αποτέλεσμα ήταν κοινωνική καταστροφή, απώλεια κυριαρχίας και βία. Ο Παναμάς το 1989, το Ιράκ το 2003 και πολλαπλές επεμβάσεις στην περιοχή μας δείχνουν ότι αυτό δεν αφορά την «υπεράσπιση της δημοκρατίας», αλλά τον πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό έλεγχο. Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, αυτές οι απειλές προστίθενται σε περισσότερο από μια δεκαετία οικονομικού αποκλεισμού που έχει πλήξει σκληρά την καθημερινή ζωή του λαού, βαθαίνοντας τις ελλείψεις, την επισφάλεια και την επιδείνωση των υλικών συνθηκών ύπαρξης.

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι ουσιώδες να τονιστεί ότι η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα δεν τιμωρεί τις κυρίαρχες ελίτ, αλλά αντίθετα πέφτει άμεσα πάνω στα λαϊκά στρώματα. Οι αποκλεισμοί, οι κυρώσεις, η στρατιωτική εκφοβιστική πίεση και η χρηματοπιστωτική ασφυξία δεν είναι «χειρουργικά» εργαλεία: είναι μηχανισμοί οικονομικού πολέμου που επιδιώκουν να σπάσουν την αντίσταση ενός ολόκληρου λαού, να τον πειθαρχήσουν και να τον αναγκάσουν να αποδεχτεί μια σχέση υποταγής.

Ένα πρόσφατο και εντυπωσιακό παράδειγμα αυτής της λογικής είναι η πράξη πειρατείας και απροκάλυπτης κλοπής ενός βενεζουελάνικου πετρελαιοφόρου από ένοπλο προσωπικό του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο κρατήθηκε και ιδιοποιήθηκε υπό την προστασία μονομερών κυρώσεων. Πέρα από τις νομικές τεχνικότητες με τις οποίες η Ουάσινγκτον επιχειρεί να δικαιολογήσει αυτές τις ενέργειες, αυτό που είναι προφανές είναι η άσκηση σύγχρονης πειρατείας: η χρήση στρατιωτικής, δικαστικής και χρηματοπιστωτικής ισχύος για την ιδιοποίηση πόρων. Αυτό δεν αποτελεί μόνο επίθεση στο κράτος της Βενεζουέλας, αλλά και άμεση επιθετικότητα ενάντια στον λαό, γιατί κάθε φορτίο που κατασχέθηκε, κάθε περιουσιακό στοιχείο που κρατήθηκε και κάθε ιδιοκτησία που κατασχέθηκε βαθαίνει τις συνθήκες ζωής που επιβάλλει ο αποκλεισμός.

Επιπλέον, η περιφρόνησή τους για τις ζωές των ανθρώπων γίνεται φανερή στην απόλυτη ευκολία με την οποία εκτόξευσαν εκρηκτικά σε αλιευτικά σκάφη στα ανοιχτά των ακτών της Βενεζουέλας, αφαιρώντας όχι μόνο τα μέσα βιοπορισμού αυτών των ανθρώπων, αλλά και τις ζωές τους και το δικαίωμά τους να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι σε ατεκμηρίωτες κατηγορίες. Η σφαγή μεταδόθηκε τηλεοπτικά και γιορτάστηκε από εκείνους που βρίσκονται στην κορυφή.
Αυτού του είδους οι ενέργειες αποκαλύπτουν ξεκάθαρα τι σημαίνει σήμερα η «διεθνής τάξη» που υπερασπίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες: ένα σύστημα στο οποίο οι μεγάλες δυνάμεις οικειοποιούνται το δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος μπορεί να εμπορεύεται, ποιος μπορεί να παράγει και ποιος αξίζει να τιμωρηθεί. Το διεθνές δίκαιο είναι επιλεκτικό, ευέλικτο για τους συμμάχους και βάναυσα άκαμπτο για όσους δεν υποτάσσονται. Σε αυτό το πλαίσιο, η κατάσχεση πλοίων, το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων και οι οικονομικές κυρώσεις λειτουργούν ως όπλα πολέμου, ακόμη κι αν παρουσιάζονται ως διοικητικά μέτρα.

Η πρόσφατη απονομή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο ακολουθεί την ίδια λογική κυνισμού και διπλών προτύπων. Αυτού του τύπου τα βραβεία δεν εκφράζουν καθολικές αξίες, αλλά γεωπολιτικές ευθυγραμμίσεις. Μακριά από το να αντιπροσωπεύει μια γνήσια υπεράσπιση των δικαιωμάτων του λαού της Βενεζουέλας, αυτή η αναγνώριση λειτουργεί ως πολιτική χειρονομία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων προς μια ηγέτιδα που έχει ανοιχτά υποστηρίξει κυρώσεις, οικονομικούς αποκλεισμούς και απειλές επέμβασης. Η δεξιά της Βενεζουέλας, μακριά από το να προσφέρει διέξοδο στις εργαζόμενες τάξεις, παρουσιάζεται έτσι ως αναγκαίος εταίρος σε μια στρατηγική που βαθαίνει την κοινωνική οδύνη και την εξάρτηση.

Η ρητή επανεμφάνιση του Δόγματος Μονρόε σε πρόσφατα έγγραφα και δηλώσεις της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών επιβεβαιώνει μόνο αυτή την πορεία. Το παλιό σύνθημα «Η Αμερική για τους Αμερικανούς» — δηλαδή για τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον — επανέρχεται χωρίς ευφημισμούς, επαναφέροντας την ιδέα της Λατινικής Αμερικής ως φυσικής ζώνης κυριαρχίας. Αυτό απειλεί όχι μόνο τη Βενεζουέλα, αλλά όλους τους λαούς της ηπείρου, νομιμοποιώντας επεμβάσεις, οικονομικές πιέσεις, πραξικοπήματα και τον εξαναγκασμένο ευθυγραμμισμό κυβερνήσεων που αποκλίνουν από τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η άνευ προηγουμένου επέμβαση της κυβέρνησης Τραμπ στην Αργεντινή τους τελευταίους μήνες, συγκεκριμένα στην εσωτερική οικονομική πολιτική, στην αγορά συναλλάγματος και ακόμη και στην εκλογική διαδικασία, δίνοντας ξαφνική ώθηση στην κυβέρνηση Μιλέι.
Στο σημερινό πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πλέον μια αδιαμφισβήτητη δύναμη, αλλά παραμένουν ένας κεντρικός παίκτης σε μια παγκόσμια τάξη βασισμένη στη βία, τη λεηλασία και την επιβολή. Η αυξανόμενη επιθετικότητά τους αντανακλά επίσης τις εσωτερικές τους κρίσεις και την ανάγκη τους να επαναβεβαιώσουν τον έλεγχό τους πάνω σε στρατηγικές περιοχές πλούσιες σε πετρέλαιο, ορυκτά, νερό και βιοποικιλότητα. Η Λατινική Αμερική εμφανίζεται για άλλη μια φορά ως λάφυρο και μετόπισθεν ενός ιμπεριαλιστικού σχεδίου που παραμένει βαθιά επικίνδυνο.
Η υπεράσπιση της αυτοδιάθεσης των λαών — των κυριαρχούμενων, εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων τάξεων μέσα στα λεγόμενα «εθνικά» πλαίσια — δεν συνεπάγεται την εξιδανίκευση κυβερνήσεων ούτε την άρνηση των εσωτερικών αντιφάσεων που είναι εγγενείς στη διαδικασία της Βενεζουέλας, τις οποίες κριτικάρουμε, αλλά αντίθετα τη ρητή απόρριψη κάθε ξένης επέμβασης και την επιβεβαίωση του δικαιώματος κάθε κυριαρχούμενης, εκμεταλλευόμενης και καταπιεσμένης τάξης να αγωνιστεί για τη βελτίωση της μοίρας της χωρίς απειλές, αποκλεισμούς ή κατοχές.

Σε αυτή την έννοια, επιβεβαιώνουμε ότι η οργάνωση απέναντι σε αυτή την κατάσταση δεν μπορεί να έρθει από τα πάνω ούτε να ανατεθεί σε κρατικές δομές, αλλά μπορεί να οικοδομηθεί μόνο από τα κάτω, μέσω της λαϊκής οργάνωσης και της άμεσης συμμετοχής εκείνων που στηρίζουν την καθημερινή ζωή υπό συνθήκες πολιορκίας.

Η περίπτωση του λεηλατημένου πλοίου, όπως και ο οικονομικός αποκλεισμός συνολικά, δείχνει ότι ο ιμπεριαλισμός δεν επιδιώκει να «διορθώσει» κυβερνήσεις, αλλά να υποτάξει ολόκληρους λαούς μέσω της πείνας, της απομόνωσης και της συλλογικής τιμωρίας.

Στη Βενεζουέλα, όπως και στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες που προκαλούνται από τη γραφειοκρατικοποίηση, τους περιορισμούς και τις εντάσεις με το κράτος που τείνουν να αποδυναμώνουν τη βάση, οι κοινότητες, οι εδαφικοί χώροι και οι μορφές λαϊκής οργάνωσης στηρίζουν την καθημερινή υλική και κοινωνική αντίσταση απέναντι στον αποκλεισμό, τις ελλείψεις και την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Ο αγώνας μας υπερβαίνει τα σύνορα που επιβάλλουν τα κράτη και μας ενώνει με όλες τις καταπιεσμένες τάξεις. Η ιμπεριαλιστική κυβέρνηση του Βορρά έχει υιοθετήσει μια ξενοφοβική, ρατσιστική και διωκτική στάση απέναντι στις μεταναστευτικές κοινότητες στο εσωτερικό της. Η επίθεση στη Βενεζουέλα βασίζεται ιδεολογικά στον ρατσισμό που είναι εγγενής στο κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών — όπως και σε άλλα κράτη — και που ακτινοβολεί εσωτερικά και εξωτερικά υπέρ των κυρίαρχων τάξεων αυτής της χώρας.

Απέναντι σε αυτή την επίθεση, ως αναρχικοί καταγγέλλουμε την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και υποστηρίζουμε ότι η λύση δεν θα έρθει από ισχυρότερα κράτη ή από αντιπαραθέσεις μεταξύ δυνάμεων, ούτε από τους λεγόμενους διεθνείς οργανισμούς που έχουν δημιουργηθεί από και για τα κράτη, αλλά από την οικοδόμηση ενός ισχυρού λαού, οργανωμένου από τα κάτω, με πολιτική ανεξαρτησία και πραγματική ικανότητα να αμφισβητεί την εξουσία.

Η ιστορία της Λατινικής Αμερικής δείχνει ότι κάθε προέλαση του ιμπεριαλισμού έχει συναντήσει αντίσταση, ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες. Αυτό συντηρεί την αξιοπρέπεια και τη δυνατότητα συλλογικής απάντησης. Είναι η υλική βάση της λαϊκής εξουσίας από τα κάτω.
Απέναντι στον ιμπεριαλισμό δεν υπάρχει ουδετερότητα. Ή είσαι με την κυριαρχία, τη λεηλασία και τον πόλεμο, ή είσαι με τους καταπιεσμένους.

Η δέσμευσή μας είναι μακροπρόθεσμη αλλά ξεκάθαρη: να ενισχύσουμε τη λαϊκή οργάνωση, να βαθύνουμε την αντίσταση και να οικοδομήσουμε από τα κάτω έναν απελευθερωτικό ορίζοντα για τις καταπιεσμένες τάξεις του κόσμου.

Ο ιμπεριαλισμός δεν θα περάσει!

Ζήτω όσοι αγωνίζονται!

Συντονιστική Αναρχικών Λατινικής Αμερικής (CALA)

— Ομοσπονδία Αναρχικών Ουρουγουάης (FAU) – Ουρουγουάη
— Ομοσπονδία Αναρχικών Σαντιάγο (FAS) – Χιλή
— Βραζιλιάνικη Αναρχική Συντονιστική (CAB) – Βραζιλία
— Ομοσπονδία Αναρχικών Ροσάριο (FAR) – Αργεντινή
— Αναρχική Οργάνωση Αντίσταση (OAR) – Αργεντινή
— Αναρχική Οργάνωση Τουκουμάν (OAT) – Αργεντινή
— Αναρχική Οργάνωση Κόρδοβα (OAC) – Αργεντινή
— Αναρχική Οργάνωση Σάντα Κρους (OASC) – Αργεντινή
— La Tordo Negro – Αναρχική Οργάνωση Εντεριανή – Αργεντινή
— Αναρχική Οργάνωση Impulso – Αργεντινή

 

Με εντυπωσίασε πως αναρχικές ομάδες κι άλλες οργανώσεις υποστηρίζουν τον Μαδουρο δείχνοντας την δυσαρέσκεια τους στις ενέργειες των ΗΠΑ . Έναν Μαδουρο που δεν είναι και η πιο δημοκρατική προσωπικότητα.

"Ο αγώνας μας υπερβαίνει τα σύνορα που επιβάλλουν τα κράτη και μας ενώνει με όλες τις καταπιεσμένες τάξεις" , ομορφα λόγια, όμως ο ιμπεριαλισμός δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στην Λατινική Αμερική.
Πρόσφατο παράδειγμα οι Τούρκοι 2016-17 'ασπιδα του Ευφράτη " με τους τζιχαντιστες που κατέλαβαν περιοχές της Συρίας.
Και το επανέλαβαν το 2019 "Πηγή Ειρήνης" όπου κατέλαβαν νέες περιοχές της Συρίας. Προκαλώντας γενοκτονία στους Άραβες και στους Κούρδους της περιοχής. Τούρκοι και τζιχαντιστές έπραξαν με μέθοδο εθνοκάθαρσης . Δυστυχώς δεν είδαμε την ίδια θέρμη κι ευαισθησία, ούτε αντιδράσεις από οργανώσεις όπως βλέπουμε σε άλλες περιπτώσεις . Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως η ευαισθησία είναι επιλεκτική ;;;