Ειδήσεις

Οι λιμενεργάτες στον Πειραιά αρνούνται την μεταφορά στρατιωτικού υλικού προς το Ισραήλ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΝΕΔΕΠ

Σάββατο 14 Μαρτίου 2026

Οι λιμενεργάτες του Πειραιά δεν θα γίνουμε κρίκος στην αλυσίδα μεταφοράς πολεμικού υλικού.

Καταγγέλλουμε τη νέα προσπάθεια αξιοποίησης του λιμανιού του Πειραιά για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού προς το Ισραήλ.

Στις 17 Μαρτίου αναμένεται να καταπλεύσει στο λιμάνι του Πειραιά το πλοίο MSC VEGA, το οποίο μεταφέρει container με στρατιωτικό χάλυβα που θα μεταφορτωθούν στο πλοίο MSC ADRIANNA, με τελικό προορισμό τη στρατιωτική βιομηχανία ELBIT στο Ισραήλ.

Στις 26 Μαρτίου αναμένεται να καταπλεύσει και το πλοίο MSC DANIT, μεταφέροντας επίσης container με στρατιωτικό χάλυβα με τον ίδιο προορισμό. Πρόκειται για το ίδιο πλοίο που πριν δύο χρόνια επιχείρησε ανάλογη μεταφορά πολεμικού υλικού, προσπάθεια που αποτράπηκε χάρη στην αποφασιστική στάση των λιμενεργατών στο λιμάνι του Πειραιά.

Η στάση μας αποτελεί συνέχεια της απεργιακής κινητοποίησης της 6ης Φλεβάρη, όπου οι λιμενεργάτες του Πειραιά μαζί με εργαζόμενους σε πάνω από 20 λιμάνια σε 7 χώρες της Ευρώπης και της Μεσογείου υψώσαμε κοινό μέτωπο απέναντι στη μεταφορά πολεμικού υλικού και στη μετατροπή των λιμανιών σε κρίκους της πολεμικής αλυσίδας.

Δηλώνουμε καθαρά:

Οι λιμενεργάτες δεν θα φορτώσουμε πολεμικό υλικό.

Δεν θα γίνουμε συνένοχοι στη σφαγή των λαών.
Οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι τεράστιες. Με τη στρατηγική επιλογή βαθύτερης εμπλοκής της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, μετατρέπουν λιμάνια, υποδομές και τη χώρα ολόκληρη σε κόμβους μεταφοράς στρατιωτικού υλικού και πολεμικών επιχειρήσεων.

Την ίδια ώρα που ο λαός πληρώνει την ακρίβεια, την ενεργειακή φτώχεια και τις συνέπειες των πολέμων, τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα της ναυτιλίας και των μεταφορών θησαυρίζουν από την εκτόξευση των ναύλων, φτάνοντας στο σημείο να καθελκύουν ένα καράβι την ημέρα.

Θέλουν τους εργαζόμενους του λιμανιού να φορτώνουν τα πλοία του πολέμου.

Να γίνουμε σιωπηλοί θεατές και συνένοχοι στα εγκλήματα που συντελούνται σε βάρος λαών.

Όπως δεν το έκαναν τα σωματεία ΠΕΜΕΝ και Στεφενσων με αφορμή τον εγκλωβισμό ναυτεργατών που οι κατά τα άλλα «πατριώτες» Έλληνες εφοπλιστές έστελναν τα θανατόχαρτα στους Έλληνες και αλλοδαπούς ναυτεργάτες από τους καναπέδες στα σαλόνια τους έτσι δεν θα το κάνουμε κι εμείς.

Δεν θα επιτρέψουμε τη μετατροπή των λιμανιών σε κρίκους της πολεμικής μηχανής εκθέτει σε σοβαρούς κινδύνους τους εργαζόμενους και τον λαό της περιοχής, μετατρέποντας τον Πειραιά και ολόκληρη τη χώρα σε πιθανούς στόχους αντιποίνων.

Οι λιμενεργάτες του Πειραιά έχουμε αποδείξει ότι όταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται και παλεύουν μπορούν να μπλοκάρουν τέτοιους σχεδιασμούς.

Καλούμε τους εργαζόμενους του λιμανιού, τα σωματεία, τον λαό του Πειραιά και της Αττικής να δυναμώσουν τον αγώνα για:

• Καμία εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους

• Να μη χρησιμοποιούνται τα λιμάνια και οι υποδομές για τη μεταφορά πολεμικού υλικού

• Απεμπλοκή από τους πολεμικούς σχεδιασμούς και τις συμμαχίες που αιματοκυλούν τους λαούς

• Να γυρίσουν τώρα πίσω οι φρεγάτες που φυλάνε τις αμερικανονατοϊκές βάσεις.

Η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην οργάνωση της εργατικής τάξης, στη σύγκρουση με τα συμφέροντα που κερδίζουν από τους πολέμους και στην πάλη για μια κοινωνία όπου ο πλούτος και οι υποδομές θα υπηρετούν τις ανάγκες των εργαζομένων και όχι τα κέρδη και τα πολεμικά σχέδια των λίγων.

Οι λιμενεργάτες του Πειραιά θα σταθούμε ξανά μπροστά και το λιμάνι του Πειραιά δεν θα γίνει ορμητήριο πολέμου.

Μόνο οι λαοί θα σώσουν τους λαούς.

Ένωση Εργαζομένων Διακίνησης Εμπ/τίων στις προβλήτες του Πειραιά

 

Simon Tisdall: Ο Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί απειλή για την ανθρωπότητα

Ο Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί απειλή για την ανθρωπότητα. Είναι ο παγκόσμιος νούμερο ένα δημόσιος κίνδυνος. Χάνει σταδιακά τον παράνομο πόλεμο με το Ιράν που ο ίδιος ξεκίνησε αλλά δεν μπορεί να σταματήσει. Ο εθισμένος στη βία Ισραηλινός συνεργάτης του, Μπενιαμίν Νετανιάχου, τρομοκρατεί τον Λίβανο. Και οι απλοί άνθρωποι παντού, με την ασφάλειά τους να απειλείται, βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν τεράστιο οικονομικό λογαριασμό για την απερίσκεπτη παραφροσύνη του.
Προσθέστε τον πόλεμο του Τραμπ στην καθημερινή υποβάθμιση της δημοκρατίας, τον κατευνασμό της Ρωσίας, τους τιμωρητικούς δασμούς, την άρνηση της κλιματικής κρίσης και την περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου, και γίνεται σαφές ότι αυτή η παρωδία στον Λευκό Οίκο έχει παρατραβήξει. Οι Αμερικανοί πρέπει να βάλουν το σπίτι τους σε τάξη και να δράσουν αποφασιστικά για να περιορίσουν κάποιον που μας θέτει όλους σε κίνδυνο.
Ο Τραμπ είναι ένας άνθρωπος χωρίς σχέδιο. Δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι πρέπει να κάνει στη συνέχεια με το Ιράν, τρέφοντας την αυταπάτη ότι ελέγχει τα γεγονότα. Όσο περισσότερο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ σφυροκοπούν την Τεχεράνη και άλλες πόλεις, τόσο πιο προκλητικό εμφανίζεται το ειδεχθές, ανυπότακτο ισλαμικό καθεστώς. Οι περιφερειακές βάσεις των ΗΠΑ και οι Άραβες εταίροι στον Κόλπο υφίστανται σημαντικές ζημιές από τα αντίποινα.
Το Ιράν πέτυχε να κλείσει (και τώρα φέρεται να ναρκοθετεί) τα στενά του Ορμούζ, τα οποία ο Τραμπ, απέτυχε να υπερασπιστεί. Η άνοδος των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου προκαλεί ένα παγκόσμιο ενεργειακό σοκ που βλάπτει το διεθνές εμπόριο, τροφοδοτεί τον πληθωρισμό και δημιουργεί ελλείψεις σε τρόφιμα και φάρμακα. Οι φτωχότερες χώρες θα υποφέρουν περισσότερο. Όμως λίγοι θα ξεφύγουν από τη «μάστιγα του Τραμπ». Είναι ο νέος Covid.
Τα χειρότερα ένστικτα του Νετανιάχου αφήνονται ανεξέλεγκτα καθώς ο Τραμπ παραπαίει. Αδιάκοπες, δυσανάλογες ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις πλήττουν σπίτια Ιρανών, υποδομές κοινής ωφέλειας, τράπεζες, χώρους πολιτιστικής κληρονομιάς και τζαμιά. Οι επιθέσεις αυτές λέγεται ότι συσπειρώνουν αντεκδικητικά την εθνικιστική υποστήριξη προς το καθεστώς.
Στον Λίβανο, η ίδια εγκληματική ιστορία: άμαχοι νεκροί, εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπισμένοι, καταστροφή, κατοχή – όλα υποτίθεται απαραίτητα για τη συντριβή της τρομοκρατίας της Χεζμπολάχ. Αυτό όμως είναι χειρότερο: είναι κρατική τρομοκρατία. Συγκρίνετέ το με τις ανεξέλεγκτες επιδρομές των Ισραηλινών εποίκων στη Δυτική Όχθη. Το σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ» προχωρά σε όλα τα μέτωπα, ελαιώνα τον ελαιώνα, χωριό το χωριό.
Τρομοκρατημένος από την πτώση των αγορών, ο Τραμπ προσπάθησε δειλά να κηρύξει τη νίκη την περασμένη εβδομάδα, αλλά ούτε ο ίδιος δεν μπόρεσε να στηρίξει ένα τόσο μεγάλο ψέμα. Τουλάχιστον ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος είχε το θάρρος των (ανόητων) πεποιθήσεών του στο Ιράκ το 2003. Ο Μπους γνώριζε ότι μόνο μια χερσαία εισβολή θα πετύχαινε τους στόχους του. Ο Τραμπ δεν έχει τα κότσια για κάτι τέτοιο. Στο Ιράν, επεδίωξε μια γρήγορη, ανώδυνη νίκη από αέρος.
Αυτό που κέρδισε ο ίδιος –και ο κόσμος– είναι, ενδεχομένως, ένας ακόμη «αέναος πόλεμος». Το καθεστώς θα συνεχίσει να πολεμά, όλο και περισσότερο με ασύμμετρα μέσα· δεν μπορεί να υπάρξει λαϊκή εξέγερση όσο συνεχίζεται αυτό. Το Ισραήλ θέλει να κάνει το Ιράν και τον Λίβανο σαν τη Γάζα: μόνιμες ζώνες ελεύθερων αεροπορικών επιδρομών. Και χάρη στον Τραμπ, οι ΗΠΑ βρίσκονται ακριβώς στη μέση.
Ο Τραμπ και ο θρησκόληπτος εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Πιτ Χέγκσεθ, θα προτιμούσαν να δηλώσουν «αποστολή εξετελέσθη» το συντομότερο δυνατό. Είναι αναμφισβήτητο ότι οι στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν έχουν υποβαθμιστεί σοβαρά, ωστόσο αυτό δεν θα τελειώσει καλά για την Ουάσιγκτον.
Μια ταπεινωτική αποτυχία διαφαίνεται στον ορίζοντα, η οποία ενδέχεται να πλήξει το παγκόσμιο κύρος και την εθνική αυτοεκτίμηση των ΗΠΑ όσο το Αφγανιστάν ή το Ιράκ. Σοροί στρατιωτών επιστρέφουν στην πατρίδα. Και το οικονομικό κόστος του πολέμου ανέρχεται σε περισσότερα από 11 δισεκατομμύρια δολάρια την εβδομάδα. Οι ψηφοφόροι των ενδιάμεσων εκλογών, βλέποντας τις τιμές να ανεβαίνουν, δεν θα συγχωρήσουν εύκολα τον απρόσεκτο αρχιτέκτονα του πολέμου. Ντόναλντ Τζ. Τραμπ: Κάνει την Αμερική να Χάνει Πάλι.
Το κεντρικό ζήτημα των ύποπτων πυρηνικών προθέσεων του Ιράν παραμένει άλυτο. Οι εγκαταστάσεις του έχουν «εξαϋλωθεί» όχι μία, αλλά δύο φορές. Παρόλα αυτά, διατηρεί ένα κρυφό απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου, συν την επιστημονική τεχνογνωσία που δεν μπορεί να βομβαρδιστεί. Αυτό το απόθεμα θα μπορούσε να είχε παραδοθεί ειρηνικά, αν ο Τραμπ δεν είχε τορπιλίσει τις διαπραγματεύσεις.
Ορισμένοι σκληροπυρηνικοί θέλουν να αντιγράψουν τη Βόρεια Κορέα και να κατασκευάσουν πυρηνικά για να διασφαλίσουν την επιβίωση του καθεστώτος. Μέχρι σήμερα, το Ιράν δεν έχει κάνει αυτό το τελευταίο βήμα, εμποδιζόμενο από μια φετφά του τότε ανώτατου ηγέτη, Αλί Χαμενεΐ. Τώρα που αυτός δολοφονήθηκε, αυτό μπορεί να αλλάξει γρήγορα. Εάν το Ιράν γίνει τελικά πυρηνική δύναμη, θα είναι έργο του Τραμπ και του Νετανιάχου.
Η ιρανική απειλή από πυραύλους και drones έχει μειωθεί αλλά απέχει πολύ από το να εξαλειφθεί, όπως δείχνουν τα συνεχή πλήγματα της Τεχεράνης. Οι κομπασμοί του Πενταγώνου για «μόνιμη» καταστροφή των επιθετικών δυνατοτήτων του Ιράν είναι απλώς ανόητοι. Οι ΗΠΑ δέχονται πλήγματα και έχουν θύματα σε στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον Κόλπο, καθώς το Ιράν μαθαίνει πώς να εκμεταλλεύεται τα αμυντικά κενά. Η Τεχεράνη διατηρεί επίσης εφεδρείες από πολιτοφυλακές.
Οι κραυγές του Χέγκσεθ για «βαρβάρους» και «αγρίους» λένε περισσότερα για τον ίδιο και το αφεντικό του παρά για τους εχθρούς του. Φαίνεται ότι ο «υπουργός πολέμου» ίσως είχε κάποιες τραυματικές εμπειρίες υπηρετώντας στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Αντίθετα, ο Τραμπ –που απέφυγε τη στράτευση– πιθανότατα νομίζει ότι ο αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός είναι κάποιο μέσο αντισύλληψης.
Η επερχόμενη ήττα των ΗΠΑ είναι επίσης ηθική και νομική. Οι ψευδείς προσπάθειες του Τραμπ να μεταθέσει την ευθύνη για τη δολοφονία περισσότερων από 100 μαθητριών σε αμερικανική επίθεση με πυραύλους Tomahawk στο Μινάμπ στις 28 Φεβρουαρίου είναι απολύτως αξιοκαταφρόνητες. Εσκεμμένα ή όχι, το Μινάμπ ήταν ένα έγκλημα πολέμου για το οποίο οι υπεύθυνοι πρέπει να λογοδοτήσουν.
Σε αυτό το πλαίσιο, είναι σημαντικό ότι ο Τραμπ ξεκίνησε πόλεμο χωρίς την απαραίτητη έγκριση του Κογκρέσου, παραβιάζει τις Συμβάσεις της Γενεύης και αγνοεί το διεθνές δίκαιο. Ο ηθικά αμφιλεγόμενος Χέγκσεθ ισχυρίζεται ότι τα στρατεύματα μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με ατιμωρησία. Όχι, δεν μπορούν.
Η «εκδρομούλα» του Τραμπ θα έχει μεγάλες γεωπολιτικές συνέπειες. Η αλλαγή καθεστώτος, την οποία υποσχέθηκε στους διαδηλωτές, βγαίνει από την ατζέντα των ΗΠΑ. Ήταν πάντα μη ρεαλιστικό να υποθέτει κανείς ότι θα μπορούσε να επιβληθεί άνωθεν. Από την πλευρά του, ο Νετανιάχου εξακολουθεί να ελπίζει σε κατάρρευση του καθεστώτος, κυρίως επειδή αυτό μπορεί να ενισχύσει τις πιθανότητες επανεκλογής του. Θα θέλει να συνεχίσει να βομβαρδίζει το Ιράν και τον Λίβανο (και τη Γάζα) όποτε τον βολεύει, ανεξάρτητα από το αν ο Τραμπ κηρύξει το τέλος του πολέμου.
Οι σύμμαχοι, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας, είναι απογοητευμένοι και αποξενωμένοι από την αλαζονική άρνηση του Τραμπ να διαβουλευτεί και τη μοιραία έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού. Κλιμακώνει ανεύθυνα τον πόλεμο, λέγοντας ότι βομβαρδίζει τον πετρελαϊκό σταθμό του νησιού Χαργκ «απλώς για πλάκα» – κάτι που θα μπορούσε να αυξήσει περαιτέρω τις παγκόσμιες τιμές. Ταυτόχρονα, ζητά από τους ίδιους συμμάχους να εμπλακούν άμεσα. Όπως είναι φυσικό, κανείς δεν έχει ανταποκριθεί μέχρι στιγμής. Εν τω μεταξύ, η Ρωσία και η Κίνα κερδίζουν από τους πολεμοχαρείς ερασιτεχνισμούς του Τραμπ.

Αν υπάρχει δικαιοσύνη στον κόσμο, οι Ρεπουμπλικάνοι του Τραμπ θα τιμωρηθούν στις εκλογές του Νοεμβρίου. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο που πρέπει να συμβεί. Οι ηγέτες των ΗΠΑ και του Ισραήλ θα πρέπει να βρεθούν αντιμέτωποι με διώξεις για εγκλήματα πολέμου. Και ο Τραμπ θα πρέπει να παραπεμφθεί στο Κογκρέσο για τις πολλές και κατάφωρες καταχρήσεις εξουσίας του.
Κάποιοι μπορεί να πουν ότι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. Αλλά το θέμα είναι ότι πρέπει. Αυτό είναι το παγκόσμιο πρότυπο στο οποίο πρέπει να λογοδοτούν ακόμη και οι πιο ισχυροί ηγέτες, αλλιώς όλα χάνονται. Ο Τραμπ έχει σχεδόν τρία χρόνια ακόμη στην εξουσία· τι άλλο μπορεί να κάνει αν αφεθεί να δρα ανεξέλεγκτος;
Ο αποτυχημένος, παραπαίων Τραμπ αποτελεί σαφή και άμεσο κίνδυνο για τις ΗΠΑ και τον κόσμο. Πρέπει να απομακρυνθεί.

THE GUARDIAN

 

Ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ έγραψε στο X το βράδυ της Τρίτης, λίγο μετά την αποκατάσταση της ηλεκτροδότησης σε όλη τη χώρα.

“Οι ΗΠΑ απειλούν δημόσια την Κούβα, σχεδόν καθημερινά, με την ανατροπή διά της βίας της συνταγματικής τάξης. Και χρησιμοποιούν ένα εξοργιστικό πρόσχημα: τους σκληρούς περιορισμούς μιας αποδυναμωμένης οικονομίας, την οποία οι ίδιες έχουν επιτεθεί και επιδιώξει να απομονώσουν για περισσότερες από έξι δεκαετίες.

Έχουν την πρόθεση και ανακοινώνουν σχέδια να οικειοποιηθούν τη χώρα, τους πόρους της, τις υποδομές της και ακόμη και την ίδια την οικονομία επιδιώκουν να στραγγαλίσουν για να μας υποτάξουν.

Μόνο έτσι εξηγείται ο άγριος οικονομικός πόλεμος που εφαρμόζεται ως συλλογική τιμωρία ενάντια σε ολόκληρο τον λαό.

Απέναντι στο χειρότερο σενάριο, την Κούβα τη συνοδεύει μία βεβαιότητα: κάθε εξωτερικά επιτιθέμενος θα συγκρουστεί με μια αδιαπέραστη αντίσταση”.

 

«Ανεξαρτησία σημαίνει να έχεις το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου και να του λες: Άντε γαμήσου»