Ειδήσεις

Donald Trump "Κλείνω τα στενά του Ορμούζ. Όποιο πλοίο τολμήσει να τα διασχίσει θα το μετανιώσει"

Κίνα "Έχουμε εμπορικές και ενεργειακές συμφωνίες με το Ιράν. Θα τις σεβαστούμε και θα τις τηρήσουμε και περιμένουμε από τους άλλους να μην ανακατεύονται στις υποθέσεις μας. Το Ιράν ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ και αυτά είναι ανοιχτά για εμάς»

Donald Trump: " Ανοίγω μόνιμα τα Στενά του Ορμούζ για την Κίνα και την παγκόσμια κοινότητα. Η Κίνα είναι πολύ ευχαριστημένη που ανοίγω μόνιμα το Στενό του Ορμούζ. Το κάνω και για χάρη τους – αλλά και για χάρη του κόσμου. Αυτή η κατάσταση δεν θα ξανασυμβεί ποτέ. Ο Πρόεδρος Σι θα μου δώσει μια μεγάλη, ζεστή αγκαλιά όταν φτάσω εκεί σε λίγες εβδομάδες."

Δεν είναι τρελός... Είναι απλά, ένας ακόμα ηλίθιος ακροδεξιός...

Iagos

... by Iagos posted 13 April 2026 at 13:12

 

Ένας "άνθρωπος" που έχει κάνει το απρόβλεπτο και την αυτοαναίρεση στρατηγική επιλογή...

 

Απόσπασμα από την απολογία του Νίκου Ρωμανού

«Η φυλακή είναι ένα περιβάλλον παγωμένου χρόνου. Όταν βγαίνεις, βγαίνεις από ένα ψυγείο και έρχεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα αλλαγμένη.

Η σύλληψη κάτω απ το πατρικό μου, ήταν σαν ντεζαβου σαν ένα τραύμα που ανοίγει ξανά. Ήξερα απ’ την αρχή τι μέλλει γενεσθαι, ότι θα περιφερθώ δηλαδή σαν λάφυρο, σαν προϊόν πολιτικού μάρκετινγκ.

Το πιο σημαντικό πράγμα που έκανα στην πολιτική μου ζωή, από την αποφυλάκιση μου μέχρι σήμερα, ήταν η αναστήλωση του μνημείου του Αλέξανδρου Γργηγορόπουλου, για να διασωθούν οι μαρτυρίες, να διασωθεί η μνήμη.

Για τα πράγματα που έχω κάνει, δεν έχω πρόβλημα να αναλάβω την ευθύνη. Στην προκειμένη όμως περίπτωση δεν έχω κάνει αυτή την επιλογή. Καλούμαι να πληρώσω κάτι που δεν έχω κάνει και είναι άδικο.

Καλύτερα να μου πείτε ότι είμαι ένα πρόσωπο που δεν συμπαθείτε και γι’ αυτό με βάζετε φυλακή. Είναι πιο τίμιο απ’ αυτό με τη σακούλα.

[…]

Τέλος, επειδή έχω βιώσει την απώλεια και εγώ, θέλω να πω ότι σε αυτή την υπόθεση υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει χάσει τη ζωή του, ο Κυριάκος Ξυμητήρης. Και θέλω να εκφράσω τα συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του, στον πολιτικό χώρο όπου άνηκε και στους συντρόφους τους. Και το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι σεβασμός».

 

"Το ιρανικό ναυτικό,
το οποίο έχει καταστραφεί οκτώ φορές,
έκλεισε ξανά τα Στενά του Χορμούζ,
επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες κέρδισαν
για έβδομη φορά τον πόλεμο
που δεν ήταν πόλεμος,
έτσι ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να μπορούν να ανοίξουν τα Στενά του Χορμούζ που ήταν ανοιχτά πριν από τον πόλεμο.

Ο μη πόλεμος για το ουράνιο
που ξεκίνησε για να εξαλειφθεί εντελώς το ουράνιο, το οποίο εξαλείφθηκε
έτσι ώστε οι Ιρανοί να μην μπορούν να κατασκευάσουν την πυρηνική βόμβα,
που δεν κατασκεύαζαν,
για τον μη πόλεμο του ουρανίου
που ξεκίνησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Έπειτα, οι Ηνωμένες Πολιτείες,
οι οποίες διαθέτουν πυρηνικά όπλα,
απείλησαν οτι θα χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα για να εμποδίσουν το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα,
επειδή η κατοχή πυρηνικών όπλων είναι επικίνδυνη.

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες έβλεπαν
τι κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες
στις Ηνωμένες Πολιτείες,
θα εισέβαλαν στις Ηνωμένες Πολιτείες
για να τις απελευθερώσουν από την τυραννία των Ηνωμένων Πολιτειών."

Μοχάμεντ Σάφα

 

Δυστυχώς... Εξαιρετικά εύστοχο κείμενο!

 

Μάρτυρας υπεράσπισης, μητέρα Κυριάκου Ξυμητήρη.

"Ο γιος μας ο Κυριάκος ήταν πάντα προσανατολισμένος προς το καλό. Νοιαζόταν και έδινε αξία σε όλους τους ανθρώπους, χωρίς να έχει ιεραρχία, και αυτό που τον ενδιέφερε ήταν το είναι, όχι το φαίνεσθαι. Τον ένοιαζε να βοηθά, να μεριμνά για όλα, να στηρίζει, να ακούει, να δίνει. Τη ζωή τη γιόρταζε κάθε μέρα, και με μικρές και με μεγάλες δύσκολες πράξεις. Γιατί αυτό κάναμε στην οικογένειά μας.

Μαζί μας έμαθε να μοιράζεται, να παραχωρεί και από το υστέρημά του, έμαθε ότι η οικογένειά μας ένα μέρος του συνόλου: Είμαστε ένα μέρος της κοινωνίας – που συνήθως υποφέρει. Έμαθε ότι είμαστε ΜΑΖΙ. Παλεύουμε πάντα για το δίκαιο και το ίσο, και με κάθε τρόπο προσφέρουμε.

Στη μάχιμη ζωή μας, ο πατέρας του φρόντιζε αρρώστους –υπήρξε γιατρός στο ΕΣΥ– και εγώ η μητέρα του υποδεχόμουν μαθητές και τους βοηθούσα να βρουν τα βήματά τους στον τεράστιο –πια– κόσμο που ζούμε, ήμουν δασκάλα σε δημόσια σχολεία.

Καθώς μεγάλωνε, από παντού έρχονταν τα μηνύματα, ότι γινόταν ένας ζεστός άνθρωπος και ένα σπινθηροβόλο πνεύμα. Πέρασε τις ακαδημαϊκές εξετάσεις και μπήκε στο ΠΑ.ΠΕΙ. στην πληροφορική, και συγχρόνως δούλευε, ώστε όταν αποφάσισε να παρακολουθήσει μαθήματα σε ιδιωτικό σχολείο-κολλέγιο και να σπουδάσει κοινωνιολογία είχε τα μέσα. Μετά τον δέχτηκε το Frei Universität στο Βερολίνο, όπου και μετακόμισε για να το παρακολουθήσει. Αποφοίτησε με άριστα, δουλεύοντας συγχρόνως για να μην επιβαρύνει την οικογενειακή οικονομία.

Όμως κοιτούσε γύρω του, τι συμβαίνει στον κόσμο. Έβλεπε και ένιωθε ότι οι άνθρωποι υποφέρουν από αγωνία για την καθημερινότητα, για την οικονομική στενότητα, από την εκμετάλλευση των ισχυρότερων, από τον ρατσισμό από τον πόλεμο προ των πυλών, όλες αυτές τις μάστιγες που δυστυχώς δεν έχουν λείψει από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Και για όλα αυτά πήρε θέση.

Επέλεξε να αγωνιστεί. Στήριζε ανθρώπους που είχαν προβλήματα υγείας, στέγης, μετανάστες για την προσαρμογή τους. Συμμετείχε σε συλλογικότητες, σε πορείες εναντίον του ρατσισμού, εναντίον του δικαίου του ισχυρότερου. Για τον Κυριάκο δεν υπήρχε το «εμείς» και «οι άλλοι», υπήρχε το ΜΑΖΙ. Επειδή πάντα του άρεσε να μαθαίνει, να διαβάζει, να πλαταίνει τον νου, «να συνδέει τις τελείες», και συζητώντας να φτάνει σε νέα συμπεράσματα, χωρίς όμως να γίνεται αδιάλλακτος και απόλυτος.

Όμως τώρα δεν είναι πια κοντά μας. Η απώλειά του είναι για τον πατέρα του κι εμένα απύθμενη. Οι μέρες κυλάνε, οι στιγμές όμως σκαλώνουν. Παλεύουμε καθημερινά. Η ζωή μας χωρίστηκε στο ΠΡΙΝ την Πέμπτη 31/10/2024, ώρα 14:40, και το ΜΕΤΑ την Πέμπτη 31/10/2024, ώρα 14:40.

Αυτό που τώρα έχω στην καρδιά μου είναι η αγαπημένη του σύντροφος, το ταίρι του, η Μαριάννα. Γιατί μοιάζουν πολύ αυτά τα δύο παιδιά. Όπως ο Κυριάκος, έτσι και η Μαριάννα είναι σπάνιες ψυχές, έχουν ευαίσθητη ματιά, έχουν γνώσεις, αγάπη και ειλικρίνεια, και είναι ακούραστες παρουσίες όπου χρειάζονται. Με αξιοπρέπεια και συνέπεια.

Εδώ δεν ήρθα για να δικαστεί ο γιος. Είμαι εδώ για να σας δώσω την εικόνα του, και να νιώσετε την παρουσία του. Άλλωστε ανέλαβε τις ευθύνες του με τον υπέρτατο τρόπο. Αυτό το φως που και σε μας τους γονείς του έρχεται σαν αχτίδα και προσπαθεί να σκεπάσει τη ρωγμή του χρόνου. Είναι οι φίλοι του και οι φίλες του, οι σύντροφοί του και οι συντρόφισσές του, μια λέξη που έχει αναφερθεί με τόση καχυποψία.
Παιδιά που θα μπορούσαν να ζουν μια εύκολη, ανέμελη ζωή, αλλά αντ’ αυτής διαλέγουν να αγωνιστούν, να διεκδικήσουν, να νιώθουν τον πόνο του άλλου σαν δικό τους, και στέκονται πλάι-πλάι αλληλέγγυοι.

Έτσι όπως ήταν και ο γιος μας. Είμαι καλά νιώθοντας ότι ο γιος μου έζησε και ζει πλήρης ανάμεσά τους. Κι έτσι η απουσία του γίνεται παρουσία".

 

Κάπως πληρέστερα τα σχετικά με τον Κυριάκο Ξυμητήρη, του ένοπλου αναρχικού χώρου, η ζωή του οποίου χάθηκε με μια έκρηξη που έγινε κατά λάθος. Λυπάμαι πολύ για αυτό, ένας νέος άνθρωπος ήταν και όταν λέμε "αναλαμβάνω τις ευθύνες μου" σίγουρα, οι μη αναρχικοί, δεν εννοούμε αυτό!

https://www.efsyn.gr/ellada/dikaios...den-haramizo-tin-eleytheria-moy#goog_rewarded