Πως καταλαβαινεις οτι μια γυναικα ειναι αφεντρα?

Ναι φυσικά να εξηγήσω.

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω για τι πράγμα μιλάμε, για τον έρωτα του άλλου προς εμένα ή τον δικό μου έρωτα προς τον άλλον;

Ο ερωτας του σκλάβου είναι δικό του θέμα.
Καλό είναι να υπάρχει αμοιβαίος αλλά δεν είναι πιο σημαντικός από την υποταγή του.

Ο έρωτας ο δικός μου όμως προς τον σκλάβο είναι ο έρωτας για τον οποίο γίνεται η συζήτηση αυτή.

Η ανάγκη για κυριαρχία θα με έκανε να κοιτούσα για κάποιον για σκλάβο.
Αυτος λοιπόν ο ερωτας από δική μου μεριά , αποτελεί τον λόγο που θα προτιμήσω έναν άντρα από κάποιον άλλο ως αυτόν τον πιθανό σκλάβο προς εκπαίδευση.

(Αν δεν υπάρχει, ναι θα πάω στην λύση ανάγκης να δεκτώ κάτι χωρίς έρωτα όπως έχω κάνει στο παρελθόν).

Η σχέση θέλει να λιώνεις , να ξυπνάς να τρέχεις να εκπαιδεύσεις τον σκλάβο σου. Είναι αυτό που θα τον κάνει την πρώτη σκέψη μου το πρωί και την τελευταία το βράδι.

Ο έρωτας είναι το το βασικό κίνητρο για δημιουργήσω και να σφυρηλατήσω τον σκλάβο που έχω ερωτευτεί και ποθώ στο να με υπηρετεί τέλεια στα θέλω μου.

Είναι αυτό που με κάνει να απολαμβάνω το κάθε λεπτό εκπαίδευσης, το κάθε λεπτό ομιλίας, την κάθε του κίνηση, την κάθε του σκέψη, το κάθε του χαμόγελο, το κάθε του δάκρυ, την κάθε επιτυχία, το κάθε του λάθος. Ολα μονάκριβα.

Είναι αυτό που με ατσαλώνει να είμαι αμείλικτη σε κάθε τιμωρία, σε κάθε παράπτωμα, σε κάθε ατέλεια.

Είναι η κινητήριος δύναμη.

Ως άλλος Πυγμαλίων λαξεύω την Γαλάτεια μου αποφασιστικά, σταθερά, μεθοδικα, στον ανθρώπο που εχω ερωτευτεί και ας μου ματώνει ο έρωτας τα χέρια.

 

Με αυτό το σκεπτικό τότε,εγώ που είμαι υ,δεν θα έπρεπε καθόλου να με ενδιαφέρει ο χαρακτήρας,η προσωπικότητα,η εμφάνιση,η θηλυκότητα,η ελκυστικότητα που έχει μια Κ...
Αλλά μόνο και μόνο το γεγονός ότι είναι Κ....
Γιατί να δώσω τον εαυτό μου,να αφεθω σε κάποια που δεν την γουστάρω και δεν την λαχταρά με πάθος η ψυχή μου;Μου αρκεί το γεγονός ότι είναι Κ;
Θα μπορούσα και θα το έκανα αλλά μόνο για να καλύψω μια ανάγκη για υποταγή...Δεν θα ήταν κάτι πολύ δυνατό όμως..

 

Η επίκληση του απόλυτου σχετικισμού στις ανθρώπινες σχέσεις είναι μια διαδεδομένη, αν και πλέον παρωχυμένη, προσέγγιση, όμως εδώ δεν συζητάμε για τις υποκειμενικές επιθυμίες του καθενός, αλλά για τη Λογική των Εννοιών.

Αν δεχτούμε τη θέση σας, ότι δεν υπάρχουν σταθερές και ότι όλα ορίζονται από ρευστές, προσωπικές προτιμήσεις, τότε οδηγούμαστε σε ένα αναπόφευκτο παράδοξο/παράλογο...

Πάμε να το δούμε λοιπόν, το παράδοξο/παράλογο...

Πώς είναι δυνατόν

να

, όταν η ίδια η βάση της (το συναίσθημα ή ο έρωτας) είναι εξ ορισμού μεταβλητή, υποκειμενική και υπόκειται στη φθορά του χρόνου;

Iagos

Pinakothiki by Iagos posted 10 March 2025 at 17:31[/

 

Ισχύει!!!

 

Μια σχέση συνήθως δεν στεριώνει μόνο πάνω στον έρωτα ως έντονο συναίσθημα· στεριώνει πάνω σε ό,τι δημιουργείται όταν το συναίσθημα αλλάζει. Ο αρχικός έρωτας λειτουργεί συχνά σαν δύναμη προσέγγισης δημιουργεί επιθυμία, ενθουσιασμό. Αλλά επειδή είναι μεταβλητός, μια σχέση που βασίζεται αποκλειστικά στην ένταση του αισθήματος κινδυνεύει να κλονίζεται κάθε φορά που η ένταση πέφτει. Αυτό που δίνει διάρκεια είναι συνήθως ένας συνδυασμός: εμπιστοσύνης, συνέπειας, αμοιβαίας φροντίδας, ειλικρίνειας, επιθυμίας να κατανοήσεις τον άλλον, και της απόφασης να συνεχίζεις να επενδύεις στη σχέση ακόμη και όταν το συναίσθημα δεν είναι στο αποκορύφωμά του. πολλές μακροχρόνιες σχέσεις δεν επιβιώνουν επειδή οι άνθρωποι νιώθουν συνεχώς το ίδιο αλλά επειδή αντέχουν τις μεταβολές χωρίς να εγκαταλείπουν αμέσως τον δεσμό. Ο έρωτας τότε δεν εξαφανίζεται απαραίτητα· μετασχηματίζεται. Μπορεί να γίνει: βαθιά τρυφερότητα, θαυμασμός, αίσθηση ασφάλειας, ή μια πιο ήσυχη αλλά σταθερή μορφή αγάπης. Και ίσως εκεί βρίσκεται η δυσκολία: πολλοί συγχέουν τη μείωση της έντασης με το τέλος της αγάπης, ενώ συχνά είναι απλώς το τέλος της πρώτης φάσης της. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε σχέση πρέπει να διατηρείται πάση θυσία. Υπάρχουν σχέσεις που πράγματι τελειώνουν όταν χαθεί ο πυρήνας της σύνδεσης. Αλλά η διάρκεια μιας σχέσης φαίνεται να εξαρτάται λιγότερο από το αν το συναίσθημα μένει αμετάβλητο και περισσότερο από το πώς δύο άνθρωποι σχετίζονται όταν αυτό αλλάζει.Φυσικά τα παραπάνω ισχύουν γιά εμένα ,πού πιστεύω σε ατομικές διαδρομές και οχι συλλογικές

 

σας ευχαριστώ για αυτή την εξαιρετική περιγραφή της συναισθηματικής διαδρομής των ανθρώπινων σχέσεων.

Όσα αναφέρετε για τη μετάβαση από τον αρχικό ενθουσιασμό στη βαθιά τρυφερότητα, την αμοιβαία φροντίδα και τη συνέπεια, αποτελούν μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα για τις συμβατικές, ισότιμες σχέσεις, vanilla σχέσεις.

Πρόκειται για ένα κείμενο που θα μπορούσε να αναρτηθεί αυτούσιο από ένα vanilla εκλαϊκευμένο εγχειρίδιο ψυχολογίας για συμβατικές σχέσεις.

Ωστόσο, η τόσο καθαρή vanilla ανάλυσή σας αφήνει έκθετο το κεντρικό δομικό ερώτημα της συζήτησής μας...

Και Εξηγούμε...

Όταν ένας συσχετισμός μετατοπίζεται από την ψυχρή, αμετάβλητη Δομή της Ολικής Κατίσχυσης και αρχίζει να στηρίζεται στην

τότε πού ακριβώς βρίσκεται η Ολική Ανταλλαγή Δύναμης;

Αν η διάρκεια και η σταθερότητα του πλαισίου σας εξαρτώνται από τις ίδιες ακριβώς συναισθηματικές ισορροπίες που κρατούν όρθια μια συμβατική σχέση, τότε η Κατίσχυση

όπως ισχυριστήκατε, ή μήπως έχει ήδη παραχωρήσει τη θέση της σε μια όμορφη, συντροφική, αλλά απόλυτα vanilla συνθήκη;

Βλέπετε την αντίφαση σας; ή όχι...

Η παραδοχή σας ότι αυτή είναι απλώς η

είναι σεβαστή.

Απλώς επιβεβαιώνει ότι η ανάγκη να χωρέσει η Ολική Παράδοση Ελέγχου μέσα στα καλούπια της ρομαντικής συντροφικότητας, οδηγεί αναπόφευκτα στην εννοιολογική της κατάργηση...

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε το οξύμωρο...

Iagos

Micalef by Iagos posted 16 July 2025 at

 

Θα ήθελα να διαφωνήσω με αυτό.
Όταν μιλάμε για σκλάβο/α, τίποτα δεν είναι "δικό του/της θέμα".
Δεν μπορώ να δω πώς μπορεί να υπάρξει παράδοση ελέγχου "διακρατώντας" ως s τον έλεγχο σε τέτοια θέματα.
Με αυτό φυσικά δεν εννοώ ότι ο/η Κ θα χορέψει στον ταμπουρά που βαρά το οποίο (συν) αίσθημα του s. Ωστόσο είναι στην ευθύνη του/της η διαχείριση.

 

Το "εγώ θέλω/με ελκύει μια Αφέντρα που..." (όπου στις τρεις τελιτσες μπαίνει ο,τιδήποτε) είναι μια απόλυτα σεβαστή διατύπωση.
Μια διατύπωση, όμως, σαν την παραπάνω που ενέχει λεξιλογικές και επιλογές φόρμας λόγου που παραπέμπουν σε "κανόνα" θα ήταν καλό νομίζω να αποφεύγονται γιατί ανάλογα του ποιος και από ποια θέση διαβάζει, μπορεί να έχουν πολύ λάθος αναγνώσεις.
Α και ευαισθησία δεν είναι κάτι αντιφατικό. Ίσως Α και ευθραυστότητα να είναι ή καλύτερα Α και δραματοποίηση.
Ένας/Μια Α που προκαλεί "μόνο ψυχικό πόνο" είναι η τέλεια φόρμουλα ίσως για έναν μαζοχιστή, ωστόσο δεν είναι αυτή η αλληλεπίδραση πάνω στην οποία στηρίζεται μια σχέση TPE ή και ΡΕ.

 

Μα ποιος είπε ότι ένα s δίνει την υποταγή του όπου κάτσει;

 

Ωραία είναι να υπάρχει αμοιβαίος έρωτας

 

Προφανώς και θα ήταν ιδανικό.
Εάν δεν έχει συνειδητοποιήσει όμως ο καθένας τη θέση του, ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι πολύ μεγαλύτερος από ότι φαίνεται αρχικά. Πλείστα τα παραδείγματα. Άλλο το είμαι ερωτευμένος, άλλο το υποτάσσομαι. Άλλο το είμαι ερωτευμένος με το s, άλλο το κυριαρχώ.