Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Στο πλαίσιο του σύγχρονου φιλελεύθερου λόγου, η έννοια της «συμπερίληψης» (inclusion) συχνά απογυμνώνεται από το πολιτικό και δομικό της βάθος, μετατρεπόμενη σε μια ισοπεδωτική απαίτηση καθολικής προσβασιμότητας. Όταν αυτή η καταναλωτική λογική μεταφέρεται αυθαίρετα εντός των εναλλακτικών σεξουαλικών χώρων, κάθε απόπειρα ορισμού δομικών ορίων και ριζοσπαστικής ιδιαιτερότητας βαφτίζεται πρόχειρα ως «ελιτισμός», «αποκλεισμός» ή «gatekeeping».

Υπό αυτό το πρίσμα, η εμβληματική ρήση «το BDSM είναι για λίγους, για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς» στοχοποιείται από τη μικροαστική αντίληψη ως ένας ναρκισσιστικός μηχανισμός τεχνητού αποκλεισμού.

Το παρόν νήμα επιχειρεί να αποδείξει ότι η συγκεκριμένη φράση δεν συνιστά πράξη αποκλεισμού, αλλά μια επιστημολογική και οντολογική διαπίστωση. Η διάκριση που εισάγει δεν βασίζεται σε ταξικά, κοινωνικά ή ηθικά προνόμια, αλλά στη δομική ψυχοσεξουαλική συγκρότηση του υποκειμένου.

Για να γίνει αυτό κατανοητό, η σκέψη Μ/μας πρέπει να μετατοπιστεί οριστικά από τα «kinks» (τα οποία αποτελούν επιφανειακά, φαινομενολογικά γνωρίσματα προσβάσιμα και στον vanilla πληθυσμό) στον σκληρό πυρήνα του BDSM: την Ανταλλαγή Ισχύος (Power Exchange).

Τα «kinks» και τα φετίχ (fetishes) έχουν πλέον αφομοιωθεί σε μεγάλο βαθμό από το κυρίαρχο vanilla lifestyle. Η χρήση για παράδειγμα δερμάτινων αξεσουάρ, το ήπιο impact play ή το spanking δεν αποτελούν πλέον στεγανούς δείκτες του BDSM, καθώς εργαλειοποιούνται ως επιφανειακά διακοσμητικά στοιχεία (spice) για την ανανέωση της συμβατικής ερωτικής πράξης. Ο vanilla χρήστης μπορεί να «παίξει» με ένα kink, να το καταναλώσει και να επιστρέψει ανέπαφος στην κανονιστική δομή του εγώ του.

Αντίθετα, το BDSM ορίζεται αποκλειστικά από την Ανταλλαγή Ισχύος (Power Exchange - D/s, M/s). Εδώ, το επίκεντρο δεν είναι η φυσική διέγερση μέσω ενός αντικειμένου, αλλά η ριζική ανακατανομή της ψυχικής και συμβολικής ισχύος. Η εξουσία, η υποταγή, η Κυριαρχία και η εκχώρηση του ελέγχου δεν είναι τα «προκαταρκτικά» της πράξης· είναι η ίδια η πράξη.

Για το υποκείμενο της Ανταλλαγής Ισχύος, ο ερωτισμός δεν πυροδοτείται από τη σαρκική επαφή αυτή καθαυτή, αλλά από τη μεταβολή των οντολογικών θέσεων: την απόλυτη ευθύνη του Κυρίαρχου και την απόλυτη παράδοση του slave.

Η φράση «για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς» αποτελεί το κλειδί για την απενοχοποίηση του χώρου από τις κατηγορίες περί ελιτισμού. Στην ψυχαναλυτική θεωρία, η σεξουαλική συγκρότηση του υποκειμένου δεν είναι προϊόν συνειδητής, φιλελεύθερης επιλογής. Δεν επιλέγει κανείς τις ερωτικές του προδιαγραφές από έναν κατάλογο· τις «παθαίνει» μέσα από τις πρώιμες εγγραφές της επιθυμίας, του τραύματος και της γλώσσας.

Όταν, λοιπόν, Α/αναφερόμαστε σε αυτούς που «δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς», Π/περιγράφουμε μια Υπαρξιακή Επιταγή (Existential Imperative). Για τα υποκείμενα αυτά, η Ανταλλαγή Ισχύος είναι η μοναδική δυνατή γραμματική μέσα από την οποία μπορεί να εκφραστεί και να βιωθεί η ερωτική και συναισθηματική επιθυμία.

Χωρίς τη δυναμική της εξουσίας, η σεξουαλική πράξη γι' αυτά τα άτομα παραμένει βιολογικά κενή, ψυχικά βουβή και υπαρξιακά αδιάφορη.

Αυτό το «δεν μπορώ να κάνω αλλιώς» συνιστά μια μορφή ψυχοσεξουαλικής αναγκαιότητας. Δεν πρόκειται για μια δήλωση ανωτερότητας του τύπου «είμαστε οι εκλεκτοί που κάνουμε κάτι δύσκολο», αλλά για μια δήλωση τραγικής και ριζοσπαστικής ιδιαιτερότητας: «Αυτή είναι η δομή της ύπαρξής μας, και αν προσπαθήσουμε να λειτουργήσουμε με τους όρους της vanilla κανονικότητας, καταδικαζόμαστε στον ψυχικό ευνουχισμό».

Συνεπώς, ο περιορισμός του χώρου σε αυτούς τους «λίγους» δεν είναι αποκλεισμός των άλλων, αλλά αυτοπροστασία του εαυτού.

Στην κοινωνιολογία των συστημάτων, ένα σύστημα προκειμένου να διατηρήσει τη λειτουργικότητα και τη σταθερότητά του, οφείλει να παράγει διαρκώς τη διάκριση μεταξύ του εαυτού του και του περιβάλλοντος (system/environment distinction). Αν ένα σύστημα καταργήσει τα εσωτερικά του όρια στο όνομα μιας αφηρημένης, καθολικής συμπερίληψης, τότε παύει να υφίσταται ως διακριτό σύστημα· αυτοδιαλύεται και απορροφάται από το περιβάλλον.

Αν ο χώρος αποδεχθεί την αξίωση του vanilla στοιχείου να εισέρχεται χωρίς να κατανοεί ή χωρίς να φέρει τη δομική ανάγκη της Ανταλλαγής Ισχύος—απαιτώντας μάλιστα την απαλείψεις των «σκληρών» πτυχών της εξουσίας για να μην αισθάνεται «άβολα»—το καταφύγιο καταστρέφεται.

Δεν αποκλείεται, λοιπόν, ο vanilla άνθρωπος ως οντότητα· αποκλείεται η ασυμβίβαστη με το σύστημα ψυχική του στάση. Η φράση «είναι για λίγους» λειτουργεί ως προστατευτικό φίλτρο για τη διατήρηση του ασφαλούς χώρου (sanctuary).

Για να κατανοήσουμε το βάθος αυτών που «δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς», πρέπει να δούμε τι προσφέρει η Ανταλλαγή Ισχύος που δεν μπορεί να βρεθεί σε καμία vanilla kinky πρακτική. Στην καθημερινή κοινωνική πραγματικότητα, το υποκείμενο είναι διαρκώς εκτεθειμένο σε άγριες, ανεξέλεγκτες και συχνά κακοποιητικές μακρο-δομές εξουσίας (καπιταλισμός, πατριαρχία, κρατική πειθάρχηση). Αυτές οι δομές επιβάλλονται βίαια, χωρίς τη συναίνεση του ατόμου.

Το BDSM, μέσω της Ανταλλαγής Ισχύος, λειτουργεί ως ένα συμβολικό εργαστήριο όπου η έννοια της εξουσίας αποδομείται και ανασυντίθεται ριζοσπαστικά.

Μέσα από τα αυστηρά πρωτόκολλα, τη διασφάλιση της συναίνεσης, το SSC (Safe, Sane, Consensual) και το RACK (Risk-Aware Consensual Kink), η εξουσία παύει να είναι εργαλείο καταπίεσης και μετατρέπεται σε γλώσσα απόλυτης εμπιστοσύνης και ψυχικής γύμνιας.

Το submissive/slave δεν υποτάσσεται επειδή είναι ανίσχυρο, αλλά επειδή ασκεί το απόλυτο δικαίωμα της αυτοδιάθεσής του να εκχωρήσει τον έλεγχο, "αναγκάζοντας" έτσι τον Κυρίαρχο (dominant/Master) να αναλάβει το τεράστιο ηθικό και ψυχικό βάρος της φροντίδας και της καθοδήγησης του.

Αυτή η λεπτή, βαθύτατα περίπλοκη ψυχολογική αρχιτεκτονική είναι εντελώς ακατανόητη για όποιον βλέπει το BDSM απλώς ως ένα «έντονο σεξουαλικό παιχνίδι». Για τον vanilla kinky, η εξουσία είναι ένα αξεσουάρ (όπως ένα ζευγάρι χειροπέδες). Για εκείνον που «δεν μπορεί να κάνουν αλλιώς», η εξουσία είναι το οξυγόνο της ύπαρξής του. Το να απαιτείται από αυτά τα υποκείμενα να εκδημοκρατίσουν και να απλοποιήσουν αυτό το ιερό, θεραπευτικό και ανατρεπτικό τους καταφύγιο για να γίνει προσβάσιμο στη μάζα, αποτελεί μια πράξη βίας κατά της ιδιαιτερότητάς τους.

Η κατηγορία περί «αποκλεισμού» εκπορεύεται νομοτελειακά από τη μικροαστική νοοτροπία, η οποία τρέμει οτιδήποτε δεν μπορεί να καταναλώσει, να ελέγξει ή να κατανοήσει με τους όρους της δικής της κανονικότητας. Ο μικροαστός επιθυμεί ένα BDSM «ανοιχτό σε όλους», «ευγενικό», «αποπολιτικοποιημένο» και «ακίνδυνο». Θέλει να αφαιρέσει από την Ανταλλαγή Ισχύος το σκοτάδι, την ένταση, την οντολογική άβυσσο της παράδοσης και της ευθύνης, και να την μετατρέψει σε ένα safe-space αστικής κοινωνικοποίησης.

Αυτή η τάση περιγράφεται στην κοινωνική θεωρία ως πολιτισμική αφομοίωση (cultural co-optation). Η κυρίαρχη κουλτούρα, όταν αδυνατεί να καταστείλει μια ριζοσπαστική παρέκκλιση, επιλέγει να την ενσωματώσει, λειαίνοντας τις γωνίες της.

Η ρήξη που αποτυπώνεται στη φράση «το BDSM είναι για λίγους, για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς» παραμένει ένας καθρέφτης για την κοινότητα. Η υπεράσπισή της δεν είναι μια πράξη αλαζονείας, αλλά μια πράξη πολιτικής και υπαρξιακής συνέπειας.

Όσοι μάχονται αυτή τη φράση στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης δημοκρατικότητας, στην πραγματικότητα προδίδουν την ίδια την ουσία της απελευθέρωσης. Δεν προστατεύουν τους αδύναμους· προστατεύουν τη δική τους άρνηση να αποδεχθούν ότι υπάρχουν περιοχές της ανθρώπινης ψυχής που απαιτούν απόλυτο δόσιμο, αυστηρά όρια και μια ρητορική που δεν χωράει στους κομψούς συμβιβασμούς της μικροαστικής ευγένειας.

Το BDSM είναι όντως για τους λίγους—όχι επειδή οι λίγοι είναι καλύτεροι, αλλά επειδή μόνο αυτοί οι λίγοι φέρουν στο σώμα και στην ψυχή τους το βάρος, το τραύμα και την ομορφιά μιας επιθυμίας που δεν μπορεί, και δεν θέλει, να εκφραστεί αλλιώς.

Με την άδεια Του

de7

 

Αν δεχτούμε ότι η Power Exchange είναι δομική ανάγκη μόνο για κάποιους, με ποια κριτήρια ξεχωρίζουμε αυτή την ανάγκη από μια πολύ έντονη προτίμηση; Υπάρχει τρόπος να το διαπιστώσουμε ή είναι αποκλειστικά θέμα αυτοπροσδιορισμού;

 

@de7

Chapeau / Hats off

 ​

Επιτέλους!!! Από τα καλύτερα κείμενα που έχουν γραφτεί ποτέ στο φόρουμ, ίσως και γενικότερα στο χώρο...

Dream

 

Η απαίτηση για σαφή, εξωτερικά επαληθεύσιμα «κριτήρια» που θα ξεχωρίζουν τη δομική ανάγκη από την προτίμηση προδίδει μια βαθιά προσκόλληση στον επιστημονικό θετικισμό (positivism).
Ωστόσο, η ανθρώπινη επιθυμία, δεν λειτουργεί με όρους ορθολογικής ταξινόμησης. Το ασυνείδητο δεν εκδίδει πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ούτε ιατρικές γνωματεύσεις. Όταν μιλάμε για μια «δομική ανάγκη» στο Power Exchange, δεν αναφερόμαστε σε μια στατική ιδιότητα που μπορεί να μετρηθεί σε ένα εργαστήριο ή να επικυρωθεί από μια εξεταστική επιτροπή «ειδικών».

Η αναζήτηση εξωτερικών κριτηρίων αποτελεί μια αμυντική στάση του εγώ (ego defense), το οποίο, μπροστά στην άβυσσο της επιθυμίας του Άλλου, ζητά μια γραφειοκρατική εγγύηση. Το υποκείμενο που ρωτά «πώς αποδεικνύεται;» στην πραγματικότητα ψάχνει έναν τρόπο να ελέγξει, να εξημερώσει και τελικά να εκλογικεύσει μια ορμή (Trieb) που από τη φύση της είναι άλογη, χαοτική και ανατρεπτική για την αστική καθημερινότητα. Η δομική ανάγκη δεν αποδεικνύεται εκ των προτέρων (a priori) μέσω κριτηρίων· εμφανίζεται εκ των υστέρων (α posteriori) μέσα από την υπαρξιακή εμπειρία και το ψυχικό κόστος της απουσίας της.

Ωστόσο, η ειδοποιός διαφορά είναι η εξής: η απουσία αυτών των στοιχείων δεν ακυρώνει την υπαρξιακή και ερωτική του συγκρότηση. Αν οι συνθήκες το απαιτήσουν, το υποκείμενο της προτίμησης μπορεί να επιστρέψει σε μια vanilla σεξουαλικότητα, νιώθοντας ίσως μια σχετική νοσταλγία ή ανία, αλλά χωρίς να υποστεί ψυχικό ακρωτηριασμό.

Αντίθετα, η «δομική ανάγκη» δεν είναι επιλογή· είναι υπαρξιακή επιταγή (existential imperative). Για το υποκείμενο (Κυρίαρχος/slave) που φέρει αυτή τη δομή, η Ανταλλαγή Ισχύος αποτελεί την ίδια τη συνθήκη δυνατότητας (condition of possibility) του ερωτισμού και της υποκειμενικότητάς του. Δεν πρόκειται για το «πώς» θα κάνει σεξ, αλλά για το «αν» μπορείς να υπάρξει αλλιώς.

Το υποκείμενο της δομικής ανάγκης δεν «επιλέγει» να υποταχθεί ή να Κυριαρχήσει, όπως δεν επιλέγει κανείς τη μητρική του γλώσσα· διαπιστώνει ότι αυτή είναι η μοναδική γλώσσα μέσω της οποίας μπορεί να μιλήσει το σώμα και το ασυνείδητό του.

Το δεύτερο σκέλος του ερωτήματος καταφεύγει στην έννοια του «αποκλειστικά θέματος αυτοπροσδιορισμού». Αυτή η διατύπωση αποτελεί την επιτομή της μεταμοντέρνας πολιτικής της ταυτότητας (identity politics), η οποία θεωρεί ότι η πραγματικότητα συγκροτείται αποκλειστικά από τις υποκειμενικές μας δηλώσεις. «Είμαι ό,τι δηλώνω πως είμαι».

Ενώ ο αυτοπροσδιορισμός είναι ένα πολύτιμο και αναγκαίο εργαλείο στο πεδίο των πολιτικών δικαιωμάτων και της κοινωνικής ορατότητας (προστατεύοντας τα άτομα από το στίγμα και την παθολογικοποίηση), αποτελεί μια ολωσδιόλου ανεπαρκή οντολογική συνθήκη. Η επιθυμία και η ψυχική δομή δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής διακήρυξης ή νομικού αυτοπροσδιορισμού.

Αν η Ανταλλαγή Ισχύος ήταν απλώς θέμα αυτοπροσδιορισμού, τότε το BDSM θα υποβιβαζόταν σε ένα ανώδυνο θεατρικό παιχνίδι του Σαββατοκύριακου, σε μια ταυτότητα (identity branding) που αγοράζεται και φοράει κανείς ανάλογα με τη διάθεση ή τη μόδα της εποχής. Αυτή είναι η μικροαστική μετουσίωση του kinky: η μετατροπή μιας σκοτεινής, οριακής και δυνητικά επικίνδυνης πρακτικής σε μια ασφαλή, ελεγχόμενη και πολιτικά ορθή δραστηριότητα αναψυχής.

Ο αυτοπροσδιορισμός βασίζεται στην αυταπάτη ενός κυρίαρχου, συνειδητού Εγώ που γνωρίζει απόλυτα τον εαυτό του και επιλέγει την ταυτότητά του. Το να δηλώνει κάποιο slave ή submissive επειδή το γοητεύει η ρομαντική αισθητική της παράδοσης, χωρίς να έχει τη δομική ανάγκη να εκχωρήσει τον έλεγχο της ύπαρξής του στον Άλλο, είναι μια επιφανειακή οικειοποίηση.

Η ρητορική που προσπαθεί να εξισώσει τη δομική ανάγκη με την προτίμηση ή τον απλό αυτοπροσδιορισμό δεν είναι αθώα. Στοχεύει στον «εκδημοκρατισμό» του BDSM με τον πιο ισοπεδωτικό τρόπο: μετατρέποντάς τον σε ένα ανοιχτό, τουριστικό θέρετρο, όπου ο καθένας μπορεί να περιηγηθεί χωρίς να πληρώσει το ανάλογο υπαρξιακό τίμημα. Είναι η προσπάθεια του vanilla στοιχείου να εισβάλει στο άβατο, απαιτώντας να αναγνωριστεί η καταναλωτική του περιέργεια ως ισοδύναμη με την επώδυνη, αδιαπραγμάτευτη αλήθεια εκείνων που «δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς».

Η φράση «το BDSM είναι για λίγους» δεν εκφέρει μια ηθική ή αξιολογική κρίση· δεν λέει ότι οι «λίγοι» είναι καλύτεροι ή ανώτεροι άνθρωποι. Εκφέρει μια δομική διαπίστωση. Όπως η ποίηση δεν είναι για όλους—αλλά για εκείνους που η γλώσσα τους πονάει και τους στοιχειώνει—έτσι και η ριζοσπαστική Ανταλλαγή Ισχύος είναι για εκείνους που η εξουσία και η υποταγή αποτελούν τον μοναδικό τρόπο για να παραμείνουν ψυχικά ζωντανοί.

Η διαπίστωση της ανάγκης αυτής δεν χρειάζεται εξωτερικά κριτήρια, πιστοποιητικά ή δηλώσεις πολιτικής ταυτότητας. Επικυρώνεται κάθε φορά που το υποκείμενο αφήνει πίσω του τις αστικές του ιδιότητες και αναμετράται, γυμνό και ανυπεράσπιστο, με την απόλυτη αλήθεια της επιθυμίας του.

Με την άδεια Του

de7

ΥΓ @DreamMaster ταπεινά Σας ευχαριστώ.

 

Συμφωνώ ότι αυτό είναι το θεμέλιο της τελευταίας αυτόνομης πράξης του υ/σ.

Όπως ακροθιγώς συζητήθηκε εδώ, δεν έχει καμία σχέση η ποιότητα της αναστολής κάθε ευχέρειας επιλογής του σκλάβου στο M/s με την αυτοκαταστροφική αέναη επιστροφή σε κακοποιητικές συνθήκες και καταστάσεις στη mainstream κοινωνία είτε πρόκειται για ενδοοικογενειακές ή προσωπικές σχέσεις είτε πρόκειται για άλλες κοινωνικές σχέσεις.

Πάνω στο δεύτερο μισό της πρότασης

αναρωτιέμαι για ποιο λόγο ο Κυρίαρχος θα προχωρήσει στην οποιαδήποτε συσχέτιση όπου θα αναγκάζεται να αναλάβει κάτι που αντιλαμβάνεται ως τεράστιο ηθικό και ψυχικό βάρος και συγκεκριμένα, κρατώντας τη διατύπωση του νήματος, τη φροντίδα και την καθοδήγηση του υ. Μια M/s συσχέτιση ορίζεται από την απόλυτη προτεραιότητα στην επιθυμία του Κυρίαρχου. Αν ο Κυρίαρχος αναγκάζεται για οτιδήποτε, τότε ποιο είναι το νόημα της συσχέτισης;

 

Εξαίρετο.

 

Η παρατήρησή σας είναι εξαιρετικά εύστοχη και εντοπίζει με ακρίβεια την εννοιολογική ασάφεια. Το «αναγκάζεται» προφανώς και έπρεπε να είχε τεθεί σε εισαγωγικά, καθώς η χρήση του ήταν καθαρά μεταφορική/δομική, αλλά λόγω τρεξίματος και πίεσης χρόνου παραλείφθηκαν. Θα το διορθώσω.

Συμφωνώ, λοιπόν, απόλυτα με την επισήμανση, η οποία αποκαθιστά την απαραίτητη εννοιολογική καθαρότητα στο νήμα.

Με την άδεια Του

de7

 

ευχαριστώ.

Με την άδεια Του

de7

 

Πάνω σε αυτή ακριβώς τη φράση, θα επισήμαινα και μια συζήτηση που είχε γίνει πριν μια ντουζίνα χρόνια, merci encore @de7 για το timetravel, με αφορμή αυτό:

Στο σεμινάριό του σχετικά με το άγχος (1962-1963) ο Λακάν διευκρινίζει ότι ο αληθινός στόχος του μαζοχιστή δεν είναι να προκαλέσει jouissance στον Αλλον αλλά να του παράσχει το άγχος του.​

Αυτό σημαίνει πως μολονότι ο μαζοχιστής υποτάσσεται στα βασανιστήρια του άλλου, μολονότι θέλει να υπηρετήσει τον Αλλον, ορίζει ο ίδιος τους κανόνες υποδούλωσης του.​

Κατά συνέπεια ενώ μοιάζει να προσφέρεται ως εργαλείο της jouissance του Αλλου στην πραγματικότητα εκθέτει την δική του επιθυμία στον Αλλον και έτσι του προκαλεί άγχος – για τον Λακάν το αληθινό αντικείμενο του Αγχους είναι ακριβώς η (υπερβολική) εγγύτητα της επιθυμίας του Αλλου.​

Σλαβόι Ζίζεκ, "Καλωσήρθατε στην Ερημο του Πραγματικού".



​

Είναι κάπως αποκρυσταλλωμένο ποιά είναι, σε γενικές γραμμές, τα ζητούμενα του ατόμου που αναγκούται σε θέση μαζοχιστή / υ / s, είτε με επίγνωση (ευκταίο) είτε ανεπίγνωστα.

Το ποιά θα είναι η αντίδραση / απάντηση σε αυτά από την μεριά του Κ ατόμου, δίνει και τον τόνο στη σχέση, αν μιλούμε για σχέση - καθ΄όσον για σέσιον και play η αλληλοεξυπηρέτηση εξυπηρετεί ή μη και επιβάλλεται από το εθιμικό του συναπαντήματος.

Θα ενοχλήσω ίσως λίγο εδώ, αν υπογραμμίσω ότι και η "παγερή αδιαφορία" εντάσσεται στο ρεπερτόριο των αντιδράσεων.

Θέλω να πω, μπορεί να είναι συζητήσιμο το αν η μη χρήση είναι χρήση, αλλά η "απλή" χρήση, χωρίς φροντίδα και καθοδήγηση, είναι σίγουρα χρήση.

Dream

 

Μπορείς να εξηγήσεις τι εννοείς με το "τραύμα";

 

@DreamMaster
Σας ευχαριστώ για το timetravel· θυμίζει με τον καλύτερο τρόπο ότι η αλήθεια της Ανταλλαγής Ισχύος δεν ψειρίζεται, αλλά επικυρώνεται στην υπαρξιακή αναμέτρηση.

Ευχαρίστως.
Όταν αναφέρομαι στη λέξη «τραύμα», δεν εννοώ επ' ουδενί μια κλινική παθολογία, που κουβαλάει κανείς από το παρελθόν του και ψάχνει να το γιατρέψει μέσα από το BDSM.

Όταν αναφέρομαι στο «τραύμα» τοποθετούμαι καθαρά φιλοσοφικά. Πρόκειται για τη θεμελιώδη οντολογική ρωγμή του Georges Bataille (la blessure): το σημείο όπου η ψευδαίσθηση του αστικού, ασφαλούς Εγώ ραγίζει μπροστά στην άβυσσο της επιθυμίας. Αυτό το βάρος της ύπαρξης ο μικροαστικός vanilla κόσμος το απωθεί έντρομος, ενώ στο BDSM μετατρέπεται σε πράξη.

Με την άδεια Του

de7

 

Πώς είσαι σίγουρη ότι επαληθεύεται αυτός ο ισχυρισμός; Θα έλεγα ότι πρόκειται για ψυχαναλυτική εικασία, στην καλύτερη των περιπτώσεων.