Ρατσισμός και BDSM

Θα έλεγα ότι στην Ελλάδα το αν και πώς μπορούμε να κάνουμε BDSM, στον πολύ περιορισμένο βαθμό που ορίζεται εξωγενώς, δεν ορίζεται από τα πατερικά κείμενα της Ορθοδοξίας και τα ψυχοδιανοητικά ασύμβατα που σίγουρα βρίσκει κανείς εκεί αν ψάξει, αλλά από το νόμο. Ο οποίος νόμος αναγνωρίζει τη συναίνεση, όχι ως προς BDSM αλλά ως προς ελαφριές σωματικές βλάβες (αρ. 308 του ΠΚ) και μέχρι ενός σημείου. Αν φτάσει μια BDSM υπόθεση στα δικαστήρια, αν καταλαβαίνω σωστά το θέμα, κρίνεται η σωματική βλάβη και η συναίνεση και σε κάθε περίπτωση το δικαστήριο δεν ασκεί ηθική κρίση πάνω στα συμβάντα που τέθηκαν υπόψη του.

Εσείς που γνωρίζετε, όσοι γνωρίζετε και αν, μπορείτε να αντιπαραβάλλετε με το τι ισχύει σε μουσουλμανικές χώρες και αν είναι το ίδιο, αν δηλαδή εσείς θα πηγαίνατε εκεί να κάνετε BDSM υποκείμενοι στον εκεί ισχύοντα νόμο. Έχω την εντύπωση ότι εκεί ο νόμος κυρίως ηθική αξιολογική κρίση κάνει, ότι η εφαρμογή του δεν είναι ενιαία για να μην πω ότι είναι απρόβλεπτη και εξαρτάται κατά πολύ από τις συνθήκες και τις περιστάσεις, ενίοτε προνεωτερικές, και ότι οι ποινές για την παραβίασή του μπορεί να είναι από λίγα χρόνια φυλακή ως θάνατος και είναι σε σημαντικό βαθμό απρόβλεπτες.

Κατά τα λοιπά, εγώ είμαι ασύμβατη με τα πατερικά κείμενα της Ορθοδοξίας επειδή είμαι φιλόζωη, ενώ σύμφωνα με τα κείμενα αυτά οι άνθρωποι έχουν ψυχή, τα ζώα έχουν ζωή. Θεωρώ πάντως ότι το κρίσιμο για τον καθένα είναι τι απάντηση δίνει στο ερώτημα αν υπάρχει ζωή μετά θάνατο και από αυτό εξαρτάται η σχέση του με τη θρησκεία, αν θα είναι τυπική δηλαδή, στη βάση της γενικής παιδείας που έχει λάβει από το σχολείο και η οποία πέρα από μερικές στοιχειώδεις προτροπές δεν απαγορεύει κάτι που ούτε βλάβη συνιστά ούτε άλλους βλάπτει ή πιο βαθιά και ουσιαστική. Ατομικό δικαίωμα είναι η θρησκεία στην Ελλάδα, σε κάθε περίπτωση.

Το επιχείρημα "όλες οι θρησκείες ίδιες είναι" που επιστρατεύτηκε σε μια προσπάθεια να αποσειστεί το αυτονόητο, ότι το Ισλάμ δεν έχει θέση στο φόρουμ, που υποστήριξε ένα μέλος, μετά από συνεχή ακραία πίεση επί δεκάδες ποστ που είχε δεχτεί, με χαρακτηρισμούς, με τακτικισμούς και με χίλια δύο, απλά δεν ισχύει. Ακόμα και με ίδια καταγωγική μήτρα, διαφέρουν τουλάχιστον ως προς τις μεθόδους διάδοσης και επιβολής και ως προς τη διείσδυση στην καθημερινότητα, την αστυνόμευση και την υποχρέωση συμμόρφωσης.

Το υποστηρικτικό αυτού επιχείρημα ότι απότυχε η χριστιανική θρησκεία επειδή δεν παρατηρούμε το "αγαπάτε αλλήλους" επίσης είναι έωλο, διότι αν τα ιδεώδη του χριστιανισμού που είναι, πράγματι, η αγάπη και η συγχώρεση δεν επικράτησαν, ποιας άλλης ουτοπίας τα ιδεώδη επικράτησαν, γνωρίζουμε καμία που να τα πήγε καλύτερα; Διότι ως μηχανισμοί και εποικοδομήματα και ο χριστιανισμός επικράτησε και άλλες ουτοπίες τα ψιλοκατάφεραν.

Το "θόλωμα των νερών" με υπερ-πληθώρα στοιχείων θα μπορούσε να βοηθήσει, αλλά πατούσε σε σαθρή βάση, ενώ η τελευταία διαφυγή, που είναι πάντα, τι άλλο; οι προσωπικές επιθέσεις, λειτουργεί μόνον όταν αυτές προκαλούν κάποιο ενδιαφέρον στον αποδέκτη, αυτό μπορεί να συμβαίνει κάπως στην αρχή αλλά δεν είναι μόνιμο.

Μα, ναι, προφανώς. Σε αυτό συμφωνούμε όλοι, εξαρχής μάλιστα. Και για αυτόν τον λόγο το νήμα αυτό είναι το χειρότερο, το πιο πικρό, το πιο υποβολιμιαίο που έχει ανοιχτεί ποτέ από καταβολής φόρουμ. Διότι ανοίχτηκε για να παρενοχλήσει και να αποκλείσει ενεργά και με άποψη μέλη του φόρουμ με απρόκλητες επιθέσεις και κατηγορίες που έτσι και αλλιώς δεν είναι στο χέρι κανενός να απευθύνει.

 

Η παρέμβασή σας εισάγει όντως μια απαραίτητη δικλείδα ασφαλείας στη συζήτησή μας σε αυτό το νήμα. Αναδεικνύει με ακρίβεια πώς ο μεταμοντέρνος, απόλυτος σχετικισμός επιστρατεύεται ως στρατηγική ρητορικής υπεκφυγής για να θολώσει τα νερά της συλλογικής ευθύνης, μετατρέποντας μια βαθιά πολιτική και υπαρξιακή θέση σε μια ακίνδυνη, ιδιωτική υπόθεση — έναν ιδιότυπο εννοιολογικό ολοκληρωτισμό.

Όταν ο κανονιστικός λόγος εργαλειοποιεί τη «συμπερίληψη» για να ακυρώσει κάθε δομικό όριο, επιβάλλει μια ισοπεδωτική ομογενοποίηση. Αναιρώντας τις ποιοτικές διακρίσεις, η κρατούσα νοοτροπία μεταβάλλεται σε έναν εννοιολογικό αυταρχισμό, όπου η ημιμάθεια οχυρώνεται πίσω από το «δικαίωμα στην άποψη». Συζητάμε για την Ανταλλαγή Ισχύος και την περιφρούρηση ενός ασφαλούς καταφυγίου (sanctuary) απέναντι στην ξενοφοβική, ρατσιστική, ομοφοβική, διείσδυση. Αυτή είναι μια θέση δομική. Η προσπάθεια να αναχθεί μια τέτοια υπαρξιακή συνθήκη σε ένα στεγνό, γραφειοκρατικό checkbox «ιδιωτικής συμφωνίας δύο ενηλίκων» αποσκοπεί στο να την καταστήσει ακίνδυνη. Αν ένας συσχετισμός εξουσίας απογυμνωθεί από το βάθος του, παύει να αποτελεί απειλή για το κυρίαρχο παράδειγμα και εξουδετερώνεται ως μια ακόμη απονευρωμένη έκφανση της συμβατικής κανονικότητας.

Το πιο ζωντανό τεκμήριο αυτής της στρατηγικής προσφέρεται από τις απόψεις που επιχειρούν να αναλύσουν τον χώρο M/μας μέσα από το ψυχρό, γραφειοκρατικό πρίσμα του Ποινικού Κώδικα. Η πρόσφατη τοποθέτηση που ισχυρίζεται ότι μια «BDSM υπόθεση» στα δικαστήρια κρίνεται αναγκαστικά με βάση το άρθρο 308 του ΠΚ περί «ελαφράς σωματικής βλάβης» και τα όρια της συναίνεσης σε αυτήν, αποκαλύπτει μια βαθιά εννοιολογική άγνοια.

Πρόκειται για την απόλυτη ταύτιση ολόκληρου του BDSM αποκλειστικά με το S/M. Θεωρεί δεδομένο ότι κάθε BDSM δυναμική περιλαμβάνει απαραίτητα πρόκληση σωματικού πόνου, τραυματισμού ή υλικής φθοράς, παραβλέποντας παντελώς την οντολογία του TPE (Total Power Exchange) ή ενός αυστηρού D/s, όπου το διακύβευμα δεν είναι η σωματική τροποποίηση εντός μιας «σκηνής», αλλά η ολική μεταβίβαση της αυτονομίας.

Οι συσχετισμοί που δεν βασίζονται στο S/M δεν έχουν καμία ανάγκη από ποινικούς κώδικες και νομικά άρθρα περί σωματικών βλαβών. Η ουσία τους βρίσκεται στην εσωτερική αρχιτεκτονική της Iσχύος, όχι στην υλική ανταλλαγή ερεθισμάτων. Η προσέγγιση αυτών των συσχετισμών με όρους lifestyle συμβατότητας (όπως το να εξισώνεται η θρησκευτική κριτική ή η υπαρξιακή αναγκαιότητα με τη φιλοζωία ή τις σχολικές εγκυκλίους) αποκαλύπτει την πλήρη αδυναμία κατανόησης του βάθους των δομικών εποικοδομημάτων.

Μπροστά στην αδυναμία της κοινής συνείδησης να αναμετρηθεί με τη δομική πατριαρχία και την κουλτούρα βιασμού που αναπαράγεται αυτοφυώς εντός του δικού Μ/μας παραδείγματος —όπως καταδείχθηκε παλαιότερα με το συγκεκριμένο τεκμήριο του μέλους που αναρωτιόταν για το πόσο «παρά φύσει» είναι ο κλασικός βιασμός ως επικράτηση του ισχυρού— επιστρατεύεται διαχρονικά η στρατηγική του γεωπολιτικού αποπροσανατολισμού.

Η ρητορική ερώτηση για το τι ισχύει στις μουσουλμανικές χώρες και η σύγκριση των ποινικών συστημάτων αποτελεί έναν κλασικό ναρκισσιστικό μηχανισμό προβολής. Κατασκευάζεται ο «βάρβαρος Άλλος» (othering) προκειμένου να νομιμοποιηθεί μια ψευδαισθητική δυτική ανωτερότητα και να αποφευχθεί η συστημική αυτοκριτική. Η εργαλειοποίηση του φεμινιστικού αγώνα ή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον κανονιστικό λόγο για τη δικαιολόγηση ξενοφοβικών ανακλαστικών, την ίδια στιγμή που εθελοτυφλούμε μπροστά στα εγχώρια ποσοστά κακοποίησης, αποτελεί τη βαθύτερη προσβολή προς τα ίδια τα θύματα.

Όταν αυτή η μεθοδολογική ένδεια αποκαλύπτεται, η επιστράτευση της κυρίαρχης ρητορικής μέσω του «αχυράνθρωπου» (strawman fallacy) είναι νομοτελειακή: η κριτική απέναντι στις οριζόντιες γενικεύσεις βαφτίζεται κακόβουλα ως «ανοχή στη βία».

Αυτό M/μας φέρνει στο κρίσιμο ερώτημά σας: Πώς σταματά αυτή η διείσδυση που επιχειρεί να τρυπώσει παντού;

Η διείσδυση σταματά μόνο όταν καταστήσουμε σαφές ότι: Οι μεθοδολογικές απλουστεύσεις δεν αποτελούν «δικαίωμα στην άποψη» και οφείλουν να αποδομούνται δομικά, χωρίς υποχωρήσεις μπροστά σε συναισθηματικούς εκβιασμούς περί «πικρίας».

@margarita_nikolayevna Θα με διέφερε πολύ η γνώμη σας για τα παραπάνω.

Με την άδεια Του

de7

 

@de7 σας ευχαριστώ για την απάντηση καθώς και για την ερώτησή σας η οποία μου δίνει την ευκαιρία να εκφράσω κάποιες σκέψεις (ίσως όχι τόσο συντεταγμένα καθώς είμαι κι εγώ ακόμη σε μια φάση περισυλλογής επί των θεμάτων αυτών). Θα μου επιτρέψετε να φύγω από το επιμέρους (BDSM) και να επικεντρωθώ στο γενικό και να επιστρέψω στο επιμέρους στη συνέχεια.

Από το «πρόταγμα» ή την αρχή του Διαφωτισμού για την ελευθερία του ατόμου και τη χρήση της γνώσης και της κριτικής σκέψης ως μέσα για να κατανοήσει τον κόσμο και να επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό τη μοίρα και τη ζωή του περάσαμε στις αρχές και τα προτάγματα της αστικής κουλτούρας ( ; )/ ηθικής αλλά και τη μετανεωτερική εποχή.

Όπως είναι φυσικό και αναμενόμενο αυτές οι αφετηρίες υποβλήθηκαν σε ώσμωση, μπολιάσματα, μεταλλάξεις και μετουσιώσεις. Εξάλλου η ηθική/κουλτούρα δεν ήταν ποτέ κάτι ιστορικά σταθερό, ανέκαθεν υπήρξε μεταβλητή, με πολιτισμικές επιρροές, αλλά πάνω από όλα χειραγωγίσιμη με ποικίλους «στρατηγικούς στόχους» από πάσης φύσεως μηχανισμούς εξουσίας.

Θα έλεγα, όμως, (κι εδώ αρχίζουν οι σκέψεις που προανέφερα και που επεσήμανα ότι τις καταθέτω κάπως ακατέργαστες) ότι από την ελευθερία του ατόμου και την απόρριψη της μοιρολατρικής αποδοχής του μέλλοντος/πεπρωμένου, βρισκόμαστε σε μια φάση στρεβλής αντιμετώπισης του ατόμου ως υπερανθρώπου όπου και για το οποίο όλα είναι δυνατά, όλα εφικτά (άρα τι μένει; Η ατομική προσπάθεια και ευθύνη μόνο), όλα ανοιχτά, όλα υποκείμενα σε ατομικές ερμηνείες (υποκειμενισμός; ) και άρα όλα σχετικά (ο ακραίος σχετικισμός που αναφέρετε). Επομένως τίποτα δεν μπορεί να αξιολογηθεί, δεν υπάρχει καλύτερο/χειρότερο, λειτουργικό/μη λειτουργικό. Δεν υπάρχουν πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά.

Αυτό, φυσικά, κουμπώνει με κυρίαρχες ιδεολογίες που εξυπηρετούν το κυρίαρχο οικονομικό μοντέλο (ενδεικτικά μότο και νοοτροπίες: αμερικάνικο όνειρο, live your myth κλπ κλπ) και άρα η στρατηγική χειραγώγηση δεν θα μπορούσε να λείπει.

Να σημειώσω εδώ ότι θεωρώ ουτοπικό ο οποιοσδήποτε από εμάς να πει ότι είναι εντελώς απαλλαγμένος και ανεπηρέαστος από τα ανωτέρω – δεν γεννιόμαστε ούτε ζούμε εν κενώ.

Είναι αναπόφευκτο να επηρεαστούμε στη σκέψη μας ακόμη και τις καλύτερες των προθέσεων να έχουμε. Είναι εξουθενωτικό πνευματικά και ψυχικά να αναλύεις και να (ανα)στοχάζεσαι κάθε ώρα και στιγμή πάνω σε όλα άρα ανθρώπινο να υιοθετείς πράγματα που ακούς και επικρατούν στη δημόσια σκέψη, λόγο και διάλογο κλπ Είναι τρομερά δύσκολο να εντοπίζεις κάθε φορά πού σε πάει κάθε παραδοχή που κάνεις.

Ωστόσο, -στο μέτρο που μπορούμε και αντέχουμε κάθε φορά -, θεωρώ ότι αν θέλεις να είσαι σκεπτόμενος άνθρωπος θα πρέπει να βάζεις στη βάσανο της σκέψης και της λογικής τα πράγματα (ή όσα μπορείς). Και σε αυτό το πλαίσιο να βλέπεις ότι ο ακραίος σχετικισμός το μόνον που κάνει είναι να παράγει μια πνευματική και υπαρξιακή σούπα (στασιμότητα και αδιέξοδο), την πλήρη παράλυση να αξιολογήσεις και να σταθείς κριτικά απέναντι στη λαίλαπα του προσωπικού εκμηδενισμού. Είναι παράγωγα των προαναφερθέντων επικρατούσες (επικρατέστατες) νοοτροπίες και θέσεις του τύπου: «η δική μου/το δικό μου»… Και εδώ – για να επανέλθω στην αφετηρία μας και στο αντικείμενο του παρόντος φόρουμ- εντάσσεται και «το δικό μου BDSM». Αλλά και το «η δική μου αλήθεια». Που προφανώς, όπως έχω υποστηρίξει πολλές φορές, κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Αλλά το ολίσθημα στην παραδοχή ότι «η δική μου αλήθεια» είναι η μόνη και αποκλειστική και οντολογικά υπαρκτή χωρίς καμία απολύτως βάσανο σκέψης και διαλόγου (ανοίγματος προς τον Άλλο) είναι εύκολο αλλά εξαιρετικά επικίνδυνο. Γιατί από-μονώνει. Και τότε δεν υπάρχει πια καμία δυνατότητα να κάνεις reality cross -–check. Και τότε είναι πάρα πολύ εύκολη η μαζικοποίηση, η ομογενοποίηση (η βασιλική οδός προς τον ολοκληρωτισμό) και άρα η χειραγώγηση. Γιατί έχουν πέσει όλες οι γέφυρες και οι δυνατότητες να δεις ο,τιδήποτε πέρα σένα (αυτιστισμός όχι με την ιατρική έννοια βεβαίως, είμαι ανοιχτή σε προτάσεις για καλύτερη χρήση όρου), να ανοιχτείς στους άλλους, να ρωτήσεις, να ζητήσεις βοήθεια.

Και επειδή θεωρώ ότι πλάτιασα πάρα πολύ και για να επανέλθω στο επιμέρους (BDSM) όπως ανέφερα αρχικά: οι συλλογικές αρχές και αξίες μιας κοινότητας όπως αυτή εδώ (του ασφαλούς καταφυγίου όπως το ονομάζετε @de7 ) προφανώς και υπόκεινται αέναα σε κριτική και βελτιώσεις και αναβάθμιση κλπ, ωστόσο προσφέρουν τη δυνατότητα να συν-υπάρξουμε, να κάνουμε άνοιγμα προς τους άλλους, να ρωτήσουμε, να βοηθηθούμε, να σπάσουμε το υπαρξιακό αδιέξοδο στο οποίο όλοι έχουμε βρεθεί και βρισκόμαστε κατά καιρούς. Την απο-μόνωση. Να ελέγξουμε αυτό το αίσθημα του «μήπως κάτι δεν πάει καλά με μένα/αυτό που ζω;». Ναι, με κριτική στάση και δια-φωνίες πάντα, με σεβασμό στο προσωπικό βίωμα… αλλά ας μην καταλύσουμε κάποιες από τις ελάχιστες δυνατότητες και ευκαιρίες που μας απομένουν να συν-υπάρξουμε με (τους) άλλους ανθρώπους, να κάνουμε άνοιγμα στους άλλους και τον Άλλο (το κεφαλαίο όχι με την bdsmικη χρήση του όρου), να σχετιστούμε…

 

Το "η δική μου αλήθεια" είναι σολοικισμός, δεν στέκει ως έκφραση. Ο καθένας εφόσον το επιθυμεί καταθέτει τη γνώμη του, την ερμηνεία του, την άποψή του, την οπτική του, το σχόλιο του. Δεν έχει ο καθένας την αλήθεια του. Αν είχε ο καθένας την αλήθεια του θα έμενε σε αυτήν, ακόμα και για συναισθηματικούς λόγους, και δεν θα ενδιαφερόταν να τη συζητήσει με κανέναν διότι συζήτηση σημαίνει την από κοινού αναζήτηση της (σκέτης) αλήθειας, όχι της "αλήθειας" του ενός και του άλλου.

Ας δει ο καθένας για τον ίδιο πόσο τον αφορά το παραπάνω. Και πόσο τον καθρεφτίζει.