Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Αυτό ισχύει   

Σωστά και αυτό κάνει ακόμα μεγαλύτερη την αξία της κοινότητας που "αγκαλιάζει" το άτομο.
Σας ευχαριστώ ιδιαίτερα για την ωραία συζήτηση  

 

Το "δεν μπορώ αλλιώς" είναι η αίσθηση που υ και σ άτομα βιώνουν κατά την διάρκεια της πανίσχυρης ενεργειακά σύνδεσης Κ/υ.
Δεν είναι θεωρία, είναι βίωμα χειροπιαστό.
Σαν θεωρία ή σαν κανόνας δεν έχει καμία αξία αν δεν βιώνεται στην καθημερινότητα. Με λίγα λόγια αν νιώθεις ότι μπορείς και αλλιώς δεν είσαι σε θέση υποταγής.

Συχνά απόπειρες Κ/υ σε κάθε κατηγορία ελέγχου καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα γιατί η θεωρία μένει στην θεωρία. Γίνεται μια αυθυποβολή του "πρέπει" να νιώθεις έτσι, χωρίς όμως να υπάρχει ή ισχυρή αυτή ενέργεια της Κυριαρχίας πάνω σου. Και τότε είναι ό,τι πιο ψυχοφθόρο όπως κάθε πράξη που δεν φτάνει την βάση της θεωρίας.

Γιου κεν και παρακέν αλλιώς αν δεν μπορείς να καλύψεις αυτήν την ανάγκη σου από το να βάζεις τον εαυτό σου σε ένα ρόλο.

Και δεν είναι μια ανάγκη που μπορείς να καλύψεις μόνη/ος σου με ένα δήθεν μάστερ και ντομ σαν γκεστ σταρ στο γονάτισμά σου.

Για όσα υ και σ ζείτε τις θέσεις σας επί της ουσίας, είστε σε θέση απόλυτης πληρότητας.. Ω ζήστε το ανελέητα!.. Αλλά για τα αδέσποτα είναι μια δύσκολη αναζήτηση και ο πήχης είναι πολύ ψηλά. Είναι το όλα ή τίποτα. Χρειάζεται να βιώνεται πέρα από καύλα και συναίσθημα το "δεν μπορώ αλλιώς", σε βαθιά φυσική ανάγκη που ελευθερώνεται και εκπληρώνεται σε ολοκλήρωση.

Απ όσα έχω ζήσει και έχω δει δεν υπάρχουν μεσοβέζικοι δρόμοι. Αν δεν φτάνει εκεί, στο δεν μπορώ αλλιώς, δεν είναι πάρα μια σπατάλη ζωής, ένα χάσιμο χρόνου που μόνο σαν πάθημα - μάθημα εξυπηρετεί.

Τα υ και τα σ είμαστε πλάσματα του ηδονισμού. Η χαρά και η απόλαυση είναι state of mind, είναι η Κύρια κατεύθυνση της αντίληψης μας. Σε ό,τι μας ανοίγει σε αυτή την κατεύθυνση μας κάνει και για όσο είμαστε καλά σε αυτό η ψυχή μας παίρνει από αυτό. Είναι στην φύση μας η αναγκαιότητα να δινόμαστε με τα μπούνια, μόνο έτσι παίρνουμε γεύσεις και ποιότητες υψηλών αισθήσεων.

Το γονάτισμα σαφώς και παραμένει μια ανάγκη αλλά είναι αισθητικά αυστηρά επιλεκτική και απωθείται από τα ημίμετρα και τους ρόλους. Δεν αρκεί η παναγιώταινα σε αυτό το σπορ.

Με λίγα λόγια εντός θέσης υποταγής δεν μπορείς αλλιώς και δεν γίνεται αλλιώς, η πορεία σου είναι η παράδοση ελέγχου και ιδιοκτησίας.

Αξίζει να ειπωθεί και το εκτός θέσης, όπου τα πράγματα κάπως αλλάζουν. Οι επιλογές να χαρείς και να απολαύσεις την ζωή σου με αλήθεια και ουσία προφανώς και υπάρχουν εντός και εκτός βδσμ. Η πορεία σου είναι ο ηδονισμός.

Στα πέριξ έχω δει ανθρώπους είτε να ταλαιπωρούνται και να μαραζώνουν στα δήθεν Κ/υ, είτε να απομονώνονται απογοητευμένοι και να κλείνουν την πόρτα της απόλαυσης. Να γίνεται το βδσμ τελικά μια τραυματική εμπειρία.

Διαφωνώ κάθετα με αυτήν την στάση ματαιότητας. Το βδσμ ανοίγει δρόμους. Αν είσαι σε αδιέξοδο αδικείς τον εαυτό σου, όσα έζησες και όσα είσαι.

Μένουμε σε τροχιά ηδονισμού και αυθεντικότητας.. αυτό είναι το μόνο αλλιώς που και το αξίζουμε και το δικαιούμαστε. Η αναζήτηση σου για το "δεν μπορώ αλλιώς" γονάτισμα, μπορεί να είναι ένα μαγικό ταξίδι που αξίζει να ζήσεις και να γνωρίσεις υπέροχους κόσμους – ανθρώπους - στιγμές.

 

Αληθινό, ρεαλιστικό, ατόφιο. Εξαίσιο.

 

!!!!!
   

 

Με χαρά σε αναμονή για τα σχόλια σας.

 

Κρατάω αυτό: Μόνο οι αποδημήσαντες εις Κύριον δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

Τούτου λεχθέντος: Το "άντε και μπορώ μετά κόπων και βασάνων αλλιώς" συνορεύει με συναισθηματική/ψυχική/σεξουαλική/βιολογική επιβίωση και μπορεί η επιβίωση να είναι αυτοσκοπός κάθε ζώντος οργανισμού, αλλά από μόνη της δεν είναι αρκετή· πολλώ δε μάλλον για πλάσματα με συνείδηση της ύπαρξής τους, όπως εμείς, καλή ώρα.

Και μπορεί η ζωή να τραβάει την ανηφόρα με σημαίες, αλλά χρειάζεται και τα ρημάδια τα ταμπούρλα.

Kudos, κωλόγαυρε!

 

Τι ωραίο νήμα! Να είσαι καλά που πήρες το χρόνο να ανοίξεις αυτή τη συζήτηση!

Μερικές σκέψεις παρακάτω όπως θα σημείωνα στη σελίδα του βιβλίου - και θα χαρώ πολύ να συνεχίσουμε το διάλογο  

Κατανοώ ότι το κείμενο θέλει να πάρει συγκεκριμένα τη σκοπιά της ψυχοσεξουαλικής συγκρότησης, αλλά γίνεται αυτό? Γίνεται να απομονωθεί σε αυτό το βαθμό η ψυχοσεξουαλική συγκρότηση από τις ιστορικές, κοινωνικές και ταξικές συνθήκες?

Μπορεί όμως? Τρία σενάρια υποθέτω ισχύουν: μπορεί να επιστρέψει ανέπαφος, μπορεί να μην επιστρέψει ανέπαφος, μπορεί να επιστρέψει *θεωρώντας* ότι έμεινε ανέπαφος. Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ πως κάποιος μπορεί να μείνει εξ'ολοκλήρου ανέπαφος από μία εμπειρία που είναι αντίθετη (στην ουσία της) με αυτό που αποκαλεί το κείμενο "την κανονιστική δομή του εγώ του"

Ενώ παρακάτω έχει δωθεί μία παραπάνω εξήγηση για το τι αναφέρεται εδώ ως τραύμα κρατάω αυτή τη πρόταση σαν ένα ακόμα λόγο που (εγώ θεωρώ) ότι είναι δύσκολο να συζητηθεί αυτό το θέμα εκτός των ιστορικών/κοινωνικών κλπ πλαισίων γιατί απομονώνει την προδιαγραφή σε μία πολύ συγκεκριμένη συνθήκη (ή ηλικία). Η επιθυμία δεν είναι στατικό αντικείμενο.

Χωρίς να υπάρχει κάποια αντίρρηση εδώ, αυτά τα υποκείμενα, τι τα διαμόρφωσε? Είχαν όλα τις ίδιες πρώιμες εγγραφές επιθυμιών (κλπ) ή υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που παράγουν ή που συμμετέχουν στην παραγωγή τέτοιων υποκειμένων?

Τραγική γιατί?

Οπότε υπάρχει εδώ μία παραδοχή ότι ενώ ο βανιλα μπορεί να έρθει σε επαφή (με το κινκ για παράδειγμα που αναφέρεται παραπάνω) και να μείνει ανέπαφος, αυτό με το οποίο έρχεται σε επαφή δεν μένει ανέπαφο?

Την ίδια μοίρα έχουν όμως και τα κλειστά/στατικά συστήματα - οπότε υπάρχει μία ενδιάμεση ισορροπία στη θεωρία συστημάτων μεταξύ των δύο τύπων διάλυσης.

Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο εδώ: η αξίωση της απάλειψης των 'σκληρών' πτυχών του χώρου, δεν είναι έρχεται μόνο από τους βανίλα. Υπάρχουν πολλές τέτοιες αξιώσεις από πολλές προς πολλές μεριές. Αντίστοιχα, υπάρχει (κατά τόπους και κατά καιρούς) η αξίωση της απάλειψης των 'ελαφριών' ας πούμε, πτυχών του χώρου, που φυσικά είναι πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί και άρα έχουμε γενικά μία κατανομή η οποία κινείται, ανάλογα με το ιστορικό, κοινωνικό (κλπ) πλαίσιο είτε προς τη μία μεριά είτε προς την άλλη. Σίγουρα όμως, η κατανομή, κινείται.

Είτε είναι σαφές στους βανιλα είτε όχι, όλες οι σχέσεις είναι σχέσεις ανταλλαγής εξουσίας. Το BDSM όμως, είναι η πράξη του (κυρίως) και λιγότερο η "θεωρία" του. Μου είναι δύσκολο λοιπόν να κατανοήσω πως, αν/όταν υπάρχει αυτό το αίτημα από αυτά τα υποκείμενα, μπορεί να επηρρεάσει την πράξη, στην πραγματικότητα. Η ερώτηση εδώ λοιπόν είναι ίσως, θεωρούμε ότι υπάρχει μία θεωρητική ""επίθεση"" ή άμβλυνση ή θεωρούμε ότι έχει και πρακτικά αποτελέσματα?

Φυσικά αυτή η πρόταση είναι απόλυτα θεωρητικά σωστή. Στην πράξη όμως, το BDSM δεν είναι ένα μαγαζί που θα αλλάξει τη διακόσμηση, θα βάλει και λαουντζ μουσική, και θα αρχίσουν να μπαίνουν μέσα οι θείες (τιμή και δόξα) με τα Β52. Ο χώρος, θεωρώ, πάντα πολύ οργανικά είτε πέταγε έξω άτομα που δεν έπρεπε να είναι στο χώρο, είτε διπλωνόταν και αναδιπλωνόταν για να μείνει ανέπαφος από τα διάφορα σπαικ ποπ κουλτούρας και τον κόσμο που ξέβραζαν κατά καιρούς. *'Ομως* και ίσως το πιο σημαντικό από όλα - μέσα στα κύματα των 50 αποχρώσεων του Γκρι βρήκαν το χώρο και "βανίλα" που δεν ήταν της 'ψυχοδομής' βανίλα, αλλά ήταν οι εγκλωβισμένοι των μικροαστικών δομών στις οποίες μεγάλωσαν και λίγο από εδώ λίγο από εκεί, λίγο ένα καβλοβιβλίο, λίγο ένα καβλοφόρουμ, τους βοήθησαν και βρήκαν κομμάτια του εαυτού τους που δεν ήξεραν ότι είναι εκεί, και ελευθερωσαν κομμάτια της ψυχής τους που θεωρούσαν νεκρά που θα έλεγε και ο Γιουνγκ (δεν ξέρω τι θα έλεγε ο Γιουνγκ αλλά νομίζω κάτι τέτοιο). Αν πούμε λοιπόν ότι αυτοί οι "τύποι" βανίλα εξαιρούνται από την γενική θέση του κειμένου, τότε ήδη δεν μιλάμε για "λίγους" πλέον, αλλά για πάρα πάρα πολλούς εγκλωβισμένους.

Νομοτελειακό τέλος όλων των πραγμάτων στο late stage capitalism ΚΑΘΟΣΟ αν το έχουμε και δεν μας παράγει (λεφτά ή κάτι) τι να το κρατήσουμε να το κάνουμε - και πέρα από το χιούμορ, το αναφέρω και ως ένα ακόμα λόγο που οι παράμετροι που ανέφερα στην αρχή θεωρώ είναι πολύ σημαντικές για να παραμείνει μόνο η ψυχοσεξουαλική δομή, γιατί (και πάλι) αυτά τα υποκείμενα έχουν παραχθεί από αυτές κλπκλπ και είναι και τα ίδια υποκείμενα που έχουν εσωτερικεύσει τις παρασιτικές αυτές πρακτικές του καπιταλισμού.

Αυτή η διαπίδωση, όμως, δεν πρέπει να λειτουργεί ως δικαιολογία για να φτιάξουμε ένα κλειστό κλαμπ, ούτε ως ένας φοβικός μηχανισμός για να προστατέψουμε τον χώρο από τη βανίλια επιρροή (ΥΓ δεν λέω ότι το κείμενο λέει κάτι τέτοιο, απλά συνεχίζω την ροή της σκέψης μου). Δεν πιστεύω ότι η επιθυμία είναι μία ακίνητη, απαράλαχτη ""βιολογική μοίρα"" αφού στην πραγματικότητα το υποκείμενο είναι πάντα κοινωνικό/ιστορικό κλπ και θα πάρει το σχήμα του (και) από τις κυρίαρχες δομές εξουσίας, τις ταξικές συνθήκες και τις κοινωνικές επηρροές.

Η εντύπωσή μου για τον Georges Bataille και τον ορισμό του τραύματος ως μια οντολογική ρωγμή θεωρούσα ότι αναφερόταν στην "καθολική μοίρα της ανθρωπότητας" και όχι σε κάποιο χαρακτηριστικό μίας συγκεκριμένης ομάδας αλλά λόγω του περιορισμού των γνώσεων μπορεί να κάνω λάθος, αλλά το πιο σημαντικό για εμένα είναι το παρακάτω. Και με το παρακάτω εννοώ κυρίως το τι συμβαίνει και ποια συζήτηση ανοίγει μετά την διαπίστωση (ότι το BDSM είναι για λίγους κλπ).

Αν δούμε την κατάσταση με όρους Γκράμσι (που θεωρώ πολύ σημαντικό στοιχείο ακριβώς επειδή έχουμε να κάνουμε με δομές), αυτή η αμυντική (έστω) στάση περιχαράκωσης θυμίζει την περίοδο του μεταίχμιου: εκεί που η παλιά, συμβατική δομή πεθαίνει (ή πρέπει να πεθάνει), αλλά η νέα, απελευθερωτική μορφή δεν έχει καταφέρει ακόμα να γεννηθεί. Είναι πάρα πάρα πολύ σημαντικό λοιπόν η νέα δομή - κοινωνική κλπ - να *υπάρχει*.

Αν το BDSM αντιμετωπίζεται σαν ένα προστατευμένο καταφύγιο για λίγους (τους όποιους λίγους) τότε μήπως κινδυνεύει να αυτοακυρωθεί και μετατραπεί από χώρο ανατροπής σε άλλη μια εσωστρεφή, μικροαστική υποκουλτούρα?

Αντίθετα, αν το BDSM είναι στον πυρήνα του ένας αυθεντικός χώρος προσωπικής μετατόπισης και ελευθερίας, τότε μήπως η ευθύνη του (και μας?) αλλάζει ριζικά και γίνεται ο ""γκραμσιανός οδηγός"" της επιθυμίας?

Υπάρχει πραγματική απελευθέρωση που να λειτουργεί με όρους αποκλειστικότητας και ιδιοκτησίας, αναπαράγοντας τις ίδιες δομές εξουσίας που υποτίθεται ότι πολεμάμε?

Ίσως αντί ο χώρος να "αμύνεται" σαν κοινότητα, να μπορεί να γίνει ο καταλύτης για να γκρεμιστούν οι παλιές δομές και να χτιστούν οι νέες. Ίσως, μπορεί να ανοίξει εκείνους τους δρόμους που θα επιτρέψουν και σε άλλους/στους πολλούς (και το πολλοί, δεν είναι όλοι) γενικά σε όσους η επιθυμία καταπιέστηκε από τις συμβατικές, βανίλια κοινωνικές επιταγές να βρουν τα θεωρητικά αλλά κυρίως, τα πρακτικά εργαλεία για να αντικρίσουν την άβυσσο, να αποδομήσουν το Εγώ τους και να απελευθερώσουν το σώμα και την ύπαρξή τους?


Έντιτ: Ταξιδεύω για τον επόμενο 1.5 μήνα οπότε ίσως υπάρξει τεράστια χρονοκαθυστέρηση! <3

 

@_voltage_  
Αναμένουμε με λαχτάρα όσο χρειαστεί!!

 

@_voltage_ , σας ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο σας και για αυτή την εξαιρετική ανάλυση που μετατοπίζει τόσο γόνιμα τη συζήτηση.
Επειδή αυτή την περίοδο είμαι κι εγώ αρκετά επιφορτισμένη με υποχρεώσεις, θα επανέλθω για να τοποθετηθώ αναλυτικά πάνω σε όλα μέσα στον χρόνο.
Καλό ταξίδι και να περάσετε όμορφα!

Με την άδεια Του

de7

 

Καλογραμμένο και εξετάζει το θέμα του από διάφορες πλευρές, δεν είμαι σίγουρος ωστόσο ότι συμφωνώ με τα συμπεράσματα. Πρώτα απ’ όλα, κατανοώ απολύτως την ανάγκη για περιφρούρηση ενός ασφαλούς χώρου. Η δυναμική της Ανταλλαγής Ισχύος όντως εμπεριέχει τεράστια ψυχική έκθεση και ευαλωτότητα, και είναι απαραίτητο να υπάρχουν αυστηροί κανόνες για να προστατευτούν από την εργαλειοποίηση ή την επιφανειακή κατανάλωση αυτών των πρακτικών από άσχετους. Ακόμη περισσότερο, είναι εξαιρετικά εύστοχη η παρατήρηση πως η μαζική κουλτούρα συχνά "αποστειρώνει" ριζοσπαστικές πρακτικές για να τις κάνει εύπεπτες. Η ανησυχία ότι ο χώρος θα χάσει την ταυτότητά του στο βωμό ενός lifestyle είναι απολύτως θεμιτή και πραγματική. Η διαφωνία μου δεν έγκειται στο αν υπάρχει κίνδυνος αφομοίωσης, αλλά στον τρόπο με τον οποίο προτείνεται να διασωθεί το σύστημα.


Το θέμα ανοίχτηκε γενικά στο BDSM και όχι συγκεκριμένα στο M/s, ή το D/s και παρόλ’ αυτά επιδιώκει ίσως να ταυτίσει το ακρωνύμιο αποκλειστικά με την Ανταλλαγή ισχύος, κάτι που αντιβαίνει στο τι ορίζεται ως BDSM και ποιές κατηγορίες περιλαμβάνει και άρα ενώ απαρνείται τον ελιτισμό, έμμεσα δείχνει σα να απορρίπτει ανθρώπους που έλκονται στο BDSM και τα κριτήρια τους, οι ανάγκες απ’ τις οποίες αυτά εκπηγάζουν είναι αισθητηριακές, ή ανήκουν σε άλλες υποκατηγορίες που δε δύναται να χωρέσουν μέσα στην ανταλλαγή ισχύος. Ποιος μπορεί να αρνηθεί για παράδειγμα ότι το shibari ενώ είναι αισθητηριακό, η βασική ανάγκη που το άτομο τείνει να καλύψει είτε απ’ τη μια είτε απ’ την άλλη πλευρά είναι η ανάγκη του περιορισμού; Και γιατί αυτό πρέπει ή θα πρέπει αποκλειστικά και μόνο να είναι προνόμιο όσων βρίσκονται στο σύστημα ανταλλαγής ισχύος; Αντίθετα δε, αν όλα αυτά αποτελούν μέρος μόνο όσων ενδιαφέρονται για την ανταλλαγή ισχύος στερούμε απ’ την ίδια την ανταλλαγή ισχύος ένα απ’ τα βασικότερα γνωρίσματα της και αυτό είναι το δικαίωμα να πράττει ή να μην πράττει. Να είναι θέση.


Δε συμφωνώ κυρίως γιατί γενικά τα κλειστά και εσωστρεφή συστήματα είναι συνήθως φοβικά και συχνά κρύβουν μια μορφή ελιτισμού, ακόμη κι αν αυτή αποτελεί αντίδραση. Και αυτή η διχοτόμηση στους ‘’τραγικούς λίγους’’ και τους βανίλα που απορρίπτει όλο το ενδιάμεσο φάσμα είναι επίσης επικίνδυνα κοντά στον ελιτισμό. Επιπλέον, πόσο κλειστό είναι ένα σύστημα που τείνει να αυτοπροσδιορίζεται μέσω των εργαλείων (ψυχολογικά, φιλοσοφικά συστήματα) των ευρύτερων συστημάτων και δε χρησιμοποιεί τα δικά του;


Τέλος, νομίζω ότι γίνεται ένα βασικό λάθος σε ό,τι αφορά τη θεωρία συστημάτων που χρησιμοποιείται μέσα στο κείμενο. Ένα κλειστό σύστημα μπορεί να είναι κλειστό ‘’οργανωτικά’’ αλλά χωρίς να αποκόβεται απ’ το περιβάλλον του και να αποκόπτει τη νέα πληροφορία, γιατί έτσι οδηγείται στην εντροπία και άρα το ωφέλιμο μειώνεται. Ένα σύστημα επιβιώνει σε σύνδεση με τα άλλα συστήματα γύρω του που δεν είναι απαραίτητα απειλές, είναι διαφορετικά συστήματα και άρα δε χρειάζεται να τα αποκρούσει και δεν κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο του χώρου του, εφ’ όσον παραμένει αυστηρά οργανωτικά κλειστό και διατηρεί τον κώδικα του. Επίσης, νιώθω -και μπορεί να κάνω λάθος- πως υπάρχει μια τάση προς την ακαμψία έναντι της ευελιξίας. Το σύστημα όμως δεν μπορεί να επιβιώσει όταν μένει στατικό και άκαμπτο γιατί έτσι γίνεται εύθραυστο. Η πολύ μεγάλη Donella Meadows αναγνωρίζει ως ένα απ’ τα κορυφαία εργαλεία την ανθεκτικότητα και την ελαστικότητα, να μπορεί δηλαδή το σύστημα να απορροφά τους κραδασμούς που δέχεται από γύρω του εξωτερικά μέσω των εσωτερικών του μηχανισμών, αλλιώς τελικά σπάει.

 

@_voltage_ και @-Volt- , σας ευχαριστώ για αυτή τη γόνιμη μετατόπιση της συζήτησης. Με αφορμή τα όσα θέσατε, θα ήθελα να ξεκινήσω με ένα γνώριμο παράδειγμα από τις ελληνικές παραλίες, που δείχνει ξεκάθαρα την ουσία του προβληματισμού μου.

Πριν από μερικές δεκαετίες, οι γυμνιστές ανακάλυψαν και διαμόρφωσαν τους δικούς τους χώρους —παραλίες όπως η Χιλιαδού στην Εύβοια ή τα ΚΑΠΕ στην Αττική— δημιουργώντας οργανικές κοινότητες με σαφή όρια. Σηματοδότησαν την είσοδό τους γράφοντας στους βράχους «Παραλία Γυμνιστών». Στα πρώτα χρόνια, η είσοδος κάποιου ντυμένου αντιμετωπιζόταν με άμεση, έντονη αποδοκιμασία (το γνωστό «κράξιμο»). Με τον χρόνο, οι γυμνιστές έγιναν πιο διαλλακτικοί. Άρχισαν να συζητούν, προσπαθώντας να εξηγήσουν σε όσους έρχονταν με μαγιό ότι η συγκεκριμένη παραλία αποτελεί ένα αναγκαίο καταφύγιο.
Τότε ήταν που εμφανίστηκε η ρητορική του «ατομικού δικαιώματος»: «Είναι δικαίωμά μου να κολυμπώ σε όποια παραλία θέλω, ντυμένος όπως θέλω». Η προφανής ασυμμετρία αυτού του επιχειρήματος —ότι ένας γυμνιστής δεν θα μπορούσε ποτέ να επικαλεστεί το αντίστοιχο «δικαίωμα» στη διπλανή παραλία των ντυμένων— παρακάμφθηκε. Οι γυμνιστές κουράστηκαν, υποχώρησαν και οι παραλίες έγιναν μικτές. Όταν όμως ο συσχετισμός δυνάμεων άλλαξε οριστικά υπέρ των ντυμένων, η επίκληση του δικαιώματος έδωσε τη θέση της στην επίθεση: «Δεν μπορούμε να είμαστε με τους ξεβράκωτους γύρω μας, έχουμε οικογένειες και παιδιά». Οι γυμνιστές εκδιώχθηκαν. Και στη θέση του ελεύθερου καταφυγίου εγκαταστάθηκαν οι ομπρέλες, οι ξαπλώστρες, τα beach bars, ο θόρυβος και η πλήρης αποκοπή από το φυσικό περιβάλλον.

Με αυτό το παράδειγμα θέλω να δείξω ότι η άρση των ορίων δεν φέρνει τη ζωογόνο ροή που υπόσχεται η θερμοδυναμική, αλλά την εξαφάνιση της ιδιαιτερότητας του συστήματος. Όταν ένα σύστημα ανοίγει χωρίς όρους, δεν ανταλλάσσει ενέργεια με το περιβάλλον· απλώς αποικίζεται και ισοπεδώνεται από αυτό.
Η αναλογική χρήση της θερμοδυναμικής εντροπίας είναι απολύτως ακριβής για τα φυσικά συστήματα, όπου η πλήρης απομόνωση ισοδυναμεί με στασιμότητα και θάνατο. Όπως πολύ σωστά επισημαίνεται, η ροή είναι απαραίτητη —και είναι σημαντικό που κατατέθηκε, καθώς η συζήτηση για τη «ροή» θα μπορούσε όντως να αποτελέσει ένα αυτόνομο και εξαιρετικά δυνατό θέμα στο φόρουμ.

Όταν όμως μεταβαίνουμε από τα φυσικά στα κοινωνικά και ψυχικά συστήματα, η έννοια της κλειστότητας αποκτά μια διαφορετική διάσταση. Στην κοινωνιολογία των συστημάτων του Niklas Luhmann, η επιβίωση ενός συστήματος βασίζεται στη λειτουργική του κλειστότητα (operational closure). Το σύστημα είναι ανοιχτό σε ερεθίσματα από το περιβάλλον, αλλά τα «μεταφράζει» με τους δικούς του, μοναδικούς κανόνες, διατηρώντας ανέπαφα τα όριά του. Για την BDSM κοινότητα, αυτή η κλειστότητα δεν είναι μια θεωρητική εμμονή, αλλά η ίδια η συνθήκη που εγγυάται την ασφάλεια, την εμπιστοσύνη και την ελευθερία που επιτρέπουν στα μέλη της να λειτουργούν. Αν το vanilla περιβάλλον εισχωρήσει χωρίς αυτό το φίλτρο, το σύστημα θα αυτοκαταστραφεί.

Ο εσωτερικός αυτός κώδικας είναι δομικός και βρίσκεται στην ίδια τη γέννηση του ακρωνυμίου του, ενοποιώντας ιστορικά ετερόκλητες πρακτικές κάτω από έναν κοινό παρονομαστή: τη συνειδητή ανταλλαγή και την ολοκληρωτική εκχώρηση του ελέγχου.

@-Volt- Τείνουμε να ξεχνάμε μερικές φορές ότι, ιστορικά, το BDSM δεν προέκυψε ως ενιαίο σώμα. Το B&D (Bondage & Discipline), με τις ρίζες του στον αισθητικό περιορισμό και τις τελετουργίες πειθαρχίας των αρχών του 20ού αιώνα, αναπτύχθηκε ανεξάρτητα από το D&S (Dominance & Submission), που εστίαζε στην ψυχολογική ιεραρχία, και το S&M (Sadomasochism), το οποίο κουβαλούσε το βαρύ κλινικό φορτίο της ψυχιατρικής του 19ου αιώνα. Η γλωσσική και εννοιολογική τους ενοποίηση σε ένα κοινό ακρωνύμιο προς τα τέλη του 20ού αιώνα δεν ήταν μια τυχαία σύμπτυξη. Ήταν μια βαθιά δομική αναγνώριση: η συνειδητοποίηση ότι αυτές οι φαινομενικά ασύμβατες τροχιές —η σωματική, η ψυχολογική και η οριακή— μοιράζονταν την ίδια ακριβώς οντολογία. Όλες τους απαιτούν την οικειοθελή αναστολή της προσωπικής κυριαρχίας του Εγώ και τη μεταβίβασή της στον Άλλον. Αν αφαιρέσουμε αυτή τη μεταβίβαση, το BDSM παύει να υφίσταται ως σύστημα και διασπάται ξανά στα επιμέρους συστατικά του: σε απλό φετιχισμό, σε παιχνίδι ρόλων ή σε στείρα αισθητηριακή διέγερση.

Αυτό συνδέεται άμεσα και με την αναφορά στο Shibari. Ως τέχνη περιορισμού είναι αισθητικά και αισθητηριακά άρτια. Όμως, αποκτά BDSM υπόσταση μόνο όταν ενταχθεί στη συμβολική οικονομία της Ανταλλαγής Ισχύος. Αν ο περιορισμός παραμείνει αποκλειστικά ένα αισθητηριακό παιχνίδι (sensory play), χωρίς τη ριζική μετατόπιση των θέσεων του Κυρίαρχου και του υποταγμένου, παραμένει οντολογικά ακίνδυνος για τη δομή του υποκειμένου.

Η έννοια της ανθεκτικότητας (resilience) της Donella Meadows, είναι κομβική. Ωστόσο, η ανθεκτικότητα ενός ευάλωτου οικοσυστήματος, όπως ένας εθνικός δρυμός, συχνά εξαρτάται από την αυστηρή περιφρούρηση των ορίων του. Δεν επιβιώνει καταργώντας τα σύνορά του, αλλά προστατεύοντας τη μοναδική του βιοποικιλότητα από τα εισβάλλοντα είδη και τους νόμους της μαζικής αγοράς. Όπως ακριβώς συνέβη στο παράδειγμα της παραλίας, όπου η επικράτηση της πλειονότητας μετέτρεψε έναν φυσικό χώρο ελεύθερης συμβίωσης σε μια κερδοφόρα επιχείρηση εκμετάλλευσης, έτσι και η μαζική αγορά της vanilla κουλτούρας τείνει να απορροφήσει την κοινότητα. Η εμπορευματοποίηση απαιτεί ομοιογένεια και «ασφάλεια» για τον μέσο καταναλωτή. Για να πουληθεί το BDSM ως mainstream προϊόν, πρέπει να αποστειρωθεί: να κρατηθεί μόνο ένα ακίνδυνο lifestyle περιτύλιγμα με kinky αξεσουάρ και να αφαιρεθεί η υπαρξιακή και ψυχολογική του πολυπλοκότητα, καθώς αυτή δεν παράγει κέρδος. Από αυτή την οπτική, η διατήρηση αυτών των ορίων δεν πηγάζει από φόβο ούτε συνιστά ελιτισμό, αλλά αποτελεί μια αναγκαία συνθήκη αυτοσυντήρησης για τη διαφύλαξη μιας μη-προσαρμοστικής ψυχοσεξουαλικής δομής.

@_voltage_ Η σύνδεση με τον Γκράμσι και η πρόταση να λειτουργήσει το BDSM ως αντιηγεμονικός οδηγός για την απελευθέρωση της επιθυμίας των πολλών ανοίγει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πεδίο. Εδώ, ωστόσο, εντοπίζεται η λεπτή διαφορά στη στρατηγική. Ο Πόλεμος Θέσεων (War of Position) προϋποθέτει την ύπαρξη ισχυρών οχυρών (casematte). Αν ο οργανικός πυρήνας εξέλθει στο ανοιχτό πεδίο της mainstream κουλτούρας χωρίς οχυρωμένες θέσεις, κινδυνεύει με αυτό που ο ίδιος ο Γκράμσι ονόμασε «μεταμορφισμό» (trasformismo): η κυρίαρχη ηγεμονία απορροφά το στοιχείο, εμπορευματοποιεί την αισθητική του και εξουδετερώνει τον πυρήνα του.

Η αλήθεια της παράδοσης και της απόλυτης ευθύνης είναι μια υπαρξιακή συνθήκη.Το ερώτημα, επομένως, δεν αφορά τη δημιουργία μιας κλειστής ελίτ, αλλά τη διατήρηση ενός καταφυγίου (sanctuary) για εκείνους που η επιθυμία τους αρνείται τον κοινωνικό συμβιβασμό.

Με την άδεια Του

de7