Eκτός θέματος και άνευ τίτλου

Η συγκεκριμένη παραπομπή που αφορά ένα ιστορικό γεγονός με εκτεταμένη βία μπορεί να εκληφθεί ως κάλεσμα για εκδικητική βία. Αυτό αποδυναμώνει την πρόθεση του κειμένου.

 

Μαλάκια για την δική σου οπτική...

 

Όχι... Είναι παραπομπή στη Νίκη των Λαών εναντίον του φασισμού... Ούτε κάλεσμα σε εκδικητική βία ούτε τίποτα άλλο.
Όλα τα υπόλοιπα είναι η συνήθης τρίχα που γίνεται τριχιά απ' τους ακροκεντρώους...

 

Είναι απειλή που αγγίζει συγκεκριμένους, ιστορικά εγκαθιδρυμένους πυρήνες φόβου όποιου στέκει απέναντι σε τέτοιες δηλώσεις ακόμα και μόνο για λόγους αισθητικής και αυτομάτως αντιμετωπίζεται ως εχθρός από μια μειοψηφία που πασχίζει, με πομφόλυγες, να αυξήσει τις δυνάμεις της. Οι δηλώσεις από μόνες τους είναι παρασιτικά χειριστικές, υποπροϊόντα της τεχνητής "πολιτικής" υπερδιέγερσης που επικρατεί στα ΜΚΔ και σε μέρος του τύπου. Το παράσιτο παραλείπει, φυσικά, να αναφέρει ότι ο δράστης συνελήφθη, από την αγαπημένη σας αστυνομία, και σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος του για επικίνδυνη σωματική βλάβη και είναι φυσικό που το παράσιτο που τρέφεται από τα απόβλητα της κοινωνικής μας ζωής δεν το αναφέρει διότι τότε δεν θα μπορούσε να στριγγλίσει αυτά που θεωρεί αποστολή του να στριγγλίζει ότι δηλαδή "εμείς είμαστε οι άνθρωποι και εσείς τα κτήνη". Γιατί, παράσιτο, είσαι εσύ ο άνθρωπος; Έσπευσες εκεί πέρα μήπως; Πλήρωσες βενζίνη για δύο μήνες του 92χρονου; Του έδωσες πρώτες βοήθειες, φροντίδα και στήριξη; Όχι, τίποτα από αυτά όλα. Μεροκάματο έβγαλες, κυνήγησες φήμη από το άδικο που έγινε σε έναν ανήμπορο και πάτησες πάνω σε αυτό για άλλους σκοπούς, για να απειλήσεις, όταν δεν σε παίρνει για πολιτικές απειλές γιατί απλά είσαι ένα φαιδρό, παρασιτικό υποκείμενο.

 

Ο συγγραφέας εννοεί τη Νίκη των Λαών απέναντι στον φασισμό, προφανώς. Το πρόβλημα είναι ότι η παραπομπή σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός και με φορτισμένο τρόπο μπορεί να διαβαστεί ΚΑΙ διαφορετικά. Δεν αναιρείται ότι το "Βερολίνο μετά την είσοδο του Κόκκινου Στρατού '' ενώ συμβολίζει την ήττα του φασισμού ήταν παράλληλα κι ένα ιστορικό γεγονός με τεράστια βία . Το να το επισημαίνει κάποιος δεν τον κάνει αυτόματα ακροκεντρώο και κυρίως δεν είναι "τρίχα που γίνεται τριχιά ''.
Το σημαντικό είναι η καταδίκη της βίας σε έναν ανήμπορο άνθρωπο και τι κάνουμε εμείς γι'αυτό. Οι ιστορικές αναλογίες που διχάζουν είναι το περιττό της υπόθεσης.

 

Νοπ, είναι συναίσθημα.
Έτσι σχολιάζει η πλειονότητα σήμερα τα τεκταινόμενα.. με συναισθηματική φόρτιση.
Αν μας ακούγατε να μιλάμε με την ψιλικατζού, τον λαικατζή, τη ταμεία στο σούπερ μάρκετ, τη γειτόνισσα που βγάζουμε τους σκύλους μας, το παιδί στο χασάπικο..κτλ κτλ .. θα καλούσατε την αντιτρομοκρατική και αυτό είναι μόνο για το καλημέρα μας.

Αμφιβάλλω αν κάποιοι νιώθουν απειλή από αυτό, είναι πολύ χοντρόπετσα διποδα για να τους διαπεράσει η αγανάκτηση μας.

 

Αχ σχεδόν με συγκινήσατε..
Το καθ υμάς "παράσιτο" δεν κάνει ρεπορτάζ του γεγονότος αλλά με αφορμή αυτό, κάνει μια ακριβέστατη καταγραφή των εκφασισμένων παρασίτων.
Και είναι προφανές πως όποιος βλέπει τον εαυτό του μέσα σ αυτήν την καταγρφή "τραβάει μεγάλο ζόρι" και θεωρεί απειλή την αναφορά στην είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο Βερολίνο, ως έναν, αν όχι τον μόνο, τρόπο αντιμετώπισης της δυστοπίας που οι Άριστοι απόγονοι των Ράλληδων, των ισαποστάκηδων και των λούμπεν γιδογαμιάδων που τους στηρίζουν, έχουν φέρει.

 

Αυτός που θέλει να το διαβάσει ΚΑΙ διαφορετικά είναι αυτός που δεν έχει συγχωρέσει ποτέ και δεν αντέχει τη Νίκη των Λαών απέναντι στον Ναζισμό...
Να θυμηθώ να πω του κυκλοθυμικού στο επόμενο αντιστοιχο ποστάρισμα του να κάνει αναφορά στην άλωση της Τριπολιτσάς που οι μαχητές του Κολοκοτρώνη μοίρασαν γαρύφαλλα στους κατοίκους της πόλης για να μην εγείρει κανέναν προς βιαίες πράξεις ....

 

Αλήθεια;

Πώς θα σου φαινόταν το "Να καεί το μπουρδέλο, να γίνει Δρέσδη μετά το συμμαχικό βομβαρδισμό";

Η Δρέσδη ήταν μια περιττή φρικαλεότητα.

Και αυτό ακριβώς ακολούθησε την πτώση του Βερολίνου, μαζικοί βιασμοί και άλλες ωμότητες.

Οπότε ναι, είπε μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ μαλακία.

Ναι, γιατί είναι γνωστό πως ειδικά εγώ—ο οποίος διάβασε τη μαλακία που έγραψε στο τέλος ο Κυκλοθυμικός, ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΓΡΑΨΕ, ξυπνάω χαιρετώντας τη φωτογραφία του Αδόλφου.

 

Πάμε πάλι... η αναφορά ήταν ξεκάθαρα για τη Νίκη των Λαών απέναντι στον Ναζισμό...όλα τα υπόλοιπα είναι να έχουμε να λέμε... Προφανώς και έγιναν βιαιότητες ...προφανώς και έγιναν βιασμοί, προφανώς και έγιναν ακρότητες αλλά η ουσία αυτού που λέει ο Κυκλοθυμικός είναι άλλη... επιμένω ότι την τρίχα την κάνουμε τριχιά γι αυτό και είπα ότι ΕΣΥ, ειδικά, θα έπρεπε να έχεις καταλάβει την ουσία του ποστ του.
Και δεν χρειάζεται κανείς να χαιρετά τον ήλιο ή την φωτογραφία του Αδόλφου για να είναι εκφασισμένος ...και δεν αναφέρομαι σε σένα ... αλλά σε όλους τους Άριστους...
Και έρχομαι και στην δύσκολη θέση να υπερασπιστώ την Σοβιετική Διοίκηση, μιας και η σχέση μου με τα Σοβιετικού τύπου καθεσρώτα είναι όπως του Διαβόλου με το Λιβάνι...
Κυρίως τους βιαστές τους περνούσαν απο στρατοδικείο και οι ποινές τους ήταν από γκούλαγκ μέχρι εκτέλεση... αλλά οκ... μην τα λέμε αυτά και χαλάμε το αφήγημα

 

Στον δημόσιο λόγο των ημερών Μ/μας, ο αντικομμουνισμός συχνά δεν λειτουργεί ως μια πολιτική θέση με επιχειρήματα, αλλά ως ένα αποτελεσματικό εργαλείο για να ακυρώνεται κάθε κοινωνική κριτική. Η τοξικότητα που απορρέει από αυτή τη στάση δεν είναι απλώς μια «κακή συμπεριφορά»· είναι μια ιδεολογική μόλυνση που καθιστά τον διάλογο αδύνατο.

Ο τοξικός ανθρωπολογικός τύπος που εκφράζει αυτή τη σκέψη επιλέγει την αποανθρωποποίηση του αντιπάλου ως μια απέλπιδα προσπάθεια ηθικής εξόντωσης. Όταν προκύπτει ένα τραγικό κοινωνικό γεγονός, δεν τον ενδιαφέρει το ίδιο το συμβάν ή το θύμα. Αντίθετα, μετατοπίζειτην εστίαση στο πρόσωπο που τόλμησε να αναδείξει το πρόβλημα, μετατρέποντάς το από παρατηρητή σε στόχο. Είναι μια κίνηση τακτικής: αν απαξιώσεις τον φορέα του μηνύματος, δεν χρειάζεται να ασχοληθείς ποτέ με το ίδιο το μήνυμα.

Παράλληλα, ο μηχανισμός «τάξης και ασφάλειας» (το κλασικό "η δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της") χρησιμοποιείται πάντα ως προπέτασμα καπνού. Σκοπός είναι να μπει «τελεία» σε κάθε ερμηνεία που θα μπορούσε να ξεπεράσει το ατομικό επίπεδο. Κάθε προσπάθεια για συστημική ανάλυση ή προβληματισμό για τις κοινωνικές παθογένειες βαφτίζεται ως «ανώφελη κριτική» ή «παρασιτισμός», ώστε να κλείσει ο φάκελος πριν καν ανοίξει η συζήτηση.

Τέλος, ο ίδιος τοξικός ανθρωπολογικός τύπος χρησιμοποιεί ως παγίδα την απαίτηση για «ηθική τελειότητα». Ρωτά τον επικριτή «εσύ τι έκανες;» ή «εσύ γιατί δεν έτρεξες να βοηθήσεις;», απαιτώντας από τον άλλον να είναι άγιος για να έχει δικαίωμα λόγου. Πρόκειται για μια υποκριτική στάση: ο ίδιος, την ώρα που επικαλείται την ηθική, επιλέγει τη βία του λόγου για να επιβάλλει τη σιωπή.

Στην πραγματικότητα, αυτή η ρητορική δεν στοχεύει στην ανάδειξη του δικαίου. Στοχεύει στην εξάλειψη του πλουραλισμού, μετατρέποντας τον δημόσιο χώρο σε ένα πεδίο όπου η αλήθεια θυσιάζεται στον βωμό της ιδεολογικής επικράτησης του ολοκληρωτισμού.

Με την άδεια Του

de7

 

+1000